All Chapters of หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว: Chapter 151 - Chapter 160

ตอนนี้เขาไม่ไหวต้องสวนกระแทกขึ้นอย่างหนัก ลำขาเรียวของเธอถูกเขาจับยึดไว้กลางอากาศรับแรงกระแทกที่รัวเร็วเป็นปืนกล“อ้าห์ หลิน”“คุณ อ้าห์ อึก อ้าห์~”สาวน้อยฟุบลงกับอกแกร่งร่างแบบบางของเธอยังสั่นรัวไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่นัก ขนอ่อนตามร่างกายลุกซู่เมื่อของเหลวถูกปล่อยออกมา หลินหอบเหนื่อยขาของเธอหมดเรี่ยวแรงจะลุกยืนจนต้องนอนอยู่อย่างนั้นก่อนจวนจะหกโมงเช้าที่คนสองคนร่วมกิจกรรมหนักหน่วงกันทำเอาคนตัวเล็กสลบคาอกเขาไปแล้ว เสี่ยมากวัยจ้องมองใบหน้าขาวสะอาดที่หลับพริ้ม เธอยังสวยเหมือนเดิม เหมือนครั้งแรกที่ได้พบกัน..ความหลังเมื่อ 7 ปีที่แล้วฮาร์นลงพื้นที่ดูการสร้างกาสิโนที่จังหวัดอุดรด้วยตัวเองเพราะมีปัญหาหลายอย่างที่เขาไม่สามารถปล่อยผ่านได้ แต่ทว่าในการไปในครานั้นกลับถูกศัตรูลอบเล่นงานจนเขาบาดเจ็บสาหัสพลัดหลงกับลูกน้องไปคนละทางแผลถูกยิงที่อกซ้ายเฉียดใกล้หัวใจทำให้เขาต้องนั่งพิงกับคันนาลุกไปไหนไม่ไหว จนกระทั่งมีรถมอเตอร์ไซค์ของเด็กสาววัยมัธยมปลายผ่านมาพอดี และด้วยความตาดีของเธอทำให้เหลือบไปเห็นเขาที่นอนหายใจรวยรินอยู่“คุณ ! คุณเป็นอะไรไหมคะ”เธอตกใจเมื่อเห็นเลือดแดงซ่านที่ไหลอาบตัว จุดที่ถูกย

หลินแต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนเดินตามเขาต้อย ๆ เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ไม่หยุดแม้เธอจะปฏิเสธหลายอย่างที่เขาเสนอแต่จนแล้วจนรอดคนเอาแต่ใจก็ยังดึงดันจะซื้ออยู่ดี“สวัสดีค่ะเสี่ย วันนี้นวดแบบไหนดีคะ”“ฉันพาหลินมาทำผมทำเล็บ ฝากเธอจัดการให้ด้วย”“คุณคะ หนู..”คำพูดของเธอถูกสายตาเฉี่ยวคมเก็บเรียบกลืนลงคอ ความดุดันที่ส่งมาทำเอาเธอปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี หลินเดินตามช่างเสริมสวยไปสระผม ก่อนจะออกมาเติมแต่งจัดทรงไดร์ผมรวมถึงทำเล็บตามที่เขาบอกเสี่ยฮาร์นผู้สุขุมไม่ค่อยจะว่าง งานยุ่งตลอดเวลาแต่กลับมานั่งรอเด็กสาวเสริมสวยถึงสี่ชั่วโมงทำเอาลูกน้องที่ติดตามมาด้วยงงงันเพราะไม่เคยเห็นเจ้านายทำแบบนี้กับใคร เอาจริง ๆ ไม่เคยพาใครเข้าบ้านด้วยซ้ำมากสุดก็แค่ค้างคืนกันที่กาสิโนเช้าจ่ายแล้วก็แยกย้าย แถมไม่เคยซ้ำหน้า“สวยไหมคะเสี่ย”เสียงหวานของช่างเสริมสวยเอ่ยถามเรียกสติของนักธุรกิจที่กำลังอ่านข่าวอยู่ให้ชะโงกหน้าขึ้นมอง เขาพยักหน้ากับความสาวสะพรั่งของเจ้าหล่อนแต่ไม่ได้มีท่าทีอื่นตอบจนคนที่รออยู่ใจแป้วเล็กน้อย“อืม”เขาส่งบัตรสีดำให้กับพนักงานก่อนจะพาเธอเดินออกจากร้าน แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่จบแวะเวียนเข้าร้านนั้น

หลินถือถุงทุเรียนสองพูเดินตามป้าไหมต้อย ๆ หากแต่เธอดูมีความสุขและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกันจนป้าไหมจับสังเกตได้“เป็นอะไรลูก ไม่พอเหรอเอาอีกไหม”“พอแล้วค่ะป้า แค่แต่ก่อนหนูไม่กล้าซื้อ มันแพง”“ต่อไปอยากกินก็ซื้อ อยู่กับเสี่ยเป็นเด็กดีอยากได้อะไรเสี่ยไม่ขัดหรอก”มือหยุ่นเอื้อมมากุมมือเต่งตึงของสาวน้อย เธอกดหน้ารัว ๆ เข้าใจที่ผู้ใหญ่สั่งสอน น้ำตาใสเกือบจะร่วงก็ถูกเธอกลัดกลั้นเอาไว้ก่อนไม่อยากให้คนแก่ทุกข์ใจไปด้วยเมื่อกลับมาถึงบ้านเห็นว่าเจ้านายกลับมาแล้วป้าไหมก็หน้าเสียทันที เพราะอย่างที่รู้กันทั้งบ้านว่ามาเฟียผู้นี้ไม่ชอบอะไรที่กลิ่นฉุนโดยเฉพาะทุเรียน ใครจะกินต้องกินนอกบ้านและต้องแปรงฟันอย่างน้อยสองรอบ จนกว่ากลิ่นจะหมด“หลินเอาทุเรียนออกไปกินข้างนอกก่อนนะลูก เสี่ยไม่ชอบ”“อ๋อ ค่ะ ๆ”หลินเองก็เข้าใจที่ป้าจะสื่อทันที รีบวางถุงอย่างอื่นลงและรวบถุงทุเรียนเตรียมเดินออกจากบ้าน แต่ต้องหยุดเพราะมือหนาคว้าข้อมือน้อยของเธอเอาไว้ก่อน“นั่งกินนี่แหละ”“ค่ะ เดี๋ยวหนูรีบกินรีบไปแปรงฟัน”เธอรีบยัดทุเรียนเข้าปากอย่างรีบร้อน กระพุ้งแก้มกลมเหมือนกระรอกน้อยที่ยัดของกินไว้เต็มปากจนคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อดไม

“ถุงอยู่ในห้อง”“หลินกินยาก็ได้ค่ะ”คนมากวัยถูกเด็กสาวเอาใจจนต้องยิ้มอีกครั้ง ตั้งแต่มีเธอมาอยู่ด้วยเห็นทีปากหนักนี่จะพูดมากและยิ้มบ่อยเป็นพิเศษในบางครั้งเขาเองยังควบคุมมันไม่ได้มือน้อยช่วยถอดเข็มขัดปลดกระดุมรูดซิป ทว่าสายตายั่วยวนที่เธอใช้มองเขาทำเอาเสือร้ายที่หิวโซทนรอแทบไม่ไหว ปลุกไฟสวาทในกายให้โหมกระหน่ำแรงกล้า“อ๊ะ ! ทำไมรีบจังคะ”“เด็กที่ไหนมันดื้อล่ะ หื้ม”“ไหนบอกไม่หวงหนูหลินไงคะเสี่ย”“ฮึ !”เรียวขาถูกจับชันวางบนโต๊ะเห็นร่องกลีบสาวสีแดงสดชัดเจน เสี่ยฮาร์นผู้มากตัณหาถูไถแก่นกายกับรอยแยกจนเริ่มมีน้ำปริออกมาที่ปลายบาน“อึก อ้าห์ คุณ..”ขนาดหกสิบสองมิลของเขาจะเข้ามากี่ครั้งเธอก็ยังไม่ชินสักที ความใหญ่นั่นทำเธออึดอัดไปหมด หากแต่ความกำหนัดในกายกลับพวยพุ่งยากเกินจะต้านขอร้องให้เขาเข้ามาในตัวเธออีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ซี้ด ฟิตจังวะ”เอวหนาโถมเข้าร่างบางส่งลูกชายใส่ร่องรักช้าเนิบจนสุด เขากดแช่มันไว้สักครู่แล้วเริ่มขยับไล่ความอึดอัดออกไปคงไว้แค่ความเสียวซ่านใบหน้าสวยของหญิงสาวเชิดขึ้นมองเพดาน แต่ใบหน้าหล่อคมของเขากลับสวนทางมองลงต่ำดูรูคับแคบกลืนกินเจ้ามังกรยักษ์หลายต่อหลายครั้งจนมีเนื้อบ

ร่างแบบบางก้าวเข้ามาในร้าน หน้าอกสะโพกตูมในชุดนักศึกษาล่อสายตาของนักท่องราตรี หลินรีบเดินตามการ์ดร้านไปติด ๆ เพราะมีหลายคนที่จ้องมาเหมือนจะเขมือบเธอเอาให้ได้ในห้องทำงานใหญ่บนพื้นมีแต่กระดาษที่ขยำแล้วเกลื่อนไปหมด หลินเห็นว่าอีกคนกำลังหลับตาใช้ความคิดอยู่เลยไม่อยากส่งเสียงรบกวน แต่สัญชาตินักล่าของเขามีหรือที่จะไม่รู้เสี่ยใหญ่อ้าแขนกว้างรอเด็กสาวจนเธอเข้ามาให้เขากอด ความเมื่อยล้าเมื่อครู่หายไปในชั่วพริบตา หลินกอดตอบคนตัวโตเบา ๆ พร้อมลูบหลังเอาใจเขา“คุณเหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ”“นิดนึง ช่วงนี้งานยุ่ง”“คุณอย่าหักโหมมากนะคะ แก่แล้ว คิก ๆ”เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ท้ายประโยคทำเอาหนุ่มใหญ่มองค้อนสื่อถึงความไม่พอใจ หลินก้มลงหอมแก้มสากเบา ๆ ทั้งสองข้างจนคนใจน้อยยิ้มออก“เชี่ยเอ๊ย!”เสียงสบถดังจากเพื่อนของเขา หลินตกใจจนแทบวิ่งหนีแต่โดนมือหนาคว้าเอวกอดไว้จนเธอขยับไม่ได้“เดี๋ยวกูตามไป”“เอาเหอะไอ้ควาย”เพื่อนทั้งสองทยอยกันออกจากห้องไปยังห้องวีไอพีที่เตรียมไว้ ส่วนเจ้าของคลับยังนั่งออดอ้อนเด็กในปกครองของตนไม่ไปไหน จมูกโด่งกดลงที่กลางหน้าอกสูดกลิ่นกายเฉพาะของเธอเหมือนกำลังชาร์จพลังงานอยู่“รอฉันก่อนน