All Chapters of วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 81 - Chapter 90

การพูดคุยถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี แม้มัตสยาจะแอบกลัวว่านางนิลมณีจะล่มงานนี้หรือเปล่า แต่เธอคงกังวลมากไป แม้อีกฝ่ายจะไม่ค่อยชอบเธอแต่ก็มีความเป็นผู้ใหญ่อยู่มาก ไม่ชอบก็พูดคุยเท่าที่จำเป็นและนิ่งเสีย คนที่เหมือนจะพูดถูกคอกับพ่อแม่ของเธอกลับกลายเป็นนายเวโรจน์เสียอย่างนั้น พูดไปหัวเราะไปอย่างอารมณ์ดี “ก็ตกลงตามนี้ก็แล้วกันนะครับ” นายเวโรจน์เอ่ยทิ้งท้ายหลังจากที่การเจรจาเรื่องของหลานชายกับลูกสาวของอีกฝ่ายเป็นไปได้ด้วยดี “ค่ะ ทางเรายังไงก็ได้ เพราะรบกวนพ่อทีเอาไว้เยอะเหลือเกิน” นางมินตราบอกอย่างเกรงใจ ตอนแรกก็กังวลว่าทางนั้นจะดูถูกที่ฐานะด้อยกว่าหรือเปล่า แต่พอได้พูดคุยกลับกลายเป็นว่าทุกคนนิสัยน่ารักมาก ๆ แม้นางจะรู้สึกว่านางนิลมณีแม่ของวาทีจะไม่ค่อยพูด นิ่ง ๆ อยู่เหมือนกัน แต่คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรละมั้ง “หลานผมเข้าใจทำนะครับเนี่ย มาปูทางให้ตัวเองไว้แล้วเรียบร้อยสมเป็นหลานผมจริง ๆ” นายเวโรจน์หัวเราะชอบใจเอ่ยชมหลานชายไม่ขาดปาก “เรื่องจัดงานจะเอาแบบนั้นจริง ๆ เหรอ” นายวาทิตถามลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ถึงเรื่องการจัดงานแต่งงาน ที่ทั้งคู่เสนอใ

“หลับแล้วเหรอเนี่ย แล้วก็มาพูดว่ายังไหว” มัตสยาเดินอ้อมไปส่องหน้าคนที่นอนหลับอย่างสบายแล้วเปิดยิ้มออกมา นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้เห็นวาทีนอนหลับบนเตียง แม้ครั้งนั้นกับครั้งนี้จะสถานะต่างกันแต่ความตื่นเต้นนี่แทบไม่ต่างกันเลย คิดแล้วก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้ และในขณะที่เธอกำลังจะเดินผละออกมาก็ถูกคนที่คิดว่าหลับแล้วดึง กระตุกทีเดียวก็ลงไปนอนบนเตียงแล้ว “ว้าย!” “ผมยังไหว เริ่มเลยไหมล่ะ” วาทีพลิกตัวให้มัตสยาอยู่ด้านล่างส่วนเขานั่นคร่อมอยู่ด้านบน “ไม่เอาค่ะ มัทเหนื่อย ง่วงด้วย พรุ่งนี้...” พูดยังไม่ทันจะจบวาทีก็แทรกขึ้น “หยุด พวกเราหยุดอาทิตย์หนึ่ง” “รู้ค่ะ แต่เราต้องออกเดินทางแต่เช้านี่คะ” มัตสยาแย้งเสียงแผ่วพลางเบือนหน้าหนีสายตาแพรวพราวที่มันทำให้เธอหน้าแดงและใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ตลอดเวลา “ไม่เป็นไรหรอกน่า” วาทีก้มลงกระซิบชิดที่ใบหูแล้วเป่าลมใส่มันเบา ๆ นั่นทำเอามัตสยาถึงกับขนลุกซู่ “บะ...บอสนี่ นอนค่ะ เดี๋ยวสิคะ อือ...” พูดยังไม่ทันจะจบมัตสยาก็โดนคนเป็นสามีใช้ปากปิดปาก แถมมันเป็นการปิดปากที่แสนจะวาบหวามนุ่มนวลอ่อนหวานจนทำให้เธอคล้อยตามไปอย่างง่ายดาย ทว่าในข

“ค่ะ” “คุณแม่รู้ไหมว่าของขวัญเดินเก่งมาก แถมตอนนี้วิ่งได้เร็วมาก ๆ เลยนะ” วาทีชมหนูน้อยให้คนเป็นภรรยาฟัง ทำให้หนูน้อยได้ยินถึงกับยิ้มแป้น “ลูกแม่เก่งจริง ๆ” มัตสยาแกล้งหยิกแก้มลูกสาวอย่างเอ็นดูเบา ๆ “ผมหิวแล้วเราไปหาอะไรกินกันดีกว่านะ”“ค่ะ”“กลับห้องไปเอากระเป๋าเงินก่อน” วาทีบอกก่อนเดินกลับรีสอร์ตโดยที่มือหนึ่งอุ้มหนูน้อยของขวัญส่วนอีกมือก็จูงมือของคนเป็นภรรยาเอาไว้ โดยมีสายตาของใครบางคนมองตามพลางขมวดคิ้ว คิดว่าตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า ก่อนเขาคนนั้นจะเลิกสนใจเมื่อโดนเรียกในช่วงหนึ่งอาทิตย์ของการหยุดพักเพื่อฮันนี่มูนนี้ ทั้งวาทีและมัตสยาต่างพักผ่อนกันอย่างเต็มที่ ทั้งการไปเที่ยวชื่นชมความงามของท้องทะเลตามหมู่เกาะต่าง ๆ แม้จะไม่ได้ไปชมลึกถึงใต้ท้องทะเลแต่เพียงแค่ได้เห็นน้ำสีเขียวมรกตและรับสัมผัสบรรยากาศจากลมเย็น ๆ ของท้องทะเลเพียงแค่นี้ทั้งคู่ก็รู้สึกว่าพอแล้ว เอาไว้หนูน้อยของขวัญโตเมื่อไหร่ค่อยมาตะลุยใต้ท้องทะเลกันใหม่อีกรอบ กลับถึงที่พักเมื่อหนูน้อยก็หลับปุ๋ยไปอย่างง่ายดาย ให้คู่ข้าวใหม่ปลามันได้มีเวลาสวีตหวานกันอย่างเต็มที่“หลับแล้วใช่ไหม” วาทีที่เพิ่งก

“ดูสิเป็นรอยแดงเลย” นางนิลมณีแตะอย่างเบามือ เมื่ออ้อยกลับมาพร้อมกับขวดนมนางก็รีบสั่ง “ไปเอายามาทาไปเดี๋ยวฉันป้อนนมให้เอง” “ค่ะ” อ้อยยื่นขวดนมให้กับนางนิลมณีแล้วรีบไปหากล่องยาที่มัตสยาเก็บแยกไว้เฉพาะยาที่ใช้สำหรับเด็ก “มานี่มากินนมก่อน” นางนิลมณีรับเด็กน้อยมาจากคนเป็นสามีแล้วจัดการอุ้มหนูน้อยในท่านอนแล้วเอานมใส่ปากเพียงเท่านั้นเสียงร้องไห้เมื่อครู่ก็เงียบหายไปทันที เหลือเพียงเสียงสะอื้นที่หลุดออกมาเป็นระยะ ๆ เท่านั้น “เธอทาเลยตรงหน้าผากแดง ๆ น่ะ” นางสั่งอ้อยที่ถือยามานั่งใกล้ ๆ “ของเล่นเด็กวัยนี้พยายามหาที่เป็นพลาสติกนิ่ม ๆ น่าจะดีกว่านะ” “ค่ะ” อ้อยบอกอย่างรู้สึกผิด พลางแอบปรายตามองนางนิลมณีที่อุ้มหนูน้อยของขวัญที่ตอนนี้ได้กินนมและเริ่มจะหายเจ็บเลยเล่นกับคนที่อุ้มด้วยการจับนิ้วของคนที่จับขวดนมให้เล่นพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นระยะ และนั่นทำให้อ้อยแอบเห็นว่านางนิลมณีหลุดยิ้มให้หนูน้อยด้วย “น่าจะดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวอ้อยดูแลต่อเองนะคะ” “ระวังด้วยล่ะ” นางนิลมณีเตือนพร้อมกับยกหนูน้อยที่กำลังสนุกกับการเล่นนิ้วของ

“เอกสารค่ะ” มัตสยาวางแฟ้มงานที่ถือติดมือมาด้วยบนโต๊ะ แล้วถอยออกไปยืนรออยู่ตรงหน้าเขาอย่างที่เคยทำเหมือนเช่นทุกครั้ง วาทีวางปากกาในมือ ทิ้งตัวพิงพนักเก้าพลางกดยิ้มมุมปาก มองเลขาฯ ที่ยืนอยู่อีกฟากของโต๊ะด้วยสายตาหยาดเยิ้ม แล้วกระดิกนิ้วเรียก มัตสยาเดินไปยังไม่ถึงดีเท่าไหร่เธอก็ถูกคนเป็นสามียื่นมือมาดึงไปนั่งบนตัก “อะไรกันคะเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นเข้าหรอก” หญิงสาวว่าพลางมองไปที่ประตู แม้จะรู้ว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาในห้องนี้โดยพลการหรอก แต่การทำอะไรน่าอายแบบนี้ในที่ทำงานมันก็อดที่จะเป็นกังวลไม่ได้ “เห็นสิดีจะได้รู้ว่าคุณไม่ได้โสดแล้ว เนื้อหอมเกินไปแล้วนะเราน่ะ” “ถ้าพูดถึงเรื่องเนื้อหอมคงสู้บอสไม่ได้หรอกมั้งคะ ใคร ๆ ก็รู้ว่าท่านประธานเป็นที่หมายปองของสาวโสดเกือบทั้งบริษัท” มัตสยามองค้อน และที่พูดมานี้ก็ไม่ได้เกินจริง เธอซึ่งทำงานอยู่ข้างกายเขามาตลอดรู้ถึงความฮอตฮิตนั้นดี “แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าหาผมเหมือนที่เข้าหาคุณเลยนะ มีหนุ่ม ๆ แผนกอื่นมาขอเบอร์ กล้ามากเลยนะ” วาทีกดยิ้มพลางหรี่ตามองคนเป็นภรรยา “ปกติหรือเ