หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

หลายวันผ่านไปเมษายังคงไม่เห็นเพื่อนของตนโผล่หน้ามาอีก ความรำคาญใจที่มีก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ แต่หากต้องหยุดลงทุกครั้งเมื่อมีออเดอร์ขนมจากลูกค้าเข้ามาเมษา : วันนี้ยังจะให้ไปอยู่ไหมซาร์น : ไป เดี๋ยวให้ต้าร์ไปรับเมษา : ทำไมไม่มารับเองซาร์น : ยังไม่ว่าง ทำงานเมษา : ไม่ว่างหรือไปกับเด็กเจ้าของร้านเบเกอรีทิ้งโทรศัพท์มือถือเครื่องโตลงด้วยอารมณ์หงุดหงิดเหมือนเด็กน้อยที่หวงของเล่น ความแรงของมันทำให้เพื่อนและน้องพนักงานพาร์ทไทม์ต่างพากันวิ่งเข้ามาดูเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรเมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ ความรู้สึกหงุดหงิดนี้มันคืออะไร ยิ่งเธอห้ามมันยิ่งปะทุ อยากจะไปถามเขาให้รู้เรื่องว่าที่หายหน้าไปเพราะอะไรกันแน่ เธอทำอะไรผิดถึงต้องหลบหน้าเธอ หรือที่เป็นแบบนี้คือสัญญาณว่าเพื่อนกำลังจะมีแฟนความรู้สึกสับสนตีกันไม่หยุดนอกจากเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรแล้วยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นอะไรถึงฉุนเฉียวเพียงนี้ เพื่อนจะมีแฟนก็เป็นเรื่องดีเสียอีก แล้วทำไมเธอต้องโมโหเขาด้วยจนแล้วจนรอดเธอก็ประคองอารมณ์มาได้จนกระทั่งปิดร้าน เจ้าหล่อนล็อกลงกลอนทุกอย่างแล้วลุกขึ้นหันมองไปยังตึกสูง เมษาขึ

Thai Style - ร้านอาหารไทยเป็นอีกครั้งที่เมษานั่งตัวเกร็งเพราะบุคคลที่เธอมาด้วย เจ้าหล่อนถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่าแสดงออกว่าเธอไม่อยากจะมาอย่างชัดเจน“น้องเมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”“เปล่าค่ะ”รอยยิ้มเจื่อน ๆ ส่งให้ลูกค้าประจำของเธอ ที่เธอออกมากับเขาอีกครั้งก็เพราะเขารบเร้าจะไปเคานต์ดาวกับเธอให้ได้ ซึ่งเธอก็บอกไปแล้วว่ามีนัดกับเพื่อนจนเธอหาทางออกโดยการออกมากินข้าวด้วยวันนี้ และถือโอกาสบอกความรู้สึกตัวเองด้วย ไม่อยากให้เขาคาดหวังอะไรจากเธออีกแน่นอนว่าการมาทานข้าวครั้งนี้เธอบอกเพื่อนสนิทเอาไว้แล้วรวมถึงเหตุผลที่ออกมาด้วย ซึ่งเขาเองก็อนุญาตไม่ได้มีข้อโต้แย้งอะไรเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จระหว่างรอของหวานมาเสิร์ฟความตึงเครียดเริ่มเข้าปกคลุมห้องอาหารแห่งนี้แม้โดยรอบกำลังมีความสุขกับอาหารสไตล์ไทยก็ตามที“พี่เจย์คะ คือเม.. เมบอกตามตรงนะคะว่าตอนนี้เมยังไม่พร้อมมีแฟน เมไม่อยากให้พี่ต้องผิดหวังค่ะ”“หึ เอาแบบนี้เลยเหรอครับ”เขาค่อนข้างตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดี ๆ เธอก็พูดออกมาโต้ง ๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็ดูไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอปฏิเสธเขา“เมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ พี่เจย์ทานได้เลย เมอิ่มแล้วค่ะ”เ

KV Grand Clubงานปาร์ตี้เล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นก่อนวันเคานต์ดาวน์อย่างเช่นทุกปี ถือว่าเป็นอีกหนึ่งวันที่ทุกคนจะมารวมตัวกันเล่าเรื่องราวในชีวิตในปีที่ผ่านมาสู่กันฟัง แม้จะเจอกันตลอดก็ตามที“ไปรับเมีย.. เขามาอีกแล้วเหรอครับเฮีย”“ค_xx !”ตอนแรกก็เหมือนจะดีอยู่หรอก แต่พอเป็นคำว่า ‘เมียเขา’ นี่สิมันชวนให้เจ้าของสถานที่ฉุนเฉียวพ่นคำด่าหยาบคายใส่เพื่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ ของผู้ชายสองคนทำให้เมษาสงสับไม่น้อย ไหนจะหว่างคิ้วที่ขมวดเป็นปมของคนที่เธอมาด้วยนั่นอีก แต่ถามไปคงจะไม่ได้คำตอบเช่นทุกครั้งที่เธอถามผู้คนนับสิบล้อมวงทานอาหารหลายอย่างร่วมกัน ไม่ใช่แค่เพื่อนแต่ยังมีบรรดาแฟนของแต่ละคนมาด้วย ทั้งห้องนี้มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังโสดอยู่“อย่ากินปลาดิบ มึงท้องไม่ดี”“รู้แล้ว กินเยอะ ๆ จะได้สูง ๆ”“ชิ !”แซลมอนรมควันวางลงบนจานของหญิงสาวด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย หากแต่อีกคนคิดว่าเขากำลังด่าเธอว่าเตี้ย ทั้งที่เธอก็มาตรฐานสาวไทยเพียงแค่เขาที่สูงลิ่วเท่ายอดมะพร้าวเมษายกแก้วเหล้าที่ถูกเจือจางโดยโซดาขึ้นจิบดับอารมณ์หงุดหงิดที่เขาพึ่งสร้างขึ้น แต่สุดท้ายก็โดนเขาสลับให้เป็นน้ำอัดลมอยู่ดี“อย่าดื่มเยอะ ขี้เกียจเก็บอ

“อ๊ะ ! ป.. ไปไหน”ผู้หญิงที่หนักเพียงห้าสิบกว่ากิโลกรัมถูกอุ้มตัวปลิวมายังเตียงหนานุ่มสีชมพู ซาร์นวางเธอลงอย่างนุ่มนวลหากแต่สายตาเขาเต็มไปด้วยความกระหายอยากเสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมทีละเม็ดก่อนที่มันจะหลุดออกจากร่างแกร่งกำยำจนเผยให้เห็นซิกซ์แพ็กเป็นลูกคลื่นนั่นตอนที่ร่างโตขยับเข้าใกล้เจ้าของห้องก็ขยับถอยร่นหนีอัตโนมัติ แต่ในความรู้สึกลึก ๆ เธอเองก็มีความต้องการเช่นกันไม่ต่างจากเขา“อึก !”เสียงกลืนน้ำลายดังจนอีกคนได้ยิน มุมปากหยักกระตุกขึ้นอย่างนักล่า นัยน์ตาดำขลับจ้องมองหญิงสาวดั่งกวางน้อยที่กำลังวิ่งหนี“จะไปไหนครับคนเก่ง เมื่อกี้ยังถอดเสื้ออ่อยกูอยู่เลย ถอดอีกสิ”“ซาร์น~”มือน้อยยกกันก่อนที่เขาจะขยับเข้าใกล้กว่าเดิม ใบหน้าที่แดงซ่านนั่นดูยังไงก็ไม่มีความกลัวอยู่เลยสักนิดทำเอาเขาหุบยิ้มไม่ลง“ด.. เดี๋ยว อื้อ~ ซ..”ปากหยักขมเม้มริมฝีปากบนล่างสลับกันไม่ให้เธอพูดได้ถนัด เสียงที่เปล่งออกมาถูกเขากลืนกินไปพร้อมกับลมหายใจหอบกระชั้นของเธอจังหวะจู่โจมเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นหนักหน่วงขึ้นจนปากอิ่มสีชมพูกลายเป็นสีแดงระเรื่อ ลิ้นสากแทรกเข้าโพรงปากอีกครั้งควานไปทุกซอกมุมก่อนจะถอยร่นแกมหลอกล่ออี

“เฮียรักเมษนะ”ซาร์นโอบกอดคนที่ตนรักไว้ในอ้อมแขน จมูกโด่งกดลงหน้าผากบางของคนหลับซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่อย่างนั้นไม่ต่างจากประโยคบอกรักที่เปล่งออกมานับครั้งไม่ถ้วน แม้จะช้าไปบ้างแต่ยังโชคดีที่เขามีโอกาศได้บอกกับเธอย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน“เพื่อนใหม่ของเราค่ะ เมษา หารปรีชา ครูฝากดูแลเพื่อนด้วยนะคะ”คุณครูที่ปรึกษาแนะนำหญิงสาวที่เข้ามาใหม่หลังเปิดเรียนได้หนึ่งสัปดาห์ เธอผู้นี้มาจากบ้านเด็กกำพร้ามีรัก แต่เพราะเจ้าหล่อนตั้งใจเรียน และเรียนเก่งมากทำให้ได้ทุนอุปถัมภ์เป็นคนแรกของโรงเรียนที่ฟรีค่าใช้จ่ายทุกอย่าง รวมถึงมีเงินเดือนให้เธอด้วย“ก็แค่เด็กทุนปะ ชิ”ยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่ง เก้าอี้ที่ครูจัดไว้ให้ก็โดนเพื่อนในห้องถีบกระเด็นไปไกล เจ้าหล่อนที่ไม่เคยเห็นสังคมแบบนี้มาก่อนได้แต่ยืนแข็งทื่อไม่กล้าตอบโต้มือน้อยกำสายกระเป๋าเป้แน่นในตากลมโตเริ่มแดงก่ำเหมือนจะปล่อยหยาดน้ำใสออกมาเอาให้ได้“ขอเก้าอี้เราคืนเถอะนะ”“อยากได้ก็ไปเอาเอง ติดนิสัยขี้ขอขนาดนี้ เป็นขอทานเหรอจ๊ะ”พลั่ก ! เก้าอี้ถูกถีบอีกรอบโดยเพื่อนอีกคน หลังจากนั้นก็ถูกถีบต่อกันเป็นทอด ๆ ไปไกลจนเกือบจะพ้นห้อง“เฮ้ย ! เล่นเหี้ยอะไรกันวะ !”คน