All Chapters of วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 101 - Chapter 110

ตอนที่ 27เพื่อนสนิท “ขอโทษนะคะ มาขอพบคุณทีค่ะ” เสียงทักจากด้านหน้าโต๊ะทำให้มัตสยาที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทำงานเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสาวสวยคนหนึ่ง แล้วรีบลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มตอบ “สวัสดีค่ะ ได้นัดไว้ไหมคะ” มัตสยาถามเพื่อความมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้จดตารางงานของสามีตกหล่น “ไม่ค่ะ แต่รบกวนคุณแจ้งคุณทีหน่อยได้ไหมคะว่าทอฝันมาขอพบค่ะ” “ได้ค่ะ” แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่มัตสยาก็ต่อสายภายในหาคนที่เป็นทั้งเจ้านายและสามีตามหน้าที่ทันที “มีคนมาขอพบค่ะ” “ใครครับ ผมจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนจะถึงเวลากลับบ้าน” วาทีตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหนื่อย ๆ เพราะวันนี้เขากับมัตสยาออกไปคุยงานทั้งวันเพิ่งจะได้กลับเข้ามาบริษัทเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี่เอง “คุณทอฝันค่ะ” “ทอฝัน เดี๋ยวผมออกไป” บอกเพียงเท่านั้นวาทีก็วางสาย มัตสยามองหูโทรศัพท์อย่างงง ๆ ก่อนจะวางมันลงกลับไปที่เดิมแล้วหันมายิ้มให้กับแขกสาวคนสวย “เดี๋ยวคุณทีออกมาค่ะ” ไม่ทันไรคนที่มัตสยาเอ่ยถึงก็เดินออกมาจากห้องด้วยท่าทีรีบร้อน “ไอ้ราล

“สำรวจได้ตามสบายเลยนะ กูขอทำงานก่อน” วาทีเปลี่ยนเรื่องจากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ “เบื่อแล้ว ฉันกลับก่อนดีกว่า เอาเจอกันที่ร้านเดิมนะอย่าสายล่ะ” ทอฝันเตือนอีกครั้ง“อื้อ”ทอฝันมองผู้ชายที่ตอบรับเธอโดยที่สายตาไม่ได้ละจากงานตรงหน้าแล้วไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ“อ้าว จะกลับแล้วเหรอคะ” มัตสยาทักคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องทำงานของสามีพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตร“ค่ะ” ทอฝันยิ้มตอบและเดินผ่านหน้าโต๊ะทำงานของมัตสยาไปเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวหมุนตัวเดินย้อนกลับมา “เอ่อ...ขอถามหน่อยได้ไหมคะ”“ค่ะ” มัตสยาตอบรับทันที“คุณคบกับทีนานแค่ไหนคะกว่าจะแต่งงานกัน” ทอฝันยังไม่ทันจะได้คำตอบ แต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะคิดว่าเธอมาละลาบละล้วงจึงรีบขยายความต่อไปว่า “เอ่อ...พอดีก่อนหน้าฉันไม่เห็นเขาพูดถึงคุณเลย แต่จู่ ๆ ก็มาบอกว่าจะแต่งงานแล้ว ทำเอาฉันตกใจมาก ๆ เลยคิดว่าแอบไปมีแฟนตอนไหน”“เอ่อ...ประมาณสองสามเดือนมั้งคะ” มัตสยายิ้มแหย่ ๆ ให้อีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิดเพราะไม่ได้พูดเรื่องจริง ระยะเวลาที่เธอพูดมานั้นมันคือระยะเวลาของการมาทำงานที่นี่ ถ้าถามถึงเรื่องคบกันในความรู้สึกของเธอคือมันไม่มีเ

ตอนที่ 28ไม่ได้ดั่งใจ มัตสยาคิดว่าการออกไปดื่มกับทอฝันจะแค่คืนนั้นคืนเดียว แต่จริง ๆ แล้วเปล่าเลย วันหยุดที่ปกติวาทีจะอยู่บ้านกับลูกกับเมีย แต่วันหยุดอาทิตย์นี้ถูกยกให้เป็นของทอฝันไปจนหมด ซึ่งมัตสยาเองก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเป็นเพื่อนสนิทสามีและเพิ่งกลับมาใหม่หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีมาก ๆ คงอยากระลึกความหลังกันอะไรก็ว่ากันไป ทว่าในวันแรกของการทำงานก็ไม่วายโดนแย่งเวลา “มัทเที่ยงนี้มีนัดแทรกอะไรไหม ถ้าไม่สำคัญผมไม่รับนะ” วาทีที่เดินออกจากห้องทำงานมาถามคนเป็นภรรยา “ไม่มีค่ะ บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ” มัตสยาถามอย่างสงสัย เพราะปกติเขาไม่ใช่คนที่จะมาถามอะไรแบบนี้ซ้ำ ๆ และแทบจะไม่ได้สนใจด้วยว่าวัน ๆ หนึ่งตัวเองมีเวลาว่างหรือเปล่า “เที่ยงนี้พวกเราจะไปกินข้าวกับไอ้ราล์ฟมัน” วาทีที่เอามือหนึ่งค้ำที่โต๊ะส่วนอีกมือยื่นไปจับปลายคางของคนเป็นภรรยาบอกยิ้ม ๆ “ค่ะ” มัตสยาตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่วันนี้จะไม่ได้ออกไปข้างแท้ ๆ และตั้งใจว่าตอนเที่ยงก็จะหาอะไรกินใกล้ ๆ จะได้มีเวลาพักเยอะ ๆ “ใกล้เที่ยงแล้ว คุณเตรียมต

“ห่างจากที่นี่ไม่ไกลนักมีห้างอยู่ ไปที่นั่นแล้วกัน” วาทีเลือกที่จะตัดสินใจเองเพราะไม่อยากเสียเวลา ทั้งที่ปกติเรื่องแบบนี้เขาจะถามคนที่จะไปมากกว่า “อื้อ” ทอฝันพยักหน้ารับแล้วตักอาหารในจานใส่ปาก โดยที่ไม่ค่อยจะรับรู้รสชาติของมันสักเท่าไหร่ เพราะมัวแต่สนใจวาทีที่เอาแต่สนใจมัตสยา นี่แหละเหตุผลที่เธอไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มาด้วย หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จวาทีก็ชวนสองสาวออกจากร้านตรงไปห้างสรรพสินค้าชั้นนำแห่งหนึ่งทันที และที่นั่นก็มีร้านเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า จากแบรนด์ชั้นนำมากมาย เชื่อว่าคนอย่างทอฝันต้องชอบมันแน่ ๆ “แกจะซื้ออะไรล่ะ” วาทีถามขณะเดินเข้าไปภายในห้าง และหยุดยืนรอคำตอบจะได้รู้ว่าควรจะไปทางไหนดี เพราะเขาไม่มีเวลามากพอที่จะพาอีกฝ่ายเดินเอ้อระเหย “เสื้อผ้าน่ะ ที่มีอยู่ส่วนมากมีแต่เสื้อผ้าเมืองหนาว แล้วก็กระเป๋า รองเท้า” ทอฝันไล่เรียงสิ่งที่ตัวเองอยากได้ “ได้ แต่ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ขอแบบขาดได้แต่ห้ามเกิน” วาทีกำชับเรื่องเวลา เขาไม่ต้องการที่จะเข้าประชุมช้าโดยไม่มีเหตุจำเป็น ซึ่งสิ่งที่ทำอยู่ ณ ตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง

“แทนที่จะคิดว่าต้องเอาให้ได้ทำไมไม่คิดว่าที่มันไม่ได้ เพราะว่ามันไม่ใช่ของเราล่ะ อีกอย่างไอ้ทีมันก็มีเมียแล้ว ทางที่ดีอยู่เป็นเพื่อนไปแบบนี้ดีที่สุด” แดนไทเตือน“แต่ฉันยังไม่ได้ลองบอกความในใจกับมันเลยนะ” ทอฝันที่ตอนนี้มีความมั่นใจในตัวเองขึ้นมามากบวกกับอายุที่มากขึ้นเลยอยากจะทำอะไรให้มันสุดดูสักที รวมถึงเรื่องความรักที่แม้จะคบกับผู้ชายมากหน้าหลายตา แถมแต่ละคนก็หล่อรวย ความแซ่บไม่ต้องพูดถึง แต่สุดท้ายเธอก็ยังตัดใจจากวาทีไม่ได้สักที ความรู้สึกเหมือนอยากกินขนมหายากอะไรสักอย่างแต่มันไม่ได้กินสักที ก่อนตายในชีวิตนี้ถ้ามีกำลังก็อยากจะไปหาลองชิมมันดูสักครั้ง“มึงคิดว่าไอ้ทีมันโง่เหรอถึงจะดูไม่ออก มันแค่ไม่พูดเพราะอยากรักษาสถานะความเป็นเพื่อนที่ดีเอาไว้แบบนี้ก็เท่านั้น” ถึงเรื่องนี้เขาจะไม่เคยพูดกับวาทีแบบจริงจัง แต่คิดว่ามองไม่ผิดหรอก ทุกครั้งที่ทอฝันทำอะไรที่มันดูเกินเลย วาทีจะปฏิเสธและถอยห่าง“ไม่ลองมันก็ไม่รู้” ทอฝันยังคงดื้อดึง“แล้วทำไมมึงไม่ลองก่อนที่มันจะมีเมียล่ะ” แดนไทถาม แม้จะพอคาดเดาได้ว่า ก่อนหน้าที่ยังไม่กล้าเพราะวาทียังโสดและไม่ได้มีวี่แววว่ามันจะแต่งงานมีเมียเลย บทจะมีมันก็มีเ