All Chapters of คฤหาสน์ต้องสาป: Chapter 1 - Chapter 10

"แม่! ผมสมัครผ่านกลายเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ลูเชียนโน่เเล้ว" เปาโลหนุ่มใส่เเว่นรีบวิ่งเข้าไปในบ้านหาคนเป็นเเม่อย่างดีใจ สีหน้ามีความสุขอย่างปิดไม่มิดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาเป็นสายเป็นน้ำตาเเห่งความสุขเขาได้รับอีเมลเเจ้งเตือนการสมัครทำงานที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่อย่างไม่คาดคิดขณะที่กำลังล้างจานอยู่ในครัว เปาโลวิ่งหาคนเป็นเเม่อย่างดีใจไปทั่วบ้านเเต่ก็ไม่เจอก่อนที่เขาจะตัดสินใจไปหาที่ห้องนอนตัวเอง"เเม่ๆ คฤหาสน์ลูเชียนโน่รับผมเข้าทำงานเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ลูเชียนโน่เเล้ว ฮื่อๆ" พอเข้าไปในห้องนอนเปาโลเห็นเเม่ตัวเองนั่งมองเตียงเขาด้วยสายตาล้ำลึก เเต่เปาโลในตอนนั้นไม่ได้สนใจอะไรรีบวิ่งเข้าไปนั่งกอดคนเป็นเเม่ด้วยความดีใจยื่นมือถือที่เปิดอีเมลหน้าที่มีสัญญารับสมัครเขาเข้าเป็นพ่อบ้านคฤหาสน์ลูเชียนโน่"ไม่ต้องเสียงดังเเล้ว เเม่ได้ยินเเล้ว" มือคนเป็นมือโอบกอดร่างกายเปาโลที่อยู่ในอ้อมกอดพร้อมกับหยดน้ำตาที่หยดลงบนไหล่ของเปาโล"เเม่อีกไม่นาน เราจะได้ย้ายออกไปจากที่นี่เเล้ว ผมสัญญาผมจะรีบเก็บเงินพาเเม่ย้ายออกไปจากที่นี่หนีไปจากพ่อ" เปาโลเงยหน้ามองเเม่ที่กำลังร้องไห้ เขาใช้นิ้วโป้งทั้งสองมือปัดน้ำตาที่ไห

ว้าววว!"เปาโลร้องว้าวขึ้นเมื่อมองเห็นภาพด้านหลังประตูเหล็ก เเม้ในตอนนี้เขาจะยังเห็นรอบข้างมีเเต่ต้นไม้อยู่รอบๆ แต่เส้นทางราบเรียบเป็นทางตรงที่คุณพ่อบ้านกำลังเดินนำไปอยู่นั้น สายตาเขาสามารถที่จะมองเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่สวยงามเกินบรรยายได้อยู่ข้างหน้าเเม้เปาโลจะสามารถมองเห็นคฤหาสน์หลังนี้ได้จากเมืองที่อยู่ด้านล่างในตอนที่เขาอยู่ในเมือง เเต่นั้นก็เห็นเพียงคฤหาสน์ที่เล็กมากๆจากระยะสายตาที่ไกลออกไป ผสานกับคำบอกเล่าต่างๆของชาวบ้านที่อยู่ที่นั่นมานานบรรยายให้ฟังว่าคฤหาสน์บนภูเขานั้นเป็นอย่างไรแต่นั้นก็เป็นเพียงการพูดที่จริงผสมเท็จ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้มันใหญ่มาก เป็นคฤหาสน์ที่ทำมาจากไม้สีน้ำตาลขนาดใหญ่ เเค่มองกระจกที่ติดอยู่กับผนังก็รู้เเล้วว่ามันมีห้าชั้น แต่เพียงแค่ชั้นเเรกจากระยะสายตาของเปาโลที่มอง เขาก็เห็นกระจกหลายสิบบานเเล้วอาจจะเป็นร้อยบานเลยก็เป็นได้ไม่น่าเชื่อว่าบนภูเขาลูกนี้จะมีสิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่เเละสวยงามเเบบนี้อยู่ข้างบน โดยที่ไม่มีใครในเมืองนั้นเคยเห็นของจริงมาก่อน พอเปาโลรู้ตัวอีกทีเขาก็เห็นคุณพ่อบ้านเดินนำไปไกลเเล้ว เขารีบวิ่งตามคุณพ่อบ้านไปอย่างรวดเร็วจนสา

ก๊อกๆแกร๊กก"ยังอยู่ข้างในห้อง เเละยังไม่ตายดูเหมือนเธอจะทำตามที่ฉันเเนะนำเป็นอย่างดีเลยนะ" นั้นคือสิ่งเเรกที่เปาโลได้ยินจากปากของคุณพ่อบ้านในตอนเช้าหลังจากที่เขาเปิดประตูออกมา บนใบหน้าคุณพ่อบ้านนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ"ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะครับ" เปาโลถามขึ้นด้วยความสงสัย หลังจากที่เกิดเหตุเมื่อคืนนี้ขึ้นเขารู้สึกค่อนข้างที่จะกลัวในคฤหาสน์หลังนี้เมื่อคืนหลังจากที่เขาตาเเข็งทนฟังเสียงแปลกประหลาดที่ดังมาจากห้องที่อยู่ติดกันทั้งสองข้างจนเเทบเป็นบ้า ก็ไม่รู้ว่าเขาเริ่มที่จะง่วงตอนไหนทั้งที่ก่อนหน้านี้พยายามที่จะหลับตาเท่าไรเขาก็นอนไม่หลับ แต่พอเสียงเริ่มเบาลงเขาก็หลับลงไปเอง"นั้นก็เพราะพวกที่เคยมาฝึกที่นี่ก่อนเธอนั้นไม่ฟังที่ฉันพูดออกมาตอนกลางคืนเเล้วก็พากันตายตามๆกันไปไง" น้ำเสียงคุณพ่อบ้านั้นพูดออกมาเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ ทำเอาร่างเขาสั่นเทาขนลุกตั้งชันขึ้นกอดเเขนลูบไหล่ทั้งสองข้างขึ้นลง ทำเอาเปาโลไม่อยากที่จะคิดเลยว่าถ้าเขาไม่ฟังที่คุณพ่อบ้านพูด เเล้วออกจากห้องไปต้นเหตุของเสียง เขาอาจจะเป็นรายต่อไปที่จะต้องตายในคืนนั้นต่อจากคนที่เคยเป็นพ่อบ้านฝึกหัดคนก่อนๆ"เลิกกลัวได้เเล้

"อ่ะ อ๊าส์" ระหว่างที่กำลังถือถาดสำรับน้ำชาเดินไปให้โลเวล เปาโลอดไม่ได้ที่จะต้องเปล่งเสียงครางออกมาตลอดทางเดิน ไข่สั่นที่อยู่ในรูเขานั้นมันสั่นอยู่ตลอดเวลา บางครั้งเเรงสั่นยังเพิ่มมากขึ้นจนเขาที่เดินขาสั่นอยู่เเล้ว ร่างส่ายเอนจะล้มเพราะเรียวขาอ่อนเเรง นี่คงเป็นหนึ่งในความโชคดีสินะที่คฤหาสน์หลังนี้มีคนอยู่เพียงสามคนนอกจากเขา ทำให้ไม่มีคนอื่นมาได้ยินเสียงครางที่น่าอายของตัวเอง แต่ถึงจะพูดบอกตัวเองอย่างงั้นเเต่หน้าเปาโลก็เเดงเหมือนคนเมาเหล้า ร่างสั่นเทาหลายครั้งจากเเรงสั่นสะเทือนที่ส่งมากจากด้านในตัวจากช่องทางด้านหลังพอออกมาจากตัวคฤหาสน์เปาโลก็มองเห็นร่างสูงของโลเวลนั่งอยู่ที่ศาลบนเก้าอี้ตัวเดิม หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอ่านหนังสือภายในมือ ท่าทางน่าจะอารมณ์ไม่ดีเปาโลไม่อยากที่จะเข้าใกล้เลยหลังจากที่พึ่งจะผ่านเรื่องเมื่อคืนมาเเล้วยังเรื่องภายในห้องท่านครูสอีก เขารู้สึกว่าภายในคฤหาสน์แห่งนี้นั้นไม่มีคนที่ปกติเลยสักคน เเม้โลเวลจะดูเป็นคนดีที่สดใสร่าเริงตลอดเวลาที่เขาเห็นก็ตาม แต่ภาพตรงหน้านี้เขาไม่เคยเห็นโลเวลคุณชายที่สดใสร่าเริงคนนั้นเครียดอารมณ์ไม่ดีมาก่อนเเต่เขาเป็นเพียงเเค่พ่อ

ช่วงเวลาเช้าในห้องรับประทานอาหาร ตอนนี้มีคนอยู่เพียงสองคนเท่านั้นคือบาสเตียนที่ยืนอยู่ เเละครูสที่นั่งกินข้าวเสร็จเเล้ว"โลเวลมันกินข้าวที่ห้องใช่ไหม" ครูสถามอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังจากที่กินข้าวเช้าเสร็จ"ใช่ครับ ผมว่าพวกเรามีเรื่องจะต้องคุยกันนะครับนายท่าน" บาสเตียนจ้องมองเจ้าตระกูลคนปัจจุบันเเล้วพูดขึ้น"รู้เเล้วๆ ฉันรู้หรอกน่าว่านายจะพูดเรื่องอะไร ไปที่ห้องฉันกันดีกว่า" ครูสพูดอย่างรำคาญเขารู้อยู่เเล้วว่าบาสเตียนจะต้องพูดเรื่องนี้ แผนทุกอย่างของเขาดันต้องมาพังไม่เป็นท่าเพราะไอ้หลานเวร แล้วยังทิ้งปัญหาเอาไว้ให้เขาต้องแก้อีกแต่มันดันได้ผลประโยชน์ไปคนเดียวนี่สิ"นายจะพูดอะไรก็พูดมาสิ" ครูสนั่งโซฟาเเล้วถามบาสเตียนที่ยืนอยู่ตรงข้าม"นายท่านตั้งใจที่จะทำอะไรกันเเน่ครับ" บาสเตียนจ้องหน้าครูสนิ่งถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยมาตลอด"ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนิ" ครูสยกเเขนทั้งสองข้างเเบมือออกไปด้านข้างส่ายหน้าพูดปฏิเสธทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้"เรากำลังหาพ่อบ้านนะครับ ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเลยเรายังเชื่อใจอีกฝ่ายไม่ได้" เสียงที่พูดออกมาของบาสเตียนเริ่มดังขึ้น เขากำลังเตือนอีกฝ่ายด้วยความหวังดี เตือนถึงสิ่งต่างๆที่อา