คฤหาสน์ต้องสาป のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ในไม่กี่วันมานี้แทบที่จะเรียกว่าเปาโลไม่เคยได้อยู่ตัวคนเดียวเลย ไม่ว่าจะเวลาไหนก็จะมีคนๆ หนึ่งอยู่ข้างๆ ตัวอยู่ตลอดเวลา คนๆ นั้นก็คือโลเวลที่คอยตามติดตัวเปาโลไม่ห่างไปไหน เหมือนกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน แต่จริงๆ นั้นเปาโลคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะกลัวว่าเขาจะไปหาท่านครูสเเล้วอยู่ตามลำพังกับอีกฝ่ายเพราะงั้นหลังจากวันนั้นห้องนอนของเปาโลก็ถูกย้ายให้มานอนรวมอยู่ที่ห้องท่านครูส และโลเวลเองก็มานอนด้วยกัน ซึ่งเจ้าของห้องอย่างท่านครูสไม่ได้พูดอะไรเรื่องนี้เลย โลเวลนอนด้านซ้ายของเตียง เปาโลนอนตรงกลาง ทางด้านขวาก็มีร่างสูงใหญ่อย่างท่านครูสนอนอยู่เปาโลรักษาความลับเป็นอย่างดีเรื่องที่เขารู้เเล้วว่า นายท่านทั้งสองคนของเขานั้นกำลังแข่งขันที่จะชิงหัวใจของตัวเอง เพราะว่าแม้เเต่ตัวเปาโลเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเขาเองนั้นจะเลือกใครกัน ระหว่างท่านครูสหรือโลเวลดีเปาโลเฝ้ารอคอยวันที่พ่อบ้านบาสเตียนจะกลับมาสักทีเขาจะได้ออกจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนั้น เขาได้ถามท่านครูสเเล้วว่าพ่อบ้านบาสเตียนนั้นไปที่ไหนเเละจะกลับมาตอนไหน แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นความเงียบบอกว่าภารกิจที่อีกฝ่ายต้องไปทำนั้นใช

เวลาผ่านไปอีกหลายวันตลอดมาภายในทุกวันนี้ เปาโลแทบที่จะไม่ใช่พ่อบ้านแล้วเขาเหมือนเป็นเจ้านายที่นี่แทน แล้วมีคนรับใช้สองคนคอยตามต้อยๆ มากกว่า ทั้งโลเวลและท่านครูสไม่ว่าจะเวลาไหนพวกเขาก็จะต้องไปด้วยกัน อีกคนอยากเข้าห้องน้ำคนที่เหลือก็ต้องไปอยู่แถวๆ จุดนั้นไม่ให้ห่างออกไปไกลงานต่างๆ ที่ต้องทำเขาก็ไม่ค่อยที่จะได้ทำแล้ว นั้นก็ไม่ใช่อะไรนอกจากว่าท่านครูสนั้นไม่อยากที่จะออกจากห้องบ่อยมากนัก ดังนั้นอีกฝ่ายจึงลากให้เปาโลและโลเวลอยู่ในห้องด้วยกันไม่ไปไหน ส่วนโลเวลไม่ว่าจะให้อยู่ที่ไหนอีกฝ่ายก็อยู่ได้ขอแค่มีเขาอยู่ไม่ห่างเวลาที่อยู่ในห้องท่านครูสโลเวลก็จะนั่งทำงานบริหารธุรกิจต่างๆ ของตระกูลที่เขาต้องทำ ทำให้คนที่ว่างจริงๆ นั้นมีเพียงแค่เปาโลเท่านั้นที่ไม่มีอะไรจะทำเมื่ออยู่ในห้องท่านครูส ทำให้คนที่ว่างอย่างเปาโลไม่มีอะไรที่จะทำนอกจากเดินไปมารอบห้องเปาโลรอวันที่พ่อบ้านบาสเตียนจะกลับมาที่คฤหาสน์แห่งนี้สักที แต่พอไปถามท่านครูสอีกฝ่ายเองก็บอกว่าไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกันว่าพ่อบ้านบาสเตียนจะกลับมาวันไหน เขาเฝ้ารอพ่อบ้านบาสเตียนกลับมาอย่างมีความหวังเพื่อที่จะได้กลับไปนอนที่ห้องข

ในตอนนั้นตระกูลลูเชียนโน่มีทางเลือกไม่มากนัก ออกไปก็ตาย แต่ถ้าอยู่ที่นี่คนที่ไม่ใช่คนตระกูลลูเชียนโน่ยังไงก็ไม่มีทางมาถูกแน่นอน พวกเขาจึงยังจะมีทางรอดไม่ให้สิ้นตระกูลได้ ดังนั้นตระกูลลูเชียนโน่ในตอนนั้นจึงตัดสินใจที่จะปักหลักอยู่ที่นี่พวกเขาเองพออยู่นานวันเข้าก็รู้ความลับและวิธีที่จะทำให้ตัวเองปลอดภัยในคืนนั้นที่มีเสียงประหลาดแล้ว พวกเขาพบว่าห้องที่ส่งเสียงร้องนั้นเป็นห้องที่ถูกสร้างขึ้นมาตอนที่คฤหาสน์หลังนี้ถูกสร้าง ห้องที่ถูกสร้างเพิ่มเติมในภายหลังนั้นไม่อาจทำอันตรายพวกเขาได้ทันทีที่พวกเขารู้ความลับเรื่องนี้ตระกูลลูเชียนโน่ก็สร้างห้องต่อเติมเพิ่มขึ้นตามจำนวนคนมาตลอด ขอแค่ภายในคืนนั้นพวกเขาไม่ออกไปเดินข้างนอกเเล้วเข้าไปในห้องที่ส่งเสียงพวกเขาก็จะปลอดภัยเมื่อยู่ที่คฤหาสน์นี้ในตอนกลางคืนที่คืนนั้นมาถึงวันเวลาผ่านไปจนนับสิบปีในที่สุดผู้คนที่ด้านนอกก็เริ่มที่จะหลงลืมชื่อตระกูลลูเชียนโน่ไป หัวหน้าตระกูลในตอนนั้นคิดว่าคำสาปนี้มันเป็นทั้งพรและคำสาปในเวลาเดียว จึงตัดสินใจที่จะส่งคนจำนวนหนึ่งออกไปเพื่อทำกิจการค้าขาย นำทรัพย์สินส่วนหนึ่งไปเปิดร้านค้าเพื่อทำเงินและคอยต

"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันครับ! นายท่านปล่อยให้พ่อบ้านเปาโลและคุณชายโลเวลออกไปด้านนอกได้ยังไงกันครับ!" บาสเตียนที่ร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นชัดเจนเรื่อยๆ จากเงาสีดำพูดโพล่งออกมาด้วยความตกใจเขาไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้านี้จะอนุญาตให้เปาโลกับโลเวลออกไปจากที่นี่ได้ การที่โลเวลจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้นั้นถ้าไม่มีคำสั่งจากท่านครูส โลเวลเองก็ไม่มีวันที่จะออกไปจากที่นี่ได้ไม่มีใครจะสามารถพาอีกฝ่ายออกไปได้ แม้แต่พ่อบ้านอย่างเขาเองที่ห้ามไม่ให้โลเวลออกไปจากคฤหาสน์แห่งนี้ก็เพื่อป้องกันตัวอีกฝ่ายเองไม่ให้มีอันตรายเกิดขึ้น แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ท่านครูสถึงกลับอนุญาตให้เปาโลและโลเวลออกไปจากคฤหาสน์ลูเชียนโน่ เขาที่ได้รู้ข่าวจากคนขับรถก็รีบวิ่งมาที่นี่อย่างรวดเร็วจริงๆ แล้วบาสเตียนไม่ได้มีธุระอะไรที่จะต้องไปทำงานที่ด้านนอกเลย เขานั้นเพียงแค่หาข้ออ้างแล้วไปพักผ่อนในหมู่บ้านรอบนอกเท่านั้น คอยเฝ้าดูว่าการทำงานของเปาโลเป็นอย่างไงพอที่จะให้เขาฝากฝังให้ทำหน้าที่แทนได้จริงๆ ไหม หรือจะต้องฆ่าทิ้งแล้วไปหาคนใหม่มา"ไม่ต้องห่วงน่าบาสเตียน เดี๋ยวพวกนั้นก็กลับมาแล้ว ไปแค่แป๋บเดียวเท่า

สามเดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นที่เปาโลได้สูญเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป วันที่แม่ของเขาได้เสียชีวิตไปไม่น่าเชื่อว่าเขาจะอยู่โดยที่ไม่มีแม่ได้ แต่มันก็ใช้เวลาที่นานเหมือนกันกว่าที่เปาโลจะทำใจยอมรับความสูญเสียนี้ได้ เขาใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนกว่าที่จะไม่เศร้าเสียใจไปกับการจากไปของแม่และในวันนั้นเองที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่เองก็ได้สูญเสียคนสำคัญภายในคฤหาสน์นี้ไปเหมือนกัน คนที่จากไปก็คือพ่อบ้านบาสเตียนที่เสียสละรับกระสุนแทนโลเวล ภายในวันนั้นหลังจากที่พ่อบ้านบาสเตียนเสียชีวิตเปาโลก็รีบพาร่างของโลเวลที่หมดสติขึ้นรถแล้วขับมาที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่อย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายเขาก็สามารถที่จะช่วยชีวิตโลเวลเอาไว้ไม่ให้ตายได้ แต่อีกฝ่ายก็ต้องนอนไม่ได้สติไปหลายวันระหว่างนั้นท่านครูสเองก็ได้ช่วยจัดงานศพให้กับแม่เขาและพ่อบ้านบาสเตียนอย่างดีที่สุดก่อนที่จะฝัง ส่วนคนที่เขาไม่อยากที่จะเรียกว่าพ่อนั้นสุดท้ายด้วยการเกลี้ยกล่อมจากท่านครูสเขาจึงตัดสินใจที่จะฝังอีกฝ่ายเอาไว้ที่ห่างไกลจากจุดที่ฝังแม่มากห่างออกไปหลายสิบเมือง ไม่ได้มีการทำพิธีหรืออะไร แม้แต่ไปร่วมงานตอนฝังเปาโลก็ไม่ได้ไปใ