คฤหาสน์ต้องสาป

"แม่! ผมสมัครผ่านกลายเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ลูเชียนโน่เเล้ว" เปาโลหนุ่มใส่เเว่นรีบวิ่งเข้าไปในบ้านหาคนเป็นเเม่อย่างดีใจ สีหน้ามีความสุขอย่างปิดไม่มิดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาเป็นสายเป็นน้ำตาเเห่งความสุข

เขาได้รับอีเมลเเจ้งเตือนการสมัครทำงานที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่อย่างไม่คาดคิดขณะที่กำลังล้างจานอยู่ในครัว เปาโลวิ่งหาคนเป็นเเม่อย่างดีใจไปทั่วบ้านเเต่ก็ไม่เจอก่อนที่เขาจะตัดสินใจไปหาที่ห้องนอนตัวเอง

"เเม่ๆ คฤหาสน์ลูเชียนโน่รับผมเข้าทำงานเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ลูเชียนโน่เเล้ว ฮื่อๆ" พอเข้าไปในห้องนอนเปาโลเห็นเเม่ตัวเองนั่งมองเตียงเขาด้วยสายตาล้ำลึก เเต่เปาโลในตอนนั้นไม่ได้สนใจอะไรรีบวิ่งเข้าไปนั่งกอดคนเป็นเเม่ด้วยความดีใจยื่นมือถือที่เปิดอีเมลหน้าที่มีสัญญารับสมัครเขาเข้าเป็นพ่อบ้านคฤหาสน์ลูเชียนโน่

"ไม่ต้องเสียงดังเเล้ว เเม่ได้ยินเเล้ว" มือคนเป็นมือโอบกอดร่างกายเปาโลที่อยู่ในอ้อมกอดพร้อมกับหยดน้ำตาที่หยดลงบนไหล่ของเปาโล

"เเม่อีกไม่นาน เราจะได้ย้ายออกไปจากที่นี่เเล้ว ผมสัญญาผมจะรีบเก็บเงินพาเเม่ย้ายออกไปจากที่นี่หนีไปจากพ่อ" เปาโลเงยหน้ามองเเม่ที่กำลังร้องไห้ เขาใช้นิ้วโป้งทั้งสองมือปัดน้ำตาที่ไหลของคนเป็นเเม่เเล้วพูดขึ้น

"อื้มม เเม่จะรอ เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับนะอย่าบอกพ่อ"

"ผมรู้อยู่เเล้ว ผมไม่มีวันบอกพ่อเเน่นอน"

"ดี แม่จะโกหกว่าลูกออกไปทำงานที่นอกเมืองคอยส่งเงินมาให้ที่นี่"

"แม่จะอยู่ได้ใช่ไหมครับ ถ้าผมไม่อยู่ด้วย"

"เรื่องเเค่นี้เเม่อยู่ได้อยู่เเล้ว ไม่ได้ๆเรื่องดีๆเเบบนี้พวกเราควรจะมีความสุขกันสิ ไม่ใช่มานั่งรองไห้เเบบนี้ คืนนี้พวกเราจะต้องฉลองกันสักหน่อย"

เปาโลมองเเม่ที่ส่ายหัวของตัวเองเเละเช็ดน้ำตาบนใบหน้าตัวเอง ก่อนที่จะเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเปาโลด้วย เปลี่ยนอารมณ์ที่ร้องไห้จูงมือเปาโลออกจากห้องนอนไปเตรียมอาหารที่จะฉลองกันในคืนนี้

"พ่อจะกลับมาอีกทีก็อีกสองวันพอให้ลูกไปที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่ก่อนใช่ไหม" ระหว่างที่นั่งกินอาหารบนโต๊ะเเม่ถามขึ้นจากอีกด้านของโต๊ะตักเนื้อหมูมันๆใส่จานเปาโลถามขึ้น

"ใช่ครับ พรุ่งนี้พ่อบ้านที่คฤหาสน์ลูเชียนโน่จะมารับตอนเช้าครับ" เปาโลพูดตอบคนเป็นเเม่สายตามองสามสี่เมนูบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยหมูเเละเป็ดด้วยสายตาเป็นประกาย หายากมากที่พวกเขาจะกินกันเยอะขนาดนี้ในหนึ่งวันพวกเขาจะกินอาหารที่เป็นเนื้อเพียงมื้อเดียวหนึ่งจานเท่านั้น 

"งั้นคืนนี้กินให้เต็มที่เเล้วเก็บข้าวของที่จำเป็นไปด้วยนะ" โอลิเวียพูดขณะที่มือตักอารใส่จานของเปาโลไม่หยุด มองดูลูกชายที่กินอาหารตรงหน้าอย่างตะกละตะกลามอย่างมีความสุข เเม้ภายในใจโอลิเวียจะรู้สึกเศร้าก็ตามที่จะต้องจากลูกชายในวันพรุ่งนี้เเล้ว

"ครับ แม่ต้องรอผมกลับมารับนะ" 

"จ้ะ รีบกลับมารับเเม่ให้ได้นะ"

หลังจากนั้นเปาโลก็นั่งสวาปามอาหารเป็นโต๊ะไปกว่าสองส่วนสาม ที่เขากินเยอะขนาดนี้ก็เพราะคนเป็นเเม่นั้นไม่ยอมที่จะกินในส่วนที่เหลือ ให้เปาโลเป็นคนกินแม้เปาโลจะอยากให้คนเป็นเเม่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกินอีก

เเต่เขารู้ดีว่าคนเป็นเเม่นั้นชอบที่จะเสียสละหลายๆสิ่งให้กับตนเอง เเม้กระทั่งในตอนนี้ก็ด้วยเขานั่งกินด้วยความรู้สึกหลายหลากทั้งเศร้าเเละมีความสุขไปพร้อมกัน

พอได้มาอยู่ในห้องนอนเปาโลก็ตั้งใจเก็บเสื้อผ้าเเละของใช้ที่จำเป็นต้องใช้ใส่กระเป๋า วันพรุ่งนี้เขาก็ต้องไปจากที่นี่เเล้วบ้านที่มีทั้งความสุขเเละเศร้า พอเก็บของเสร็จเเล้วเปาโลก็นั่งมองรูปถ่ายที่มีสองคนอยู่ในนั้น

เปาโลตอนอายุสิบกว่าขวบเเละแม่ที่ยังคงสวยหน้าตาเต่งตึง ต่างจากตอนนี้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยตีนกา และริ้วรอยที่ผ่านประสบการณ์การทำงานหนัก หนึ่งวันหลังจากที่ถ่ายรูปใบนี้ชีวิตของครอบครัวพวกเขาก็เปลี่ยนไป

บริษัทที่พ่อทำงานอยู่ล้มละลายภายในวันนั้น พ่อที่จากบุรุษที่แสนดีที่เป็นแบบอย่างให้เขาทำตามก็เปลี่ยนไป พ่อกลายเป็นคนไม่เอาไหนเมาเหล้าไปวันๆ พูดจาหยาบคายพร้อมกับทุบตีทำร้ายร่างกายของเเม่ไม่เว้นเเต่ละวัน

จนสุดท้ายพวกเขาที่อยู่ในเมืองที่เจริญพอไม่มีคนในบ้านทำงานที่มั่นคงเงินที่เก็บสะสมเอาไว้ก็เริ่มที่จะหมดลง พ่อตัดสินใจที่จะพาพวกเราทั้งครอบครัวย้ายมาที่บ้านเกิด ที่เป็นบ้านของคุณปู่เเละคุณย่าที่จากไปเเล้วในเมืองเล็กๆเเห่งนี้

พอย้ายมาที่เมืองนี้พ่อก็พอที่จะหางานทำได้เเม้เงินที่ได้จะน้อยนิดก็ตาม พ่อจากคนที่ทำงานในเมืองใหญ่ได้เงินเดือนเยอะแยะ ตกอับลงมาทำงานที่ได้เงินที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว ความล้มเหลวที่พ่อได้รับนั้นทำให้เรื่องต่างๆภายในครอบครัวยิ่งเเย่เข้าไปกว่าเดิม

พ่อดื่มเหล้ามากขึ้นพอเมาแล้วก็ทุบตีทำร้ายเเม่เเละเปาโลมากขึ้นเรื่อยๆ เเม้หลายปีมานี้ที่เปาโลโตขึ้นพอที่จะปกป้องเเม่เเละตัวเองได้จะโดนคนเป็นพ่อทุบตีน้อยลง แต่ทุกครั้งที่เปาโลออกไปหาเงินพอกลับมาก็จะพบว่าตามร่างกายคนเป็นเเม่นั้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำตามลำตัว

เปาโลโกรธมากที่เห็นเเม่เป็นเเบบนั้น ต้องการที่จะไปต่อยกับพ่อเเต่คนเป็นเเม่ก็ห้ามเอาไว้ไม่ให้เขาทำ เเล้วก็เป็นเเบบนี้หลายต่อหลายครั้งแต่คนเป็นเเม่ก็ห้ามเอาไว้ตลอด 

การส่งใบสมัครเป็นพ่อบ้านคฤหาสน์ลูเชียนโน่นี่จะเป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของเปาโลในเมืองนี้เเล้ว ถ้าเขาสมัครไม่ผ่านเปาโลจะพาเเม่หนีไปจากที่นี่ หนีหายไปจากพ่อเเบบนี้ที่เขาไม่ยอมรับอีกฝ่ายเป็นพ่อมาหลายปีเเล้ว ซึ่งแม่ไม่ได้รู้ถึงความคิดเเบบนี้ของเปาโล

แต่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคเข้าข้างหรือไม่ เปาโลดันสมัครผ่านกลายเป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์ลูเชียนโน่จริงๆ เขาตั้งใจเลยว่าจะรีบเก็บเงินให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะลาออกเเล้วพาเเม่หนีไปจากพ่อหายไปจากที่เเบบนี้

ก๊อกๆ

"เก็บของเสร็จหรือยังลูก" เสียงเคาะประตูห้องนอนตามมาด้วยเสียงพูดของเเม่ดังขึ้น

"เสร็จเเล้วครับเเม่" เปาโลพูดตอบเสียงของเเม่เรียกให้เขาตื่นจากภวังค์หลังจากที่นั่งมองรูปถ่ายในมือ

"งั้นก็รีบนอนได้เเล้วนะลูก พรุ่งนี้เดี๋ยวมีคนมารับจะตื่นสาย"

"ครับเเม่ ผมจะรีบนอนครับ"

เปาโลตอบกลับคนเป็นเเม่ในน้ำเสียงที่เเม่พูดนั้นเต็มไปความเป็นห่วง พอได้ยินเสียงฝีเท้าของเเม่ที่ค่อยห่างออกไปเปาโลก็ยัดรูปถ่ายลงในกระเป๋า ลุกขึ้นจากเตียงขึ้นไปปิดไฟในห้องนอนเตรียมที่จะนอน

"ฮึก..ฮื...ฮื่อๆๆ...ฮื่อออ"

แต่ขณะที่เขากำลังจะนอนนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้น ไม่ต้องบอกเปาโลก็รู้ว่าเป็นเสียงของเเม่ที่ร้องไห้ เปาโลได้ยินคนเป็นเเม่ร้องไห้บ่อยมากตลอดหลายปีที่ผ่านมามันเต็มไปด้วยความเศร้าใจ

แต่ครั้งนี้นั้นต่างออกไปเปาโลขึ้นไปบนเตียงนอนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างตั้งเเต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนที่เสียงร้องไห้ที่เเผ่วเบาจะดังออกมาจากในผ้าห่มด้วยคือกัน เปาโลนอนร้องไห้อยู่นานน้ำตาไหลนองหนาก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอนอนหลับไป

"เเม่ขอผมกอดหน่อยได้ไหม"

"มาสิเเม่เคยห้ามเราที่ไหน"

เปาโลเข้าไปสวมกอดคนเป็นเเม่น้ำตาไหลออกมาจากหางตาทั้งสองขึ้นเป็นหยด ขณะที่คนเป็นเเม่ก็ร้องไห้คือกัน

"ผมไปเเล้วนะครับ"

"ดูเเลตัวเองด้วยนะลูก"

"ผมจะส่งเงินมาให้เเม่นะครับ"

เปาโลโบกไม้โบกมือให้คนเป็นเเม่เเละเช็ดน้ำตาตัวเองไม่หยุด ก่อนที่จะเดินขึ้นเข้าไปนั่งรถหรูสีดำมันเงาที่เขาเคยเห็นในทีวีที่มาเฟียชอบนั่ง พอขึ้นมานั่งที่เบาะหลังได้เขาก็ปิดประตูหน้าเกาะกระจกรถโบกมือให้คนเป็นเเม่ไม่หยุด พร้อมกับที่รถสีดำเริ่มเคลื่อนตัวออกไปตามถนน

ภายในรถนั้นมีคนอยู่เพียงสองคนคือผู้ชายที่อายุหกสิบปีมีเส้นผมสีขาวหลายเส้นบนศีรษะนั่งขับรถอยู่ เเละเปาโลที่นั่งอยู่ที่เบาะหลังด้วยความที่ไม่สนิทกันเเละไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เปาโลจึงเลือกที่จะเงียบเช็ดน้ำตาบนใบหน้ามองออกนอกกระจกด้านข้าง

ภาพที่เป็นบ้านเรือนตามรายทางเริ่มหายไปกลายเป็นป่าที่รกชัน พร้อมกับส่วนหน้าของรถที่อยู่สูงขึ้นจนทำให้เขามองเอียง ใช่เเล้วพวกเขากำลังขับรถขึ้นภูเขากันอยู่ ผ่านไปสักพักก็เจอเข้ากับประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่สูงสามเมตรปิดทางข้างหน้า กำแพงด้านข้างเป็นเหล็กเหมือนกันยาวขยายออกไปด้านข้างสุดลูกหูลูกตามองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ประตูเหล็กสูงสามเมตรค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นภายในที่ยังคงเป็นป่าเหมือนเดิม แต่ก็ไม่รกชันเหมือนอย่างก่อนหน้า รถค่อยๆเคลื่อนตัวขับต่อไปข้างหน้าเข้าไปด้านใน พอเปาโลหันกลับไปมองที่ด้านหลังประตูเหล็กค่อยๆปิดลงโดยอัตโนมัติ

ผ่านไปสักพักรถก็เคลื่อนเข้ามาจอดที่หมู่บ้านที่สร้างจากไม้เเละปูนขนาดเล็กที่เปาโลไม่รู้จัก ที่นี่ไม่น่าจะใช่คฤหาสน์ลูเชียนโน่ที่สามารถมองเห็นได้เเม้จะอยู่ในเมืองด้านล่างก็ตาม

"ลงไปได้เเล้วครับ ผมมาส่งคุณได้ถึงเเค่นี้คุณพ่อบ้านกำลังรอคุณอยู่ คุณพ่อบ้านจะเป็นคนนำคุณเข้าไปในคฤหาสน์เอง"

เปาโลที่กำลังตื่นตะลึงที่ได้รู้ว่ามีหมู่บ้านแบบนี้อยู่บนเขาด้วยได้สติจากเสียงคนขับรถ เขาเห็นผู้ชายในชุดสีดำเเบบที่พ่อบ้านจะใส่กันนั่งจิบชารออยู่ไม่ไกล เปาโลลงจากรถอย่างรวดเร็วเขามองไปที่คนที่เป็นพ่อบ้านอย่างประหม่าแต่ก็ตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปหา