All Chapters of วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 1 - Chapter 10

ญารินดากับแดนไทยกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสองแล้วถามสารทุกข์สุกดิบพวกท่านเล็กน้อย ก่อนจะหันมาคุยกับมัตสยาที่มีสีหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลา “พี่เชนได้มาหาลูกบ้างไหม” ญารินดาถามถึงอดีตสามีของเพื่อนรัก เท่าที่รู้ตั้งแต่คลอดเคยมาครั้งเดียวจากนั้นก็เงียบหายไปเลย จนตอนนี้น้องของขวัญก็เจ็ดเดือนเข้าไปแล้ว “ช่างเถอะ เลิกกันแล้วไม่มาก็อย่ามาวุ่นวาย” “แต่เขาเป็นพ่อน่าจะรับผิดชอบบ้างนะ” ญารินดาแย้ง เธอรู้ดีว่าการเลี้ยงลูกคนเดียวท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่ปกติแบบนี้มันยากลำบากมากแค่ไหน “ตัวพี่เชนไม่เท่าไหร่หรอกแก แต่แฟนใหม่เขาน่ะสิ พี่เชนมาเยี่ยมลูกครั้งเดียวโทรมาต่อว่าฉันว่าอยากได้ผัวคืนเอาลูกมาอ้างโน่นนี่นั่นบลา ๆๆๆ ฉันทนไม่ได้เลยด่าไปทั้งผัวทั้งเมีย งี่เง่ามากก็ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันดีที่สุด” คิดแล้วมัตสยาก็ได้แต่ส่ายหน้า ถ้าให้อดีตสามีมาร่วมรับผิดชอบลูกแล้วต้องมาประสาทเสียเพราะแฟนใหม่ของอีกฝ่าย สู้เธอเลี้ยงคนเดียวไม่ดีกว่าหรือ ญารินดาที่เพิ่งรู้เรื่องฟังแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ “ฉันก็ว่างั้นแหละ แล้วแกจะเอาไงต่อ” หญิงสาวมองหลานสาวตัวน้อยที่

“ไม่เอา เดี๋ยวฉันจ่ายเอง” มัตสยารีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธหน้าตาตื่น ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะช่วยเธอมากมายขนาดนี้ ซึ่งเธอคิดว่ามันมากเกินจะรับไว้ได้ “เล็กน้อยน่า แกช่วยฉันกับน้องนาเดียร์มากกว่านี้อีก อย่าเกรงใจเลย” ญารินดาโอบไหล่กอดกระชับเพื่อนรักอย่างไม่คิดว่าเรื่องที่ตัวเองเสนอไปมันจะมากมายอะไร “แต่ว่าพี่แดน...” มัตสยาเอ่ยอย่างเป็นกังวล กับญารินดาก็ยังพูดได้ว่าเป็นเพื่อน แต่กับแดนไท แม้จะรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย แต่ยังไงในความเป็นจริงเธอก็ยังถือว่าเป็นคนอื่นสำหรับชายหนุ่มอยู่ดี กลัวว่าเรื่องนี้จะมาทำให้ผัวเมียเขาทะเลาะกัน “พี่เขาแหละที่ออกปากเองว่าจะจ่ายเงินเดือนพี่อ้อยให้แก พี่แดนเขาอยากตอบแทนแกกับทุกคนมาก ๆ เลยนะ รับน้ำใจเขาไว้เถอะ” ญารินดาตบที่หลังมือเพื่อนรักพร้อมกับพยักหน้ายิ้ม ๆ ย้ำให้รู้ว่านี้คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับมันอย่างแท้จริง “ขอบใจแกกับพี่แดนมาก ๆ เลยนะ พวกแกดีกับฉันมากจริง ๆ บุญคุณนี้ฉันจะไม่ลืมเลย แต่ยังไงฉันก็ให้เธอจ่ายให้ตลอดไปไม่ได้หรอก จ่ายแค่เดือนแรกนี้ก็พอ” มัตสยาบอกเพื่อนรักอย่างเกรงใจ“ไม่พ

เสียงสัญญาณของลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูสีเงินที่เปิดออกบ่งบอกว่าถึงจุดหมายแล้วทำให้มัตสยาเลิกสนใจรูปร่างหน้าตาของเจ้านายใหม่ทันที แล้วตั้งใจเดินตามเขาไปที่รถ แม้อภิรักษ์จะบอกว่าแจ้งคนขับแล้วแต่เธอเพิ่งมาเลยไม่รู้ว่ารถคันไหนและใครคือคนขับ พอขึ้นไปนั่งบนรถ สิ่งที่มัตสยาทำคือดูตารางนัดของเจ้านายคนใหม่อย่างละเอียดรวมถึงอ่านข้อมูลสำคัญ ๆ ที่เธอต้องจดจำเกี่ยวกับเจ้านายคนนี้ ซึ่งอภิรักษ์ก็ทำให้มันง่ายขึ้นโดยการทำเป็นเลคเชอร์ให้เธอมาเสร็จสรรพ กลับไปเธอจะกราบขอบคุณเขางาม ๆ และเลี้ยงข้าวสักมื้อ มัตสยาอ่านไปเรื่อยโดยรวม ไม่ได้แตกต่างจากที่เคยทำมามากนัก แต่จากที่อภิรักษ์ชอบมีดอกจันไว้เสมอนั่นทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นคนค่อนข้างเนี้ยบและจริงจังมาก ๆ คนหนึ่ง ทว่าพออ่านมาถึงหัวข้อหนึ่ง หญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ผู้หญิงที่ไม่ใช่ลูกค้าห้ามให้เขาพบหรือรับนัดโดยที่ไม่ผ่านความเห็นของชายหนุ่มเด็ดขาด และเมื่อมีกรณีต้องห้ามก็ต้องมีที่ยกเว้นเหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้นก็คือคุณนายนิลมณีแม่ของชายหนุ่มนั่นเอง มัตสยามาร์กเอาไว้แล้วอ่านส่วนอื่น ๆ ต่อ อยู่ ๆ โทรศัพท์มือถือที่เธอได้มาจา

เงื่อนไขในพินัยกรรม อนุรักษ์เดินมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะครู่หนึ่ง วาทีที่เป็นคนเรียกอีกฝ่ายเข้ามาก็วางงาน ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ประสานมือทั้งสองแล้วเอ่ยปากขึ้น “คุณว่าคุณมัทเป็นยังไง” อนุรักษ์หัวเราะแล้วถามกลับ “เรื่องนี้ผมควรถามบอสมากกว่านะครับว่าเธอเป็นยังไง” “ใช้ได้ รับมือกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าได้ค่อนข้างดีเลย” สำหรับการมาทำงานในวันแรกสำหรับวาทีถือว่าผ่านการประเมิน “ถ้าบอสพูดมาแบบนี้ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้งครับ ผมเห็นด้วยทุกอย่าง โดยเฉพาะการรับมือกับสาว ๆ หรือบอสว่ายังไงครับ” อนุรักษ์ถามความเห็นเจ้านายหนุ่มยิ้ม ๆ “ถือว่าคุณไกด์งานมาดีมาก ๆ เลยล่ะ” วาทีส่ายหน้า คนไกด์ไม่เท่าไหร่ แต่คนที่อ่านแค่ไกด์และทำมันออกมาได้ดีในการทำจริงนี่สิน่าเหลือเชื่อ หรือเพราะเป็นผู้หญิงด้วยก็ไม่รู้ “เห็นไหมล่ะครับ การมีเลขาผู้หญิงมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร” อนุรักษ์เอ่ยเสริม เพราะก่อนหน้าวาทียืนยันว่าอยากได้เลขาผู้ชาย แต่สำหรับมัตสยาที่แดนไทซึ่งเป็นเพื่อนกันแนะนำมาก็เลยยากจะปฏิเสธ ถึงอย่างนั้นก็ออกตัวไว้แล้วว่าถ้าทำงานไม่ได้เรื่องก็จะปฏิเสธอย

“บอสคะฉัน...” กำลังจะแก้ตัวเรื่องที่โดนว่า แต่มือถือของเธอจะดังขึ้นเสียก่อน เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของพี่เลี้ยงจากที่จะบอกลาเจ้านายเธอก็รีบรับสายของทันที “ว่าไงคะพี่อ้อย...งอแงไม่ยอมนอนเหรอคะ...ค่ะ ๆ มัทกำลังกลับ พี่อ้อยลองกล่อมแกดูก่อนนะคะ ไม่สบายหรือเปล่าคะ พี่อ้อยลองวัดอุณหภูมิดูหรือยัง ถ้ายังลองวัดให้มัทหน่อยได้ไหมคะ...” เมื่อเป็นเรื่องลูกมัตสยาก็ลืมทุกอย่างรอบกาย คุยโทรศัพท์กับพี่เลี้ยงกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่รถทันที ลืมกระทั่งว่าก่อนหน้าตัวเองได้เรียกเจ้านายทำทีเหมือนมีเรื่องจะคุย แต่จู่ ๆ ก็หนีกลับบ้านไปหน้าตาเฉย ให้มันได้อย่างนี้สิ วาทีส่ายหน้า แต่ไม่ได้ถือสาอะไร เพราะเท่าที่ได้ยินเหมือนที่บ้านของหญิงสาวจะมีปัญหา แต่ว่าการโดนผู้หญิงเมินเข้าจริง ๆ ก็รู้สึกแปลกหน่อย ๆ เหมือนกัน “มาได้เสียที ช้ามาก” นั่นคือทำทักทายแรกของคนเป็นแม่นั่งหน้าเครียดอยู่ที่โซฟาทักวาทีเมื่อเข้าเดินเข้าไปในบ้าน “คุณพ่อกับคุณปู่ล่ะครับ” ชายหนุ่มกวาดสายตามองพลางทรุดตัวนั่งลง แต่ก้นยังไม่ทันจะแตะโซฟาก็โดนคนเป็นดึงให้ลุกขึ้น “รอแกที่ห้องหนังสือน่ะ” นางบอกก่อนจะ