All Chapters of Law In Love #นิติติดแจ: Chapter 11 - Chapter 20

"ต่อไปนี้มึงก็อยู่ที่นี่กับกูละกัน ปล่อยให้กูปกป้องมึงเอง รอจนกว่าป๊ามึงจะฟื้นขึ้นมา" ปฐพียืดอกเอ่ยขึ้นมาอย่างหนักแน่น หลังจากพาเฉินเข้ามาในห้องตัวเอง"มึงจะให้กูนอนในห้องแบบนี้เหรอ" เฉินมองไปรอบห้องก่อนเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าสภาพห้องปฐพีเป็นแบบไหน เสื้อผ้า กางเกง กางเกงใน ถุงเท้าต่างก็วางระเกะระกะไปทั่วห้อง ไม่มีความเป็นระเบียบสักนิด เขาไม่แน่ใจว่าที่นี่มันคือห้องให้คนอยู่หรือห้องเก็บขยะกันแน่ปฐพีมองตามสายตาเฉินก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าสภาพห้องของตัวเองเป็นแบบไหน เสื้อผ้าที่ใส่แล้ววางทิ้งไปทั่วห้องโดยเฉพาะกางเกงในที่เขาถอดทิ้งขวาง"อ่า...มึงอย่ามอง หันไปทางประตูก่อน ขอกูเก็บของก่อน" พอคิดว่าเฉินเห็นภาพนี้เข้าปฐพีก็หน้าแดงด้วยความอายกับความสกปกของห้อง เขาจับร่างอีกฝ่ายให้หันหน้าไปทางประตู ก่อนจะรีบวิ่งไปเก็บเสื้อผ้าที่ถูกวางทิ้งไปทั่วห้องใส่ตะกร้าผ้าให้ไว"มึงหันมาได้แล้ว กูอยู่คนเดียวน่ะ เลยไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไร ห้องผู้ชายทุกคนก็เป็นแบบนี้แหละ แหะ ๆ " ปฐพีมองหน้าเฉินแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเก้อเขิน มือเกาท้ายทอยอย่างเขินอาย"มึงลืมไปเปล่ากูก็ผู้ชาย ห้องกูไม่เห็นสกปกเหมือนห้องมึงเลย" เฉ

"เห้อ..." ปฐพีถอนหายใจยาวเขาไม่ได้ออกไปไหนไกลเพียงแค่ยืนรับลมอยู่ที่หน้าต่างตรงริมระเบียงทางเดินก็เท่านั้น ทุกครั้งเวลาที่ไม่อยากจะคุยกับเฉิน เขาก็มักจะเดินออกมาจากห้องเพราะว่าอีกฝ่ายนั้นไม่สามารถออกมาได้ แต่เมื่อนึกถึงความปลอดภัยของอีกฝ่าย ปฐพีจึงทำเพียงออกมารับลมที่หน้าต่างริมระเบียงทางเดินเท่านั้น"นั่นสิ ทำไมมึงไม่ขอเงินจากมันเยอะ ๆ วะ" ปฐพีเอ่ยเสียงเบาด้วยแววตาเศร้าหมอง มองด้านหน้าตึกที่คนเดินผ่านไปมาพลุ่กพล่านวุ่นวาย แต่ทำไมเขากลับรู้สึกเหงาเปลี่ยวใจยังไงก็ไม่รู้ทั้งที่ยังอยู่ในฤดูร้อนปฐพีก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่ยอมรับเงินที่เฉินจะให้ เขาจะได้ตั้งใจเรียนให้เต็มที่ไม่ต้องเสียเวลาไปทำงานเสริมอีก ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยต่อไป ก็แค่ตั้งใจเรียนอย่างเดียว ทั้ง ๆ ที่คนแบบเขาควรจะยอมรับข้อเสนอของเฉินเอาไว้และกอดมันให้แน่น แต่ในใจปฐพีกลับปฏิเสธมันอย่างรุนแรงที่จะไม่ยอมรับเงินจากอีกฝ่ายเด็กกำพร้าพ่อแม่ไม่มีคนเลี้ยงดูแบบเขา เงินที่ต้องใช้ในทุกวันสิควรเป็นสิ่งที่จำเป็นมากที่สุด แต่ในใจเขากลับไม่ยอมรับเงินนั้นอย่างเด็ดขาด ปฐพีรู้สึกรับไม่ได้ที่จะ

"ปฐพี ไอ้เจ้าคิงนั่นมันไม่ยอมเลิกกับพี่ภาณุสักที เราจะเอายังไงดี""นั่นสิพี่ นาสเร่งมาแล้วเนี่ยว่าให้รีบหน่อย""หรือเราจะไปกระทืบมันเลย ให้มันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร""พวกมึงเงียบก่อน กูขอคิดสักแป๊บ"ปฐพีเอ่ยทำลายความวุ่นวายตรงหน้า ทำให้ทุกคนต่างก็เงียบลง เพื่อรอการตัดสินใจจากเขาว่าจะเอายังไงต่อไปดี จุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้จริง ๆ แล้วมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขาที่เป็นแก๊งปีหนึ่งเลยถ้าไม่ใช่ว่าคนที่หัวร้อนอารมณ์เสียในตอนนี้ไม่ใช่พี่นาส หัวหน้าแก๊งปีสี่ คุมแก๊งวิศวะของมหาลัย ไม่พอใจที่คิงและพี่ภาณุคบกันอย่างออกหน้าออกตา พี่นาสไม่พอใจที่คนพูดกันว่าคณะวิศวะนั้นมีเกย์ อีกฝ่ายกดดันให้พี่ภาณุเลิกกับคิงแต่ก็อย่างที่รู้กันว่าปีสี่กับปีสามตัดขาดไม่นับรุ่นกันแต่อย่างใด แถมเพื่อนพี่ภาณุที่ชื่อพี่แมนยังเป็นประธานรุ่น ทำให้ต่างฝ่ายต่างพร้อมฟาดฟันกันพี่นาสอยู่ปีสี่แล้ว ไม่อยากทำเรื่องให้มันใหญ่โตอย่างการเปิดศึกกับปีสาม หรือการลงไปเล่นงานปีหนึ่งคณะนิติด้วยตัวเอง ความซวยจึงตกมาใส่หัวพวกเขาที่เป็นแก๊งปีหนึ่ง ทางหนึ่งก็ลูกพี่ใหญ่คุมแก๊งวิศวะในมหาลัยเกินครึ

"ป๊ารู้ไหมครับว่าใครมันจ้างคนมายิงป๊า แล้วก็สั่งให้คนมาลอบยิงผม" พอพี่ทิวปิดประตูห้อง เฉินก็มีสีหน้าเครียดก่อนจะเอ่ยถามป๊า"เรื่องนี้ลื้อไม่ต้องยุ่งแล้ว ปล่อยให้ป๊าจัดการที่เหลือเอง รีบกลับไปเรียนได้แล้ว ถ้าผลการเรียนเสียขึ้นมาจะทำยังไง" เจินหันหน้าไปอีกทาง ไม่อยากจะคุยเรื่องนี้กับอีกฝ่าย"ป๊ารู้ใช่ไหมว่าใครมันเป็นคนทำ ป๊าอย่าปล่อยพวกมันไปนะ ป๊าบอกผมมา ผมจะพาคนไปถล่มพวกมันให้ยับเลย" เฉินรีบวิ่งไปฝั่งเตียงที่ป๊าหันหน้าหนี เอ่ยขึ้นมาอย่างดุดันโกรธแค้น อีกนิดเดียวทั้งเขาและป๊าก็จะไม่รอดอยู่แล้ว เลือดมันต้องล้างด้วยเลือดเท่านั้นเขาถึงจะพอใจ"ลื้อไม่ต้องสนใจ ป๊าจัดการพวกมันแล้ว" เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและคำพูดของลูกชายตัวเอง เจินก็ถอนหายใจ ตัดสินใจเอ่ยความจริงออกมา เพื่อไม่ให้ลูกชายตัวเองต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันดำมืดของตน"หมายความว่ายังไง ป๊าอธิบายมาให้ชัดเลยนะ" เฉินได้ยินก็จับใจความสำคัญที่ป๊าพูดออกมาได้อย่างชัดเจน เขาจับแขนป๊าแน่น จ้องมองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายอย่างจริงจัง รอคอยคำตอบ"เป็นไอ้กริดกับลูกมันที่จ้างคนมาฆ่าพวกเราสองพ่อลูก" เจินหลั

"ปล่อยพวกกูนะเว้ย พี่นาสอยู่ไหนวะ""พี่นาส พี่นาสช่วยด้วยครับ""พวกมึงนิ่งไว้ เดี๋ยวพี่นาสก็มาช่วยพวกเราเอง""เลิกพูดมากแล้วเข้าไปในรถกันได้แล้วไอ้พวกนี้"เฉินมองเห็นเหตุการณ์นี้แล้วหัวคิ้วก็ขมวดมุ่น ลูกน้องในแก๊งปฐพีต่างก็ตะโกนเรียกชื่อชื่อหนึ่งไม่หยุด ก่อนที่จะถูกจับยัดให้เข้าไปนั่งในรถโดยตำรวจ เขารู้สึกว่าคนชื่อนาสนี่จะต้องเป็นตัวละครที่สำคัญมากแน่ ๆเฉินมองตามรถตำรวจที่ค่อย ๆ เคลื่อนหายไปจากระยะสายตา ก่อนจะหันไปเห็นหน้าพี่ภาณุยืนอยู่ที่หน้าคณะวิศวะ จึงรีบวิ่งเข้าไปหา"เอ้า เฉินกลับมาเรียนแล้วเหรอ ไปเที่ยวต่างประเทศซะนานเลย พี่อิจฉานะเนี่ย" ภาณุเห็นเพื่อนสนิทแฟนตัวเองเดินเข้ามาก็เอ่ยทักทายขึ้นก่อน เฉินหายไปเป็นเดือน คิงบอกว่าอีกฝ่ายตามป๊าไปเที่ยวต่างประเทศ ไม่คิดว่าจะกลับมาแล้ว"ไม่มีอะไรน่าอิจฉาหรอกครับ" เฉินรีบตอบกลับด้วยรอยยิ้มหลังชะงักไปครู่หนึ่งแม้ตอนแรกจะยังคงงงอยู่หน่อย ๆ ว่าตัวเองไปเที่ยวต่างประเทศตอนไหนกัน แต่พอนึกถึงนิสัยของเพื่อนตัวเอง คงเป็นไปไม่ได้ที่คิงจะบอกความจริงเกี่ยวกับเรื่องของตัวเขาที่โดนลอบฆ่าจนต้องซ่อ