All Chapters of Law In Love #นิติติดแจ: Chapter 21 - Chapter 30

"อะ หื้ม...ที่นี่ที่ไหนกัน" ปฐพีลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากเพราะแสงที่สว่างจ้าภายในห้อง ความรู้สึกเจ็บที่คอยังคงไม่หายไปไหน ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้ก่อนที่ภาพจะตัดไปนั้นคือขาของเฉินที่ลอยเข้ามาใกล้ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ความรู้สึกแบบนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน ถ้าไม่ใช่โดนเฉินเตะก้านคอจนสลบก็คงจะไม่ใช่อย่างอื่นแล้ว อีกฝ่ายหันตัวกลับมาเตะก้านคอเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ปฐพีป้องกันไม่ทัน มันช่างขายหน้าเหลือเกินที่เขาโดนเตะจนสลบเป็นครั้งที่สองปฐพีลองขยับแขนขาแล้วก็พบว่าตัวเองในตอนนี้นั้นถูกจับมัดกับเก้าอี้ไม้แน่นจนขยับไม่ได้ ทั้งแขนและขาถูกมัดด้วยเชือก ไม่ว่าเขาจะออกแรงมาแค่ไหน เชือกบ้านี่ที่รัดร่างเขาเอาไว้ก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะหลุดแต่อย่างใด"ที่นี่คือห้องของเฉินเหรอ" ปฐพีมองไปรอบ ๆ ด้วยความตะลึงกับภาพที่เห็นจนเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ภายในห้องเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรามากมาย ห้องก็กว้างใหญ่พอ ๆ กับห้องเรียนที่มหาลัย เขาไม่เคยคิดเลยว่าห้องนอนคนรวยมันจะหรูหราแบบนี้"อะ มึงตื่นแล้วเหรอ ดีเลยเราจะได้เริ่มคุยเรื่องราวทั้งหมดให้มันกระจ่างสักที" เฉินเดินออกมา

"อะ อื้มม" เฉินรู้สึกเหนียวไปทั้งตัว ร่างกายเหมือนเผชิญศึกมาอย่างหนักจนปวดเมื่อยไปทั้งร่าง อยากจะขยับตัวก็ทำได้ลำบากอย่างกับมีอะไรรัดร่างตัวเองอยู่"ปฐพี...ปฐพีมึงตื่นหน่อย" "ไม่เอา...กูขอนอนต่ออีกหน่อย...กูพึ่งนอนตอนเช้าเอง...ขออีกสองชั่วโมง""อื้มม ไม่ได้...นี่มันบ่ายแล้ว คนอื่นจะสงสัยเอา ไม่งั้นมึงปล่อยกูไปอาบน้ำก่อน""ขออีกสองชั่วโมงนะ นอนเป็นเพื่อนกูหน่อย"ทันทีที่เฉินตื่นก็รู้แล้วว่าที่ร่างกายตัวเองขยับไม่ได้นั้นเกิดจากอะไร ถ้าไม่ใช่ปฐพีที่นอนกอดจากทางด้านหลัง ใช้แขนขากอดรัดร่างเขาแน่นจนขยับตัวไม่ได้ นาฬิกาบอกเวลาในตอนนี้ก็เกือบจะบ่ายสองแล้ว ไม่ว่าเฉินจะทำยังไงปฐพีก็ยังงัวเงียไม่ยอมตื่น แถมยังไม่ยอมปล่อยให้เฉินเป็นอิสระ ต้องการให้นอนเป็นเพื่อนอีกเฉินได้แต่ทำใจยอมเป็นตุ๊กตาให้ปฐพีกอดรัดนอนต่อไปอีกสองชั่วโมง นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินนอนโดยมีคนกอดตลอดทั้งคืน เพียงแค่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนเขาก็หน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ไม่อยากเชื่อเลยว่าเมื่อวานพวกเขาจะบ้าคลั่งกันขนาดนี้ จำนวนครั้งที่เสร็จต่างก็นับไม่ไหว ที่ตัวเขาเหนียวและเต็มไปด้ว

"พวกมึงได้ยินข่าวลือช่วงนี้ไหมวะ กูว่ามันแปลก ๆ เหมือนมีคนจงใจปล่อยมาให้พวกเราได้ยินยังไงก็ไม่รู้" เชฟเอ่ยขึ้นทั้งที่คิ้วขมวด ลอบมองเฉินเพราะข่าวลือที่ได้ยินมาในช่วงนี้นั้นมันเหมือนมีคนจงใจปล่อยมาให้พวกเขาได้ยิน เขานั้นมีเซนส์เรื่องข่าวต่าง ๆ เพียงแค่ได้ยินก็รู้สึกแปลกใจมาก ไม่คิดว่าข่าวนี้มันจะดังมาถึงหูตัวเองได้"อื้มม ที่ไอ้พี่นาสเป็นคนบงการให้ไอ้ปฐพีมาทำร้ายพวกเราน่ะนะ กูรู้ตั้งนานแล้วว่าพี่นาสมันเกลียดกูจนสั่งให้ไอ้ปฐพีมันมาก่อกวน แต่นี่มันก็นานแล้วนะหลังจากไอ้พวกปฐพีโดนจับ ทำไมมันถึงพึ่งมาดังเอาตอนนี้วะ แล้วใครมันปล่อยข่าวนี้กัน"คิงเอ่ยขึ้น ลอบมองไปทางเฉินด้วยท่าทางครุ่นคิด เรื่องเกี่ยวกับพี่นาสนั้นพี่ภาณุเล่าให้คิงฟังตั้งแต่แรก ๆ แล้ว เขาถึงไม่ได้โกรธเกลียดอะไรปฐพีมันมาก เรียกว่าไม่สนใจเลยก็ว่าได้ เพราะมันเป็นคนอ่อนแอที่กลัวคนแข็งแกร่งเท่านั้น"พวกมึงจะมองกูทำไมวะ สงสัยคงมีคนทนไม่ได้ที่พี่นาสมันลอยตัวเหนือปัญหา ก็เลยปล่อยข่าวลือออกมาเพื่อไม่ให้คนมองไอ้ปฐพีมันผิด ๆ มั้ง ไม่ก็ทนไม่ได้ที่คนมองไอ้ปฐพีในทางไม่ดี จึงออกมาประกาศให้รู้ว่ามันเป็นเพียงลูกกระจ๊อกที

"มึงหยุดเดินไปมาได้แล้วไอ้ปฐพี หยุดลุกลี้ลุกลนด้วย ป๊าไม่ทำอะไรเฉินหรอก" เชฟเอ่ยอย่างหัวเสีย ตั้งแต่เฉินพาพวกเขามารออยู่ในห้องนี้ ปฐพีก็เดินไปรอบห้องไม่หยุด เสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายนั้นหนักมาก ส่งเสียงดังสะท้อนไปมาทำให้เขาปวดหัว"พวกมึงเป็นเพื่อนเฉิน เวลานี้ยังมาทำตัวใจเย็นอยู่ได้ พวกมึงไม่ห่วงเพื่อนบ้าเลยหรือไง" ปฐพีได้ยินที่เชฟเอ่ยก็ขมวดคิ้ว หันไปจ้องมองเชฟและคิงที่นั่งเอนโซฟาอย่างใจเย็นด้วยสายตาเย็นชา ดูไม่มีทีท่าที่จะร้อนใจที่เฉินต้องไปคุยกับพ่อตัวเองส่วนตัวเลย"ไอ้นี่ อย่ามาทำเป็นรู้จักพวกกูดีนัก พวกกูกับเฉินเป็นเพื่อนกันมานาน รู้จักมันดีกว่ามึงมาก ป๊าไม่ทำอะไรไอ้เฉินหรอก รักห่วงยิ่งกว่าสิ่งใด แค่ไอ้เฉินมีแผลก็จะเป็นจะตาย มึงคิดว่าแบบนี้จะทำร้ายลูกตัวเองหรือไง" เชฟเอ่ยขึ้น ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับปฐพีเขาไม่ชอบนักที่คนนอกอย่างปฐพีมาตัดสินพวกเขาสองคนจากภายนอก เพราะที่พวกเขาสองคนใจเย็นแบบนี้ก็เพราะรู้ว่าเรื่องนี้มันจบแล้วไง แค่มีเฉินอยู่ด้วย ป๊าก็ไม่กล้าทำอะไรพวกเขาแล้ว"เรื่องเฉินพวกกูกล้ายืนยันกับมึงเลยว่าป๊ารักเฉินมากที่สุด ไม่ทำอันตรายเฉินหรอก เรื่องที

"เฉินมึงจะเข้าไปจริง ๆ เหรอ" ปฐพีจับแขนเฉินแน่น มองด้วยสีหน้าเป็นห่วง ตรงหน้าพวกเขาคือบ้านของเฉินที่เขาเคยมา แต่บรรยากาศนั้นแตกต่างไปจากตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง มีบอดี้การ์ดชุดดำเฝ้าล้อมรอบอยู่ทั่วรอบบ้าน ชนิดที่ว่าไม่ว่าจะคนหรือหนูก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปหรือออกมาได้"มึงอย่าห้ามกูพี คนที่อยู่ในนั้นคือป๊ากู กูจะไม่เข้าไปไม่ได้ มึงอะรีบหนีไปซะ เรื่องนี้เป็นเรื่องในตระกูลกู มึงตามกูมาก็มีแต่จะเสียไปด้วยเปล่า ๆ " เฉินวางมือแนบมือปฐพี เอ่ยขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่หลากหลายจริง ๆ ปฐพีไม่ควรต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ตอนที่เขารับสายปฐพีดันอยู่ด้วยกันซะได้ ทำให้อีกฝ่ายรู้เรื่องราวทั้งหมดและตามมาด้วยกัน แต่เฉินนั้นไม่อยากจะให้ปฐพีเข้าไปในบ้านด้วยเลย เพราะเขารู้ว่าข้างในนั้นคือสถานที่ที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ ถ้าเข้าไปพวกเขาอาจไม่ได้ออกมาอีก เฉินไม่อยากให้ปฐพีเข้ามาเกี่ยวข้องกับกรรมเก่าของตระกูลตัวเอง"กูเคยพูดเอาไว้แล้วไงว่า 'ต่อไปนี้มึงจะมีกูอยู่ข้าง ๆ เสมอ' เพราะงั้นมึงอย่าผลักไสกูออกไปจากชีวิตมึงได้ไหม" ปฐพีกุมมือเฉินแน่นด้วยอารมณ์ที่ท่วมท้น เขาเข้าใจดีถึงความเป็นห่วงของ