บททั้งหมดของ Law In Love #นิติติดแจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

คิงและเชฟรีบเดินเข้าไปหาเฉินพร้อมทั้งจับแขนอีกฝ่ายคนละข้าง ไม่ให้เข้าไปใกล้ปฐพีมากไปกว่านี้ ถ้าไม่ห้ามพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเฉินที่กำลังหัวร้อนจะทำอะไรลงไป พวกเขารู้ว่าตอนนี้เฉินน่าจะอารมณ์เสีย ด้วยความเป็นเพื่อนกันมาแค่มองดูก็รู้แม้จำนวนคนจะต่างกัน แต่พวกเขาไม่ได้กลัวว่าพอมีเรื่องกับพวกวิศวะแล้วจะสู้ไม่ได้ สิ่งที่กลัวก็คือพวกมันจะทำให้เฉินบาดเจ็บนั่นแหละ จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วลากป๊าเฉินให้เข้ามา ซึ่งถ้าเกิดขึ้นจริงไม่ใช่แค่พวกวิศวะตรงหน้าที่จะซวย แม้แต่พวกเขาสองคนที่เป็นเพื่อนก็จะซวยไปด้วยเช่นกัน"ไอ้นี่มึงเป็นใครวะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าแส่เรื่องคนอื่น เป็นเกย์ก็หัดอยู่เงียบ ๆ เจียมตัวซะบ้าง" ปฐพีขมวดคิ้วจากคำพูดของเฉินที่ลามปามไปถึงพ่อแม่ เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายต้องการที่จะข่มขู่ให้กลัว แต่ในแววตาอีกฝ่ายกลับไม่มีความกลัวแต่อย่างใด"เป็นเกย์แล้วมันทำไมวะ ก็แค่ผู้ชายสองคนที่รักกัน มันผิดตรงไหน?สุดท้ายพวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน" เฉินยืดอกขึ้นโดยไม่สนใจคำพูดของปฐพี แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แม้แขนทั้งสองข้างจะถูกเพื่อนจับเอาไว้ แต่ปากเฉินก็ยังคงเป็นอิสระ เขาตะโกนเสียงดัง

"เดี๋ยวลูกพาเพื่อน ๆ ไปเดินชมด้านในก่อนนะ ระวังพวกนักข่าวด้วยล่ะ พวกนี้เหมือนแมลงสาบอยู่ไปทุกที ป๊าไปคุยกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อน" เจินเอ่ยจบก็พาผู้ติดตามแยกกับเฉินไปทางผู้อำนวยการที่รออยู่อีกด้าน"พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ" เฉินหันไปกล่าวกับเพื่อนที่อยู่ด้านหลังก่อนจะเดินนำเข้าไปใน 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตะวัน' มรดกที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้เขาเชฟหันไปมองทางที่ป๊าเฉินเดินไป เขาเห็นคนที่คุ้นเคยอย่างพ่อตัวเองกำลังยืนพูดคุยอย่างสนุกสนานกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้ เมื่อเห็นพ่อตัวเองทำตัวสนิทเหมือนรู้จักกับผู้อำนวยการที่นี่มานาน เขาก็ยิ้มเหยียดก่อนจะเดินตามเฉินไปคนที่มาในครั้งนี้มีเชฟกับคิงที่เป็นเพื่อนของเฉิน และยังมีพี่มาร์กที่เป็นประธานคณะนิติมาด้วย เพราะงานนี้ป๊าเฉินเชิญคณะนิติของมหาวิทยาลัยมาร่วมด้วย และเมื่อมีคิงก็ต้องมีพี่ภาณุมาด้วยเช่นกัน ภาณุเห็นว่าจะมีการทำบุญเลี้ยงเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เลยชวนแมนและคนรู้จักอย่างเพื่อนตัวเองในคณะมาช่วยกัน แล้วก็ยังชวนหลานรหัสของตัวเองมาช่วยด้วยอีกแรงนี่เป็นครั้งแรกเลยที่เฉินได้มาที่นี่ เขาจึงรีบเดินเพื่อต้องการสำรวจสถานที่แห่งควา

ทันทีที่เฉินเดินมาถึงด้านหน้าก็มีสายตาหลายคู่มองมาทางเขา เฉินรีบมองหาเพื่อนตัวเองก่อนจะเดินไปหาเชฟ"มึงไปไหนมาเฉิน ถ้ามึงยังไม่มาอีกไม่กี่นาทีป๊ามึงจะให้คนไปตามหาแล้วนะ" พอเฉินเข้ามาใกล้ เชฟก็รีบเอ่ยขึ้น ถ้าเฉินมาช้ากว่านี้คงจะเป็นเรื่องใหญ่เพราะป๊าอีกฝ่ายเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วเมื่อไม่เห็นหน้าลูกของตัวเอง"กูเดินไปดูด้านหลังมาน่ะ ไม่มีอะไร" เฉินตอบไปตามจริงเพียงแต่ไม่ได้บอกว่าเจอปฐพีมา เฉินเห็นสายตาเชฟมองมาที่มือตัวเอง เฉินก็เพิ่งรู้ตัวว่ายังไม่ได้เก็บเกียร์วิศวะที่ฉกมาจากปฐพี เขารีบหยิบเอาเกียร์ใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง"นั่นไม่ใช่เกียร์วิศวะเหรอ มึงไปเอามาจากไหนอะ" แม้เฉินจะรู้ตัวเร็วและเก็บสร้อยเกียร์เข้ากระเป๋าแล้ว แต่ก็ไม่พ้นสายตาเชฟที่สังเกตเห็นมันตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้"เก็บได้น่ะ เลิกสนใจกูเถอะ งานเริ่มแล้ว" เฉินรีบเปลี่ยนเรื่องคุยไม่สนใจสายตาเชฟที่มองมาอย่างสงสัยงานการกุศลเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการโดยที่ด้านหน้างานนั้นมีป๊าของเฉินเป็นจุดเด่นจุดสนใจที่กล้องนักข่าวต่างก็ถ่ายภาพ รอบข้างป๊ายังมีบุคคลสำคัญที่มาร่วมงานด้วย มีทั้งคนดังและคนรู้จักของป๊าอยู่ไม่ห่างเพราะมีป๊

เฉินมองเข้าไปในดวงตาปฐพีขณะที่ยังจูบปากกันอย่างดูดดื่ม เขาใช้เข่านวดคลึงบริเวณเป้ากางเกงอีกคนจนน้องชายที่อ่อนนุ่มนั้นแข็งคับอยู่ภายในกางเกงตัวบาง มือเฉินเองก็ซนไม่แพ้กัน สอดเข้าไปในเสื้อปฐพีจากด้านล่าง ลูบคลำมัดกล้ามของอีกฝ่ายไม่หยุด"แฮ่ก ๆ มึงจะทำอะไรไอ้เกย์บ้า" พอได้อิสระคืนมา ปฐพีก็รีบเช็ดปากตัวเอง เอ่ยถามคนตรงหน้าที่กระทำอุกอาจ"คำก็เกย์ สองคำก็เกย์ กูมีชื่อนะเว้ย จำไว้ว่ากูชื่อเฉิน" เฉินได้ยินคำว่าเกย์จากปากปฐพีอีกครั้งก็ไม่ชอบใจ กระชากศีรษะอีกฝ่ายดึงเข้าหา ใช้หน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากอีกฝ่าย จ้องเข้าไปในดวงตาปฐพีขณะที่เอ่ยแนะนำตัว"มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าตามึงตอนนี้มันเยิ้มขนาดไหน เคลิ้มตามกูขนาดนี้ยังจะมาเรียกกูว่าเกย์อีก มึงที่หวั่นไหวไม่ใช่เกย์ด้วยเหรอวะ" เฉินมองเข้าไปในดวงตาคนตรงหน้าที่หวานเยิ้ม ใช้นิ้วชี้ปิดปากอีกฝ่ายก่อนที่จะลากมันลงไปตามร่างกายปฐพีขณะที่พูด จนกระทั่งไปเจอเข้ากับตอใหญ่ที่ขวางทางจึงกำแน่น เงยหน้าจ้องตาคนที่มองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อตัวเอง"กูไม่ใช่เกย์ ไม่มีทางเป็นเกย์อุ๊ป..." ปฐพีจ้องมองเฉินอย่างเย็นชา ไม่สนใจเลยว่าเอ็นร้อนของตัวเองกำลังอยู่ในมืออีกฝ่าย

"ไอ้ปฐพีหน้าหมา มึงมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย แม่งฟันกูแล้วยังมาทิ้งกูอีก" เฉินตะโกนดังลั่นห้องเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย เขานั่งอยู่บนเตียงนอน โยนหมอนขว้างลงไปที่พื้นด้วยความหงุดหงิดเมื่อคิดว่าวันนั้นตัวเองโดนปฐพีชิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไรกับตนเลยหลังเสร็จ แค่คิดมันก็น่าโมโห ชวนให้อารมณ์เสียจนอยากชกหน้ามันใจจะขาด เรื่องนี้ทำให้เฉินหัวเสียมาได้สองสามวันแล้วนับแต่วันนั้นที่เขาโดนทิ้งไปตามแผนเดิมที่เฉินคิดเอาไว้ว่าเขาจะยั่วยวนปฐพีแล้วเป็นฝ่ายทิ้งอีกฝ่ายไป ซึ่งมันก็เป็นไปตามแผน เฉินยั่วยวนปฐพีสำเร็จ ทำให้หัวหน้าแก๊งวิศวะมีอารมณ์ร่วมจนเรื่องราวเลยไปถึงขั้นนั้นได้สำเร็จ ตามแผนเดิมพอทำให้อีกฝ่ายแตกได้ เฉินก็จะชิงตัวหนีทันที ทิ้งให้ปฐพีหัวเสียเรื่องราวมันควรเป็นแบบนี้แท้ ๆ คนที่จะต้องเป็นคนทิ้งอีกฝ่ายมันควรเป็นเขา ไม่ใช่ปฐพีที่เฉินเข้าไปยั่วยวน แค่คิดถึงสีหน้าตกใจหลังเสร็จก่อนวิ่งหนีของปฐพีไป เฉินก็อยากจะฆ่าอีกฝ่ายจริง ๆสีหน้าแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง หรือว่ารูช่องทางรักเขามันไม่ดีเหรอ"โอ๊ยยย ปวดหัว ถ้าวันนี้ไม่เคลียร์ อย่าเรียกกูว่าไอ้เฉิน" เฉินกระโดดเหยียบเตียงนิ้วชี้ฟ้าเอ่ยเสียงดัง ว่าแล้วเขาก็ไม่รอ