หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

เมื่อจัดการทางร้านเบเกอรีเสร็จบอสใหญ่แห้ง KV Group ก็มุ่งตรงขึ้นมายังห้องทำงานของตัวเองทันทีเพราะก่อนหน้านี้ตนพึ่งจะทิ้งการประชุมกับทีมการตลาดเพื่อไปสงบศึก“ขอโทษด้วยครับที่ทำให้ทุกคนเสียเวลา”กาแฟนับสิบแก้วถูกเรียงรายแจกจ่ายให้ทุกคนเป็นการขอโทษจากผู้บริหาร ก่อนจะเริ่มประชุมอีกครั้งเพื่อนำแผนไปเสนอต่อพาร์ตเนอร์ชาวญี่ปุ่นที่จะร่วมลงทุนในเร็ว ๆ นี้เวลาผ่านไปนานนับสามชั่วโมงแล้วที่เขาขลุกอยู่ในห้องประชุมกับทีมการตลาดของบริษัทจำหน่ายและส่งออกเครื่องดื่มอันดับต้น ๆ ของประเทศ จนเลยเวลาที่จะทานข้าวเที่ยง แต่เขาเองก็ไม่ได้เป็นเจ้านายที่โหดเหี้ยมอะไรสั่งอาหารเครื่องดื่มมาบริการถึงที่เมื่อได้รู้ว่าเพื่อนยังไม่ทานข้าวเมษาจึงอาสาทำอะไรง่าย ๆ ไปส่งพร้อมกับกาแฟรสชาติเดิมเพิ่มความเข้มขึ้นอีกตามที่เขาชอบดื่มประจำปิ่นโตสีชมพูน่ารักถือขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของตึกแห่งนี้ แต่เมื่อเธอสอดส่องดูทั้งเลขาหน้าห้องและคนข้างในห้องไม่เห็นใครอยู่เลยเธอจึงได้แต่นั่งรอหน้าห้องทำงานเขา ไม่กล้าเข้าไปก่อนได้รับอนุญาต“เมษา มาหาบอสเหรอจ๊ะ”“ค่ะ ประชุมอยู่เหรอคะ”“ใช่ค่ะ เดี๋ยวคงเสร็จกันแล้วแหละประชุมแต่เช้าแล้ว”เธอพยัก

Aries Café “สวัสดีครับ”“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า วันนี้มาแต่เช้าจังเลยนะคะ”“อยากมาเจอใครบางคนไว ๆ น่ะครับ”“อ๋อค่ะ วันนี้รับอะไรดีคะ”เมษาเอ่ยทักทายลูกค้าเกือบจะประจำของเธอด้วยรอยยิ้มหวาน ที่บอกว่าเกือบเพราะเขามาที่นี่ทุกวันติดต่อกันเกือบสัปดาห์แล้ว แต่บางครั้งยังสั่งเมนูที่ทางร้านไม่มี เจ้าของร้านเองก็ไม่ได้ใสซื่อเกินกว่าจะไม่รู้ว่าเขามีจุดมุ่งหมายอันใด เพียงแต่เธอไม่เก็บมาใส่ใจก็เท่านั้น“ของคุณลูกค้าได้แล้วค่ะ”“เจย์ครับ”“คะ ?”“ชื่อผมไงครับ คุยกันบ่อยขนาดนี้ผมไม่ได้อยากเป็นแค่ลูกค้าประจำหรอกนะคะ”“ฮึ ค่ะ”เจ้าหล่อนไม่รู้ต้องตอบว่ายังไงเพียงแค่ส่งยิ้มเหยเกแปลกประหลาดพลางวางเครื่องดื่มลงให้เขา ก่อนจะหมุนตัวกลับไปจัดการออเดอร์ของลูกค้าท่านอื่นต่อความรู้สึกเธอตอนนี้เหมือนกำลังถูกรุกจีบอย่างหนักจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าลูกค้า ซึ่งก็ชัดเจนมากจริง ๆ และนั่นทำให้เธอแอบกลัวรู้สึกขนลุกแปลก ๆ“ผมจะกลับแล้ว แต่คุณเจ้าของร้านยังไม่บอกชื่อผมเลยนะครับ”“เรียกเมก็ได้ค่ะ”“ครับคุณเม ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”“ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ”เธอเอ่ยในฐานะเจ้าของร้านด้วยความยินดีทว่าในด้านที่เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่

KV Grand Club – VIPหลังจากวันนั้นซาร์นก็เงียบหายไปแม้ตอนเช้าจะเข้ามาที่ร้านสั่งกาแฟเหมือนเดิมทุกวันแต่ก็รีบเข้าออฟฟิศทั้งที่ปกติจะนั่งกวนเจ้าของร้านก่อน เมษาเองรับรู้ว่าเพื่อนมีอะไรในใจแน่ ๆ เพราะเขาไม่ค่อยจะแสดงออกแบบนี้กับเธอ จนเจ้าหล่อนต้องมาหาเขาเองถึงที่ผับคลับแห่งนี้เปิดกิจการสถานบันเทิงเต็มรูปแบบ มีทั้งโซนดื่ม โซนนั่งชิล แต่โซนที่ลูกค้าเยอะที่สุดและทำกำไรได้ดีที่สุดก็เห็นจะเป็นกาสิโนที่อยู่โซนวีไอพีเท่านั้น“จะบอกเพื่อนจริงเหรอ”โบว์เพื่อนสนิทพ่วงพนักงานในร้านเอ่ยถามเมษาที่นั่งใจจดใจจ่อรอการมาของเพื่อนผู้ชายทั้งสาม ท่าทางเพื่อนเธอตอนนี้แปลกไปเล็กน้อยเพราะดูทรงเหมือนไม่ได้อยากเปิดเผยอะไรสักเท่าไหร่ แต่คงสนิทกันมากจนอยากจะเล่าให้ฟังก็เป็นได้“อืม เก็บไว้กูก็ไม่สบายใจ”เมพยักหน้าตอบทว่าสายตายังจ้องมองไปที่ประตูบานใหญ่ ตัวบางเอนไปเอนมาอยู่นิ่งไม่ได้ ความคิดของเธอมันแล่นไปไกลมากจนอยากระเบิดออกมา“ซาร์น~”เมื่อสามเสือเดินเข้ามาเสียงหวานสั่นเครือก็ทักทายเพื่อนที่รู้ใจของเธอทันที ใบหน้าสวยสลดทำเอาอีกคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวคิดไปไกลว่าแฟนเก่ายังตามรังควานเธออยู่“เป็นอะไร มันมายุ่งกั

คนในร้านต่างพากันดื่มด่ำกับอาหารและเสียงเพลงสไตล์อิตาลี กระนั้นความสุนทรีย์ของบรรยากาศในร้านก็ไม่ได้ช่วยให้เมษามีความสุขเลยสักนิด เธอรู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่เป็นคนร่าเริงเป็นทุนเดิมหรืออาจำเพราะเธอคบกับแฟนเก่านานเกินไป..“น้องเมเอาอะไรเพิ่มไหมครับ”“ไม่ค่ะ เมพอแล้วค่ะ”“แต่ยังไม่ได้ลองทานเค้กเลยนะครับ”เมื่อสิ้นลมปากเขาก็ยกมือสั่งขนมหวานกับพนักงานทันทีไม่รอให้เธอออกความคิดเห็นจนรอยยิ้มของหญิงสาวหุบลงอย่างไม่ค่อยพอใจนักสาวเจ้าเหลือบมองดูนาฬิกาในมือถือใจจดใจจ่อกับเวลาที่กำลังเดินอยู่ เธอพยายามข่มอารมณ์อย่างหนักผ่อนคลายกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพราะไม่อยากเสียมารยาทไปมากกว่านี้แล้ว“น้องเมดูเกร็ง ๆ นะ ไม่เต็มใจมากับพี่หรือเปล่าครับเนี่ย”คำถามที่กลั้วเสียงหัวเราะทำเธอหน้าเจื่อนอีกครั้ง เธอก็พยายามที่จะซ่อนมันไว้แล้วเชียวแต่สุดท้ายก็ถูกเขาจับได้อยู่ดี“เปล่าค่ะ เมแค่ต้องตื่นเช้ามาทำขนม เลยกังวลเรื่องเวลานิดหน่อย”“อ๋อ พี่ก็นึกว่ากลัวพี่ หึ”เจย์ยิ้มร่าด้วยความอารมณ์ดีสวนทางกับอีกคนที่ได้แต่ยิ้มอ่อนส่งให้เขา ความจริงเหตุผลที่เธอบอกก็มีส่วนด้วย เพียงแต่มีอย่างอื่นอีก“ทำงานหนักขนาดนี้

ช่วงใกล้เทศกาลปีใหม่ห้างร้านก็คึกคักเป็นพิเศษรวมทั้งร้านเบเกอรีน้องใหม่แห่งนี้ด้วย ลูกค้าแวะเวียนมาซื้อเป็นของฝากจนบางวันแพ็คเกจหมดต้องรีบออกไปซื้อทั้งเจ้าของร้านทั้งพนักงานทำงานกันมือระวิงสลับหน้าที่กันเป็นว่าเล่น จนเมษามีความคิดจะจ้างพนักงานมาช่วยอีกสักคน แต่ก็กลัวว่ามาตอนนี้จะไม่มีเวลาสอนงานกัน“ปีใหม่ร้านปิดไหมครับ”“ปิดค่ะ ตั้งแต่สามสิบถึงสามนะคะเปิดวันที่สี่ค่ะ แฮปปีนิวเยียร์ล่วงหน้านะคะ”เธออวยพรด้วยรอยยิ้มพลางปรายตามองลูกค้าประจำขณะที่มือยังจัดขนมลงกล่องอย่างรีบร้อน หากแต่ว่าแทนที่เขาจะเดินจากไปกลับยืนค้ำคางกับเคาน์เตอร์มองเธออยู่อย่างนั้น จนเจ้าหล่อนรู้สึกประหม่า“งั้น.. ปีใหม่ไปเคานท์ดาวน์กันไหมครับ”“เอ่อ.. เมมีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”หัวทุยโคลงขอโทษมุมปากคลี่ยิ้มน้อย ๆ แล้วหุบลงอย่างรวดเร็วเร่งรีบกับการจัดขนมตรงหน้า การปฏิเสธของเธอทำเอาชายหนุ่มเกิดความรู้สึกเสียหน้าจนชาไปทั้งตัว“น่าจะพอมีเวลาว่างไปทานข้าวกับพี่หน่อยไหมครับ”“เอ่อ ไว้เมบอกอีกทีนะคะ”เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ดังตามหลังมาติด ๆ เธอรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นักที่เขาตามตื๊อ อย่างน้อยมันก็ไม่ควรจะเป็นเวลา