All Chapters of หลังบ้านแอคเค่อ #หลงสายลม: Chapter 11 - Chapter 20

นับตั้งแต่วันที่สายลมเจอหน้ากับพี่หลงก็เป็นเป็นเวลาเกือบสามวันแล้วที่พวกเขาไม่ได้เจอหน้ากัน สายลมไม่ได้นำเอาคำพูดอีกฝ่ายมาใส่ใจจริงๆ เพราะตั้งแต่วันนั้นที่เจอหน้ากัน พี่หลงก็ไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าให้สายลมเห็นแต่อย่างใดเขาจึงคิดไปเองว่าพี่หลงอาจจะพูดเล่นจึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้ ประกอบกับตอนนั้นบอสแบงค์ได้บอกว่าจะมีบริษัทอื่นมาซื้อบริษัทเราไป สายลมและเพื่อนเตรียมจะหางานใหม่แล้วจริงๆ ตอนที่ได้ยินแบบนั้นก่อนบอสแบงค์จะออกมาสยบข่าวลือนั้นไปและบอกว่าจะไม่มีใครต้องออก พวกเขาจึงเริ่มทำงานกันเป็นปกติเหมือนวันวาน รอคอยที่จะเจอบอสคนใหม่ที่จะมานั่งแทนที่บอสแบงค์แต่วันนี้พอได้เห็นบอสใหม่จริงๆ สายลมกลับอ้าปากตกใจจนลืมตบมือไปเลย เพราะบอสคนใหม่ของบริษัทนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากคนที่ประกาศจะจีบสายลมเมื่อสามวันก่อนอย่างพี่หลงพี่หลงที่บอกว่าจะตามจีบสายลมมาเป็นแฟนให้ได้ แต่นับจากวันนั้นก็หายหน้าหายตาไม่ได้ติดต่อมาแต่อย่างใด จนสายลมลืมไปแล้วว่าอีกฝ่ายเคยพูดว่าจะจีบเขาแต่มาวันนี้ที่อีกฝ่ายกลายเป็นบอสคนใหม่ ที่ซื้อบริษัทที่สายลมทำงานไป สายลมก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าหรือนี่จะเป็นหนึ่งในแผนการจีบเขาของอีกฝ่าย ซื้

“นี่พี่จะจอดที่นี่ทำไมครับ ไม่รีบขับกลับไปเร็วๆ ล่ะครับ” สายลมเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าพี่หลงขับรถเลี้ยวเข้ามาจอดที่ตลาดกลางคืนที่ไหนสักแห่งระหว่างทาง“นี่ก็หกโมงเย็นแล้วนะครับ น้องลมไม่หิวหรอครับ” หลงหาที่จอดรถได้แล้วก็เอ่ยปากถามสายลม“ไม่หิวครับ เราค่อยไปหาอะไรกินแถวบ้านก็ได้” สายลมเอ่ยตอบ“แต่พี่หิวอ่ะ ถ้าไม่ได้กินข้าวพี่ก็ขับรถไม่ไหว แล้วพี่ก็พึ่งกลับมาไทยไม่นานอยากรู้อยากกินอาหารที่ขายในไทยสุดๆ เพราะงั้นออกไปกินเป็นเพื่อนพี่ก่อนได้ไหมครับ” หลงจอดรถแล้วพูดน้ำเสียงออดอ้อนกับสายลมที่ทำหน้าบูดบึ้ง“ก็ได้ๆ ครับ งั้นก็รีบกินรีบไปกันดีกว่า” สายลมทนการออดอ้อนจากคนที่ร่างใหญ่กว่าเขาไม่ไหว ตอบตกลงไปอย่างว่าง่ายก่อนจะเปิดประตูรถลงไปภายในตลาดกลางคืนคนเดินพลุกพล่านกันเต็มไปหมด สองข้างทางเต็มไปด้วยของกินหลากหลาย มีตั้งแต่ของยาวยันของหวานและน้ำดื่มน้ำผลไม้มากมาย“ว้าว! นี่ผัดไทยใช่ไหม พี่อยากรู้จังว่าจะอร่อยเหมือนแม่พี่ทำไหม พี่ไม่เคกินผัดไทยที่อื่นนอกจากแม่ทำมาหลายปีแล้ว น้องลมจะเอาด้วยไหมครับ” หลงเอ่ยอย่างตื่นเต้น เห็นกองผัดไทยวางกองสุมอยู่บนกระทะจานแบนขนาดใหญ่ดูน่ากินจนน้ำลายสอที่อเมริการ้า

“ผมจอดตรงนี้นะครับ พี่หลงขับต่อไปได้เลย” สายลมขับรถยิงยาวจากบ้านคุณย่ากลับมากรุงเทพ ภายในรถนั้นเต็มไปด้วยความเงียบไม่มีใครคิดจะเอ่ยปากพูด สายลมขับรถมาจอดอยู่หน้าคอนโดตัวเองเตรียมที่จะลง“น้องลมอยู่คอนโดนี้หรอครับ” หลงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจเมื่อมองเห็นคอนโดตรงหน้า“ใช่ครับ พี่ไม่ต้องคิดจะมาหาผมหรอกผมไม่เปิดประตูให้หรอกนะ แล้วที่คอนโดยังมียามคนนอกเข้าไม่ได้หรอกครับ” สายลมที่เตรียมตัวออกจากรถหันไปตอบกลับพี่หลง เขาเดาความคิดอีกฝ่ายออกจึงรีบกล่าวบอกไป“งั้นขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถเลยดีกว่า” หลงดึงตัวสายลมที่เตรียมออกให้นั่งที่เดิมและเอ่ยให้อีกคนขับรถเข้าไปจอดในลานจอดรถของคอนโด“ทำไมล่ะครับ พี่จะขับรถออกมาลำบากนะ แล้วผมก็ไม่คิดจะชวนพี่ขึ้นห้องด้วย” สายลมหันไปกล่าวกับพี่หลง“พี่ก็อยู่คอนโดนนี้เหมือนกันครับ” หลงจ้องตาสายลมเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ“...”ภายในรถตกอยู่ในความเงียบ สายลมรู้สึกเหมือนหน้าแตกหมอไม่รับเย็บยังไงไม่รู้ สายลมไม่คิดออกไปจากรถอีกต่อไป แต่ขับรถของพี่หลงตรงเข้าไปที่ลานจอดรถก่อนจะคืนกุญแจรถให้พี่หลงแล้วเดินเข้าไปในคอนโด สายลมเดินเข้าไปในลิฟต์โดยมีพี่หลงเดินตามเข้ามา“น้องลมจะขึ้นไป

ภายในห้องบอสของบริษัท“ย่าทำไมไม่บอกละครับ ว่าห้องที่ย่าห้องที่ย่าให้อยู่ อยู่ตรงข้ามห้องของสายลม รู้ไหมครับว่าเมื่อวานผมพึ่งรู้เรื่องนี้ตกใจมากแค่ไหน”หลงที่กำลังนั่งทำงานในห้องได้รับสายของย่าตัวเองก็รีบพูดเรื่องเมื่อวานออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อวานนี้สายลมหน้าเสียสุดเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้ตามมาแต่อยู่ห้องตรงข้าม แค่คิดถึงใบหน้านั้นเขาก็อดที่จะอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้[แกพูดเรื่องอะไรเนี่ย! นั้นไม่ใช่ห้องฉันแต่เป็นห้องลลินมันต่างหาก มันบอกว่าให้แกไปอยู่ห้องนั้นได้]“ผมก็นึกว่าห้องย่าซะอีก นี่ย่าอยู่กับคุณย่าลลินไหมครับ ผมอยากขอบคุณคุณย่าลลินมากที่ให้ผมอยู่ห้องนี้”[อยู่ข้างๆ กันเนี่ย ฟังพวกเราย่าหลานคุยกันอยู่เนี่ย แกก็ขอบคุณมันเองละกัน][ว่าไงเจ้าเด็กหลงถูกใจห้องย่าใช่ไหม ฮ่าๆ]“ถูกใจสุดเลยครับ ทำไมคุณย่าไม่บอกก่อนละครับว่าห้องตรงข้ามเป็นห้องน้องลม ถ้าผมรู้ผมจะได้ไปหาน้องบ่อยๆ ขอบคุณมากนะครับที่ให้ผมอยู่ห้องนี้”[ฉันก็นึกว่าแกจะรู้ซะอีก ผ่านมาตั้งนานไม่รู้อะไรเลยจริงๆ]“ก็ผมไม่มีเวลาไปทักทายเพื่อนบ้านนิครับ เลยไม่รู้ว่าสายลมอยู่ห้องตรงข้าม เมื่อวานสายลมทำหน้ายังไงรู้ไหมครับคุณย่า เมื่อรู้ว่าผม

“ขอโทษทีครับคุณเฉิน ขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะกดเข้าไปนะครับ พอดีมือผมไปโดนกดเข้าแอปเข้าครับ” สายลมทั้งตื่นตระตกและตกใจ แต่ก็รีบยืนขึ้นยื่นมือถือคืนคุณเฉิน แล้วก็ยังขอโทษคุณเฉินอีกหลายทีเฉินพอมองหน้าจอมือถือของตัวเองในตอนนี้ก็เป็นอันเข้าใจ ว่าสายลมขอโทษเรื่องอะไร และทำไมทั้งสองคนถึงเอ๊ะขึ้น เขายิ้มขึ้นมองใบหน้าทั้งสองตรงข้ามด้วยรอยยิ้มที่สายลมและหลงไม่เข้าใจ“พวกคุณสองคนรู้จักแอคทวิตเตอร์ผมหรอครับ” เฉินเอนตัวพิงเก้าอี้มองสายลมและหลงด้วยสายตายิ้มทีเล่นทีจริง“ไม่ครับ!”“ไม่ครับ!”ทั้งสายลมและหลงต่างก็พูดคำเดียวกันและพร้อมกันขึ้น ก่อนทั้งสองคนจะมองหน้ากันด้วยความตกใจ“งั้นหรอครับ งั้นก็ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณสายลมก็นั่งลงเถอะครับ ผมไม่ถือสาแล้ว พวกเรามาคุยเรื่องธุรกิจกันต่อดีกว่าครับ” เฉินพูดไปยิ้มไปถ้าถามว่าเขาเชื่อว่าสองคนตรงหน้าไม่รู้จักแอคทวิตตัวเองจริงๆ ไหม บอกเลยว่าเฉินไม่เชื่อจากปฏิกิริยาการแสดงออกของทั้งสองคน ถ้าทั้งสองคนรู้จักชื่อแอคทวิตเขานั้นก็หมายความว่าทั้งสองคนนั้นเป็นคนในแวดวงเดียวกันแน่ๆ พอรู้อย่างงี้แล้วเฉินก็รู้สึกสนุกยังไงไม่รู้สิ“ก่อนจะคุยงั้นพวกเราสั่งอะไรมาก