หลังบ้านแอคเค่อ #หลงสายลม

เช้าวันต่อมาสายลมที่ตื่นสายต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน บริษัทที่เขาทำงานอยู่นั้นจะเรียกว่าใกล้ก็ได้จะเรียกว่าไกลจากที่ห้องก็ได้ อยู่ที่วิธีเดินทางในการเดินทางไปบริษัทคอนโดสายลมอยู่ไม่ไกลจากบริษัทมากนัก แต่ไม่น่าเชื่อว่าถ้าขับรถไปเองหรือนั่งรถเมล์จะใช้เวลาเกือบสามสิบนาที แต่ถ้านั่งบีทีเอสไปใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้นเองสาเหตุหลักเลยที่การใช้ท้องถนนในการเดินทางไปที่ทำงานแล้วใช้เวลานาน ก็เพราะว่าการจราจรที่ติดขัดเอามากๆ ในเวลาเร่งด่วนหรือทำงาน ซึ่งจากที่สายลมดูก็ไม่มีวันแก้เรื่องนี้ได้เพราะผังเมืองไม่เอื้ออำนวยใช้เวลาไม่นานสายลมก็มาอยู่หน้าตึกขนาดใหญ่ใจกลางเมือง แต่ตึกใหญ่นี้ไม่ได้เป็นของบริษัทสายลมแต่อย่างใด เป็นเพียงตึกที่บริษัทสายลมเช่าทั้งชั้นเพื่อเป็นที่ตั้งบริษัทเท่านั้นภายในตำไม่ได้มีแค่บริษัทของสายลมบริษัทเดียว แต่มีหลายสิบบริษัทที่อยู่ในตึกนี้ หน้าตึกมีพนักงานที่แต่งตัวหลากหลายสไตล์เดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลาบริษัทของสายลมเป็นเพียงบริษัทนำเข้าและส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่แปรรูปแล้วเท่านั้น นำเข้ามาสินค้าแปรรูปจากจีน ญี่ปุ่น และอเมริกา แล้วก็ส่งออกสินค้าแปรรูปจากไทยไปที

“แกไม่แต่งไม่ได้ พ่อแม่แกเองก็เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ และอนุญาตให้ฉันเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง” คุณย่าลลินกอดอกยิ้มออกมาอย่างได้ใจก่อนนั่งเก้าอี้เธอคิดเอาไว้แล้วว่าเรื่องนี้มันไม่ง่ายดีอย่างที่คิด ดีที่เธอจัดการลูกชายกับลูกชายกับลูกสะใภ้เรียบร้อยแล้ว สองคนนั้นจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องงานแต่งงานในครั้งนี้“เป็นไปไม่ได้ พ่อกับแม่ไม่ถูกกับย่าสักหน่อย จะเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ได้ยังไงกัน ย่าต้องโกหกผมอยู่แน่ๆ พ่อกับแม่อยู่ที่ไหนผมอยากคุยกับพ่อกับแม่”สายลมพูดเสียงดังออกมา ไม่เชื่อในสิ่งที่ย่าบอก เพราะเขารู้ว่าย่ากับพ่อและแม่นั้นไม่ถูกกัน เพราะงั้นพ่อและแม่ไม่มีทางเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้แน่ๆ“พ่อ! แม่! อยู่ไหนครับออกมาคุยด้วยกันหน่อย” สายลมตะโกนเข้าไปในตัวบ้านเสียงเรียกพ่อและแม่ให้ออกมาคุยด้วยกัน“หึ! พ่อกับแม่แกไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เสียงดังไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ยังไงแกก็ล้มเลิกงานแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้ ผู้ใหญ่ทุกคนต่างเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้” คุณย่าลลินยิ้มอย่างคนได้ใจ เธอมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในมือแล้ว“พ่อกับแม่ไม่อยู่ งั้นผมก้จะโทรหาเอง ผมจะเปิดโปงคำโกหกของย่าเอ

หลงกลับมาที่โรงแรมก็เห็นว่าคนที่ตัวเองพากลับมาจากผับกำลังนั่งรออย่างว่าง่ายก็ยิ้มอ่อน รีบเดินเข้าไปพยุงร่างกายของอีกฝ่ายขึ้น พาเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อพาไปที่ห้องของตัวเขาเองบางทีการพบกันของพวกเขาอาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้ จริงๆ หลงกะมานั่งชิวๆ ภายในผับแก้เบื่อเซ็งเท่านั้น เพราะเรื่องที่เขาพึ่งจะได้รู้ว่าตัวเองนั้นจะต้องแต่งงานกับผู้ชายไม่กี่ชั่วโมงนี้เองสิ่งที่ได้รับรู้จากปากย่าและพ่อแม่ทำให้หลงไม่ยินยอมพร้อมใจนัก ที่อยู่ๆ ก็มารู้ว่าตัวเขาจะต้องแต่งงานกับผู้ชายด้วยกัน ถึงเขาจะรู้ว่าอีกฝ่ายก็เป็นเกย์เหมือนกันกับเขา แต่มันก็ไม่ได้ต่างจากการที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงสักเท่าไรนักเพราะเรื่องการแต่งงานนี้เขานั้นไม่ได้เห็นด้วยแต่อย่างใด มันไม่ใช่การแต่งงานที่เกิดจากความรัก แต่เป็นการแต่งงานที่เป็นการคลุมถุงชนแทนซึ่งสำหรับคนที่ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองแต่ขอเงินพ่อแม่และย่าใช้อย่างหลง เขาไม่สามารถปฏิเสธการแต่งงานนี้ได้เลยสักนิด เมื่อย่าเขาประกาศก้าวว่าถ้าหลงไม่แต่งงานจะตัดช่องทางการเงินทั้งหมดไม่ให้หลงใช้เงินอีกต่อไปคำประกาศนี้เหมือนฟ้าผ่าสำหรับหลง ไม่ว่าจะพ่อหรือแม่ต่างก็ไม่มีใครยอมช่วยเขา

ช่วงเช้าของวันต่อมา“อ่ะ โอ๊ยย ทำไมปวดร้าวไปทั้งตัวเลยวะ” สายลมตื่นขึ้นมาตายังไม่ทันลืมดีก็รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว เหมือนอย่างกับว่าเขาพึ่งจะไปปีนเขามาอย่างงั้นแหละ” หื้มม ผู้ชายคนนี้...” พอลืมตาขึ้นมาได้สายลมก็มองไปรอบๆ ห้อง จนเห็นว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนเขา และยังเห็นผู้ชายแปลกหน้าที่หน้าตาหล่อเหลาตี๋นอนกอดร่างเขาอยู่“บ้าเอ๊ย! เมื่อวานเมาหนักเกินไป” สายลมเห็นหน้าอีกฝ่ายความทรงจำเมื่อวานก็ค่อยๆ เข้ามาภายในหัวเมื่อวานสายลมดื่มเหล้าหนักมากจนคงสติตัวเองไม่ไหว ไปอ่อยขอมานอนห้องผู้ชายคนนี้ แล้วเมื่อคืนพวกเขายังมีเซ็กส์ที่ดุเดือดเร่าร้อนกันบนเตียงนอนอีก“อ่ะ อื้มม ทำได้อย่างที่พูดจริงๆ ด้วย บ้าเอ๊ย! วันนี้ต้องไปทำงานด้วยสิ” สายลมดึงแขนใหญ่ที่กอดตัวเองของอีกฝ่ายออกไป ก่อนจะลุกขึ้นนั่งข้างเตียงหยิบมือถือตัวเองที่อยู่ไม่ไกลขึ้นมาดูว่าตอนนี้กี่โมงแล้วสายลมทำเรื่องลาวันนี้เอาไว้ครึ่งวันเข้าทำงานตอนบ่าย แต่ตอนนี้แปดโมงเช้าแล้วถ้าต้องขับรถไปทำงานเลยเขาก็มีเวลาพักไม่ถึงชั่วโมง ยังต้องกินข้าวอีกคงจะไม่ทันเข้างานตอนบ่ายแน่ๆสายลมหันหน้ากลับไปมองร่างอีกคนที่ยังนอนหลับไม่ตื่น หน้าเขาค่อยๆ ขึ้นสีแดงเม

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไง” สายลมลุกขึ้นยืนพูดกับคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายสายลมก็จำหน้านั้นได้ทันที ใบหน้าที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขาเมื่อวันก่อน“นั้นเป็นคำถามที่ผมต้องถามคุณตั้งหากนี่มันโต๊ะของผม คุณสิมานั่งอยู่ที่นี่ได้ไง” หลงข่มความยากจับอีกฝ่ายตีก้นเมื่อคิดถึงกระดาษโน๊ตที่ถูกทิ้งเอาพร้อมเงินถามกลับอีกฝ่ายไปด้วยหน้านิ่งๆ“คุณคือพี่หลงหรอ” ทันทีที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายบอกว่านี่คือโต๊ะของอีกฝ่าย สายลมก็นึกถึงชื่อคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ในทันที คนที่เขาจะต้องแต่งงานด้วย คนที่ถูกจับให้มาแต่งงานกับเขา“หื้มม อย่าบอกนะว่านายคือสายลมหรอ” หลงนึกถึงชื่อที่ย่าพิมพ์มาบอกก่อนมาทันที นี่อย่าบอกนะว่าอีกฝ่ายคือสายลมที่เขาจะต้องแต่งงานด้วย“ใช่ ผมเองสายลม” สายลมตอบกลับไปแล้วนั่งลงที่เก่า สายตาจดจ้องใบหน้าพี่หลงอย่างไม่อยากจะพลาดรายละเอียดอะไรไป แม้เขาจะยังไม่ลืมใบหน้านั้นก็ตามเพราะพึ่งจะเห็นเมื่อวานนี้เองบรรยากาศบนโต๊ะกลายเป็นเงียบสงบ ต่างคนต่างก็เอาแต่จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายเพื่อจดจำ และต่างก็มีความคิดภายในหัวที่คล้ายคลึงกันพวกเขาสองคนพึ่งจะมีเซ็กส์กันไปไม่กี่วันก่อนโดยไม่รู้จักกัน