Law In Love #นิติติดแจ

Law In Love #นิติติดแจ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-27
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
595Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

คำก็เกย์ สองคำก็ไอ้เกย์ ทุกคำพูดที่มันเอ่ยออกมามีแต่เกย์ ไอ้เกย์คนนี้นี่แหละที่จะจูบปากมึงจนเลิกพูดเอง

Lihat lebih banyak

Bab 1

มีหมาเน่าอยู่ในปากมึง

1分20秒後、ジェットコースターはゆっくりと乗り場へ戻った。

2人はそこでようやく、つないでいた手をそっと離した。

篠原莉央(しのはら りお)は興奮した様子で大はしゃぎし、頬を赤く染めていた。

「さっき心拍数150まで上がったんだけど!すっごくスリルあった!」

藤堂晃希(とうどう こうき)は笑って莉央を見た。

「俺も」

2人はいつものように笑い合いながら、さっきのジェットコースターがどれだけ怖くて楽しかったかを話していた。

それを聞いているうちに、私は背筋が冷たくなった。

不意に莉央が、私――高梨結菜(たかなし ゆいな)へ目を向けた。

「結菜は?さっき全然叫んでなかったよね」

「私は……」

一瞬言葉に詰まり、何と答えようか迷っていると、

「はっくしゅん!」

莉央が小さなくしゃみをした。

ほんのかすかな音だったのに、晃希はすぐに気づいた。

すぐに上着を脱ぎ、莉央の肩にかけた。

「ミニスカートでジェットコースターに乗るからだ。ほら、冷えただろ」

「好きで着てるんだからいいの!スリルあって楽しかったし!」

莉央は晃希をじっと見つめ、わずかに眉を上げた。

次の瞬間、晃希の頬に浮かんだ赤みが耳まで広がり、喉仏が何度か動くのが見えた。

まだ身体に浮遊感が残っていたせいなのか。それとも、裏切られた痛みのせいなのか。

目の前の光景に、めまいがして吐き気まで込み上げてきた。

「晃希、低血糖みたい……」

苦しさに耐えきれず、その場にしゃがみ込み、晃希へ手を伸ばした。

だが、何の反応もなかった。

もう一度顔を上げると、晃希と莉央はすでに10メートルほど先を歩いていた。

陽の光の中で、晃希の影は長く伸びていた。

莉央にはどんどん近づき、私からはどんどん遠ざかっていく。

遊園地のスタッフが私を支えて立たせ、エナジードリンクを1本差し出してくれた。

「お一人で回るときは、無理しないでくださいね。楽しい一日になりますように。お誕生日おめでとうございます!」

私は苦く笑い、胸元のバースデーシールに触れた。

今日は私の25歳の誕生日だった。

入園してから、何人ものスタッフに誕生日を祝ってもらった。

それなのに、すぐそばにいる一番親しい2人からは、ひと言の祝いすらなかった。

スマホが震え、晃希から位置情報が送られてきた。

【早く来て!サプライズを用意してる!】

指先がこわばった。

しばらく迷った末、まだどこかで期待していたのかもしれない。

私は「分かった」と返した。

送られてきた場所へ向かうと、ステージには十数組の男女が立っていた。

その中には晃希と莉央もいた。

そばの看板には、大きくこう書かれていた。

【カップル相性クイズ大会】

カップル?

相性?

茫然とステージを見上げると、司会者が最初の問題を出していた。

「一緒にいるうちに好きになった?それとも一目惚れ?」

「一目惚れ!」

晃希と莉央が声をそろえて答えた。

……

何問か終わる頃には、最初にいた10組のうち、残っているのは3組だけになっていた。

司会者が最後の問題を口にした。

「初めて会ったとき、相手はどんな服を着ていましたか?」

「青と白のワンピース。空みたいな色だった」

晃希は目元に笑みを浮かべ、愛おしそうに莉央を見つめた。

莉央は恥ずかしそうにうなずいた。

「晃希くんは全身黒のバスケウェア。練習直後だったから、すごく汗臭かった!」

晃希が笑った。

司会者も笑った。

観客たちも笑った。

笑えないのは、私だけだった。

胸を刃物で切り裂かれたような痛みが走った。

2人が初めて会ったのは、私が低血糖で倒れ、肋骨を折ったときだった。

私の病室で、莉央は晃希を責めた。

「彼氏なのに何やってるの?結菜のことをちゃんと大事にできないなら、絶対許さないから!」

晃希は申し訳なさそうに私の手を握り、心配そうな顔で何度も謝った。

2人は1か月もの間、私の病室を慌ただしく行き来していた。

水を飲ませ、薬を用意し、食事を届けて世話をしてくれた。

あの頃の私は、身体は痛くても、心は幸せだった。

まさか2人は、あの病室で出会った瞬間から惹かれ合っていたのだろうか。

私が苦しんだことで、2人の出会いと恋を後押ししてしまったのだろうか。

隣にいた女の子が、私の腕を軽くつついた。

その感触で、私は我に返った。

「あなたも1人で来たんですか?いいなあ、あのステージのカップル。男の人、女の人を見る目が完全に恋してますよね!本当にお似合い!私もあんなに愛してくれる彼氏が欲しいなあ」

私はステージにいる恋人と親友を見つめ、力なく笑った。

「そうですね。あの男の人が、私の彼氏じゃなければ」

「え?」

女の子は目を大きく見開いた。

「あの人、あなたの彼氏なんですか?よく我慢できますね!」

しばらく黙ったあと、私は小さく答えた。

「もうすぐ、彼氏じゃなくなります」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
มีหมาเน่าอยู่ในปากมึง
"เฮอะ! วันนี้พี่ภาณุปล่อยมึงออกมาเร็วเหรอ?เลยทำให้เพื่อนกูมาถึงมหาลัยเร็วแบบนี้" เฉินเอ่ยขึ้นแซวคิงที่เดินลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์แยกจากพี่ภาณุ ก่อนจะเดินมาทางเขาและเชฟ"เฮ้ยเฉิน! เลิกแซวไอ้คิงได้แล้ว มึงจะงอนมันไปอีกนานแค่ไหน?งอนแบบเด็ก ๆ แบบนี้มันน่ารำคาญนะ" เชฟพูดพร้อมกับหยิกเฉินเบา ๆ จนอีกฝ่ายร้องออกมา ก่อนจะส่ายหัวกับความงอนที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเจ้าตัว"นี่มึงเข้าข้างมันเหรอไอ้เชฟ มันทิ้งพวกเราไปหาพี่ภาณุนะ" เฉินจับบริเวณที่เชฟหยิกเอาไว้ขณะเดียวกันก็เอ่ยเสียงดัง"กูไม่ได้เข้าข้างใคร มึงนั่นแหละงอนเป็นเด็กกับเรื่องไร้สาระนานไปแล้ว กูรำคาญ!" เชฟตอบโต้เสียงดัง รู้สึกถึงความหงุดหงิดที่สะสมมานานซึ่งเรื่องที่เฉินงอนก็คือเรื่องที่คิงมันย้ายไปอยู่ที่บ้านพี่ภาณุ เรื่องแค่นี้มันกลับงอนนาน ไม่ยอมพูดจาดี ๆ กับคิงมาหลายอาทิตย์แล้ว ตอนแรกเชฟยังพอทนแต่นาน ๆ ไปก็เริ่มรำคาญเฉิน จนวันนี้ทนไม่ไหวเมื่อเห็นว่าเฉินพูดเสียงดังใส่ตัวเองเฉินกับเชฟยืนเงียบ แต่สายตาที่พวกเขาส่งให้กันนั้นเหมือนมีเปลวไฟซ่อนอยู่ และพร้อมจะระเบิดออกมาเมื่อใดก็ได้"น่า ๆ พวกมึงอย่าทะเลาะกันสิ คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไงกัน" คิงเอ่ยห้
Baca selengkapnya
มึงชอบเหรอ
คิงและเชฟรีบเดินเข้าไปหาเฉินพร้อมทั้งจับแขนอีกฝ่ายคนละข้าง ไม่ให้เข้าไปใกล้ปฐพีมากไปกว่านี้ ถ้าไม่ห้ามพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเฉินที่กำลังหัวร้อนจะทำอะไรลงไป พวกเขารู้ว่าตอนนี้เฉินน่าจะอารมณ์เสีย ด้วยความเป็นเพื่อนกันมาแค่มองดูก็รู้แม้จำนวนคนจะต่างกัน แต่พวกเขาไม่ได้กลัวว่าพอมีเรื่องกับพวกวิศวะแล้วจะสู้ไม่ได้ สิ่งที่กลัวก็คือพวกมันจะทำให้เฉินบาดเจ็บนั่นแหละ จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วลากป๊าเฉินให้เข้ามา ซึ่งถ้าเกิดขึ้นจริงไม่ใช่แค่พวกวิศวะตรงหน้าที่จะซวย แม้แต่พวกเขาสองคนที่เป็นเพื่อนก็จะซวยไปด้วยเช่นกัน"ไอ้นี่มึงเป็นใครวะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าแส่เรื่องคนอื่น เป็นเกย์ก็หัดอยู่เงียบ ๆ เจียมตัวซะบ้าง" ปฐพีขมวดคิ้วจากคำพูดของเฉินที่ลามปามไปถึงพ่อแม่ เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายต้องการที่จะข่มขู่ให้กลัว แต่ในแววตาอีกฝ่ายกลับไม่มีความกลัวแต่อย่างใด"เป็นเกย์แล้วมันทำไมวะ ก็แค่ผู้ชายสองคนที่รักกัน มันผิดตรงไหน?สุดท้ายพวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน" เฉินยืดอกขึ้นโดยไม่สนใจคำพูดของปฐพี แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แม้แขนทั้งสองข้างจะถูกเพื่อนจับเอาไว้ แต่ปากเฉินก็ยังคงเป็นอิสระ เขาตะโกนเสียงดัง
Baca selengkapnya
ความลับที่ไม่ได้บอกป๊า
"นายน้อยเฉิน ตอนนี้นายท่านรออยู่ที่ห้องทำงานครับ"ทันทีที่เฉินก้าวขาลงมาจากรถก็ได้รับการต้อนรับจากผู้ชายวัยกลางคน สวมชุดสูทสไตล์จีน ผมบนศีรษะขาวไปเกือบหมดเหมือนกับคนแก่ ทั้ง ๆ ที่อายุพึ่งจะขึ้นเลขหกเท่านั้นเอง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากลุงเมี่ยว พ่อบ้านประจำตระกูลที่เฉินเห็นมาตั้งแต่เด็ก"อื้มม ผมเข้าใจแล้วลุงเมี่ยว ฝากเอาของไปเก็บที่ห้องให้หน่อยนะครับ ผมจะไปพบป๊าก่อน" หลังจากบอกกล่าวลุงเมี่ยวไป เฉินก็เดินตรงเข้าไปในบ้านที่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ของครอบครัวเขา การที่ป๊าให้ลุงเมี่ยวมาคอยอยู่แบบนี้แปลว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องการที่จะพูดกับเขาสองคนเมื่อใกล้ถึงวันตายของแม่ เฉินก็โดนป๊าขอให้กลับมาอยู่ที่บ้านในช่วงนี้แทน ตั้งแต่เด็กจนโตเฉินเองก็รู้ว่าเมื่อถึงช่วงเวลานี้ทีไรป๊าก็จะเงียบเหงาทุกครั้ง หลังจากแม่จากไปเพราะเหตุการณ์นั้น ทุกช่วงนี้ของปีป๊าก็จะเศร้าเป็นพิเศษเฉินเห็นมาทุกปีจนชิน รู้ว่าป๊านั้นรักม้าขนาดไหน แม้ม้าจะเสียไปหลายปีจนเขาเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ป๊าก็ยังคงไม่คิดที่จะมีใครมาแทนที่ม้า เพราะงั้นแม้เฉินจะสามารถปฏิเสธไม่กลับก็ได้ แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธคำขอของป๊าและยอมที่จะกลับมาอยู่บ้านในช่ว
Baca selengkapnya
มุมน่ารักก็มีนิ
"เดี๋ยวลูกพาเพื่อน ๆ ไปเดินชมด้านในก่อนนะ ระวังพวกนักข่าวด้วยล่ะ พวกนี้เหมือนแมลงสาบอยู่ไปทุกที ป๊าไปคุยกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อน" เจินเอ่ยจบก็พาผู้ติดตามแยกกับเฉินไปทางผู้อำนวยการที่รออยู่อีกด้าน"พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ" เฉินหันไปกล่าวกับเพื่อนที่อยู่ด้านหลังก่อนจะเดินนำเข้าไปใน 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตะวัน' มรดกที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้เขาเชฟหันไปมองทางที่ป๊าเฉินเดินไป เขาเห็นคนที่คุ้นเคยอย่างพ่อตัวเองกำลังยืนพูดคุยอย่างสนุกสนานกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้ เมื่อเห็นพ่อตัวเองทำตัวสนิทเหมือนรู้จักกับผู้อำนวยการที่นี่มานาน เขาก็ยิ้มเหยียดก่อนจะเดินตามเฉินไปคนที่มาในครั้งนี้มีเชฟกับคิงที่เป็นเพื่อนของเฉิน และยังมีพี่มาร์กที่เป็นประธานคณะนิติมาด้วย เพราะงานนี้ป๊าเฉินเชิญคณะนิติของมหาวิทยาลัยมาร่วมด้วย และเมื่อมีคิงก็ต้องมีพี่ภาณุมาด้วยเช่นกัน ภาณุเห็นว่าจะมีการทำบุญเลี้ยงเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เลยชวนแมนและคนรู้จักอย่างเพื่อนตัวเองในคณะมาช่วยกัน แล้วก็ยังชวนหลานรหัสของตัวเองมาช่วยด้วยอีกแรงนี่เป็นครั้งแรกเลยที่เฉินได้มาที่นี่ เขาจึงรีบเดินเพื่อต้องการสำรวจสถานที่แห่งควา
Baca selengkapnya
ลองพูดอีกครั้ง
"เมื่อกี้นายพูดว่ายังไงนะ" เฉินเงยหน้า จ้องเข้าไปในดวงตาหนุ่มตรงหน้า ถามเน้นย้ำคำพูดเมื่อกี้นี้อีกครั้ง"กูเรียกมึงว่าไอ้เกย์โรคจิตไง ไอ้เกย์โรคจิต นี่มึงแอบตามกูมาเหรอวะ" ปฐพีเอ่ยเน้นย้ำทุกคำที่พูดออกไปให้หนุ่มนิติตรงหน้าได้ยินอย่างชัดเจน"กูให้โอกาสมึง ลองพูดอีกครั้งสิ" เฉินคิ้วกระตุก อารมณ์เริ่มพลุ่งพล่านโกรธคนตรงหน้า เขาไม่ชอบให้ใครที่ไหนมาด่าตัวเองว่าเกย์โรคจิต ทั้งชีวิตนี้คนที่รู้ว่าเขาเป็นเกย์นั้นมีไม่กี่คน และทุกคนก็ไม่เคยมีใครด่าเขาแบบนี้มาก่อน"ไม่เจอกันไม่กี่วันหูหนวกเลยเหรอวะ ไอ้เกย์อุ๊ป...." ปฐพีเริ่มรำคาญคนตรงหน้าที่เหมือนหูจะไม่ได้ยินที่เขาพูด เขาจึงพูดขึ้นเสียงดังเพื่อให้คนตรงหน้าได้ยิน แต่พูดยังไม่ทันจบประโยคเขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้เฉินไม่ปล่อยให้ไอ้วิศวะตรงหน้าพูดคำว่าโรคจิตออกมาจากปากเน่า ๆ นั่นใส่ตัวเอง เขาเขย่งตัวขึ้น ยื่นหน้าเขาไปประกบปากจูบหนุ่มวิศวะคนเดิมเป็นครั้งที่สอง อุดปากที่ขังหมาเน่าในนั้นด้วยปากของตัวเองเพื่อทำให้อีกฝ่ายเงียบเหมือนในวันนั้นซึ่งคราวนี้เฉินไม่ได้ทำเพียงจูบแบบเด็กน้อยที่เพียงแค่ประกบปากต่อปากกันเท่านั้น เขายังสอดแทรกปล
Baca selengkapnya
สืบประวัติศัตรู
ทันทีที่เฉินเดินมาถึงด้านหน้าก็มีสายตาหลายคู่มองมาทางเขา เฉินรีบมองหาเพื่อนตัวเองก่อนจะเดินไปหาเชฟ"มึงไปไหนมาเฉิน ถ้ามึงยังไม่มาอีกไม่กี่นาทีป๊ามึงจะให้คนไปตามหาแล้วนะ" พอเฉินเข้ามาใกล้ เชฟก็รีบเอ่ยขึ้น ถ้าเฉินมาช้ากว่านี้คงจะเป็นเรื่องใหญ่เพราะป๊าอีกฝ่ายเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วเมื่อไม่เห็นหน้าลูกของตัวเอง"กูเดินไปดูด้านหลังมาน่ะ ไม่มีอะไร" เฉินตอบไปตามจริงเพียงแต่ไม่ได้บอกว่าเจอปฐพีมา เฉินเห็นสายตาเชฟมองมาที่มือตัวเอง เฉินก็เพิ่งรู้ตัวว่ายังไม่ได้เก็บเกียร์วิศวะที่ฉกมาจากปฐพี เขารีบหยิบเอาเกียร์ใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเอง"นั่นไม่ใช่เกียร์วิศวะเหรอ มึงไปเอามาจากไหนอะ" แม้เฉินจะรู้ตัวเร็วและเก็บสร้อยเกียร์เข้ากระเป๋าแล้ว แต่ก็ไม่พ้นสายตาเชฟที่สังเกตเห็นมันตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้"เก็บได้น่ะ เลิกสนใจกูเถอะ งานเริ่มแล้ว" เฉินรีบเปลี่ยนเรื่องคุยไม่สนใจสายตาเชฟที่มองมาอย่างสงสัยงานการกุศลเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการโดยที่ด้านหน้างานนั้นมีป๊าของเฉินเป็นจุดเด่นจุดสนใจที่กล้องนักข่าวต่างก็ถ่ายภาพ รอบข้างป๊ายังมีบุคคลสำคัญที่มาร่วมงานด้วย มีทั้งคนดังและคนรู้จักของป๊าอยู่ไม่ห่างเพราะมีป๊
Baca selengkapnya
สูสี
"อ่า" ปฐพีรู้สึกเหมือนจะวูบ จึงรีบใช้มือยันกับโต๊ะเอาไว้"พี่พีเป็นอะไรไหมครับ" เด็กน้อยที่เห็นว่าพี่ปฐพีมีสีหน้าดูไม่ดี จึงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง"พี่ไม่เป็นไรหรอก แค่หน้ามืดนิดหน่อยน่ะ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก" ปฐพีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เมื่อกี้เขาเกือบจะวูบไปแล้ว ถ้ายันโต๊ะเอาไว้ไม่ทัน มีหวังได้มีคนล้มในงานแน่ที่ปฐพีจะวูบก็เพราะรู้สึกเจ็บบริเวณคอที่ถูกเจ้าบ้านั่นเตะก้านคอเข้าให้ เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าเฉินจะสามารถเตะก้านคอจนตัวเองสลบไปได้ ถ้าไม่ติดว่าตัวเองรับปากครูจันทร์เอาไว้แล้วว่าจะช่วยงาน เขาก็อยากนอนอยู่บนพื้นนั่นต่ออีกนิดแต่เขานั้นได้สัญญากับครูจันทร์ที่ดูแลตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วว่าจะมาช่วยงาน แม้จะยังเจ็บคอแต่ก็ทำได้เพียงแค่ฝืนเก็บอาการแล้วช่วยงานต่อไปเท่านั้นส่วนไอ้เกย์โรคจิตนั่นที่แอบตามเขามาถึงที่นี่ ถ้าปฐพีได้เจอหน้ามันอีกเป็นครั้งที่สอง เขาสัญญากับตัวเองเอาไว้เลยว่าจะยำมันให้เละไม่เหลือชิ้นดี บังอาจมาลูบคมพยัคฆ์อย่างเขาเล่น มีเหรอที่ปฐพีจะไม่ขย้ำอีกฝ่ายให้เละเป็นจุณเป็นการตอบแทน ไม่งั้นมันก็ไม่ใช่ไอ้ปฐพีที่ใคร ๆ ก็รู้จักแล้ว"ไอ้เกย์นั่น!" ขณะที่ปฐพีกำลังแจกอาหารให้น้อ
Baca selengkapnya
เกินเลยNC
เฉินมองเข้าไปในดวงตาปฐพีขณะที่ยังจูบปากกันอย่างดูดดื่ม เขาใช้เข่านวดคลึงบริเวณเป้ากางเกงอีกคนจนน้องชายที่อ่อนนุ่มนั้นแข็งคับอยู่ภายในกางเกงตัวบาง มือเฉินเองก็ซนไม่แพ้กัน สอดเข้าไปในเสื้อปฐพีจากด้านล่าง ลูบคลำมัดกล้ามของอีกฝ่ายไม่หยุด"แฮ่ก ๆ มึงจะทำอะไรไอ้เกย์บ้า" พอได้อิสระคืนมา ปฐพีก็รีบเช็ดปากตัวเอง เอ่ยถามคนตรงหน้าที่กระทำอุกอาจ"คำก็เกย์ สองคำก็เกย์ กูมีชื่อนะเว้ย จำไว้ว่ากูชื่อเฉิน" เฉินได้ยินคำว่าเกย์จากปากปฐพีอีกครั้งก็ไม่ชอบใจ กระชากศีรษะอีกฝ่ายดึงเข้าหา ใช้หน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากอีกฝ่าย จ้องเข้าไปในดวงตาปฐพีขณะที่เอ่ยแนะนำตัว"มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าตามึงตอนนี้มันเยิ้มขนาดไหน เคลิ้มตามกูขนาดนี้ยังจะมาเรียกกูว่าเกย์อีก มึงที่หวั่นไหวไม่ใช่เกย์ด้วยเหรอวะ" เฉินมองเข้าไปในดวงตาคนตรงหน้าที่หวานเยิ้ม ใช้นิ้วชี้ปิดปากอีกฝ่ายก่อนที่จะลากมันลงไปตามร่างกายปฐพีขณะที่พูด จนกระทั่งไปเจอเข้ากับตอใหญ่ที่ขวางทางจึงกำแน่น เงยหน้าจ้องตาคนที่มองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อตัวเอง"กูไม่ใช่เกย์ ไม่มีทางเป็นเกย์อุ๊ป..." ปฐพีจ้องมองเฉินอย่างเย็นชา ไม่สนใจเลยว่าเอ็นร้อนของตัวเองกำลังอยู่ในมืออีกฝ่าย
Baca selengkapnya
ทำถึงNC
"อื้ออ" เฉินเปล่งเสียงอื้ออึงแต่ก็คงไม่มีใครได้ยิน เพราะตอนนี้ปากเขาได้ถูกมือใหญ่จากทางด้านหลังปิดปากแน่น ไม่ให้ส่งเสียงเฉินดิ้นพล่าน บิดตัวเร่าไปมาก่อนจะถูกคนข้างหลังใช้ขาและแขนกอดรัดไม่ให้ดิ้น ส่วนสาเหตุที่เขาดิ้นนั้นก็ไม่ใช่เพราะอะไรนอกจากนิ้วของปฐพี อีกฝ่ายทำสิ่งเฉินไม่คิดว่าคนแบบนั้นจะทำแทนที่แก่นกายใหญ่จะเข้ามาภายในตัวเฉิน แต่ปฐพีกลับไม่เล่นตามแผน สอดนิ้วเข้ามาแทนทีเดียวถึงสามนิ้ว ซึ่งทั้งสามนิ้วนั้นก็ขยับขยายรูช่องทางรักเฉินไม่หยุดตั้งแต่เข้ามา นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เฉินต้องดิ้นพล่านเอาไปพูดที่ไหนก็คงไม่มีใครเชื่อว่าปฐพีที่พูดออกมาอีกกี่ครั้งก็มีแต่คำว่าเกย์ กลับใช้นิ้วขยับขยายช่องทางรักเฉินได้อย่างชำนาญ ทั้งยังสอดส่ายไปทั่วผนังข้างใน เข้าเล่นงานจุดเสียวไม่หยุดจนเฉินตัวสั่นไปทั้งร่าง แทบจะยืนไม่ไหวผู้ชายที่ดูยังไงก็ไม่น่ารู้เรื่องพวกนี้ ในตอนนี้กลับกำลังทำอย่างชำนาญกับช่องทางรักเขา แถมตอนนี้ยังซุกไซ้ซอกคอเฉินไม่หยุด ไม่รู้จะสูดดมอะไรนักหนา รู้ไหมว่าเขานั้นเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว"ชู่ว! มึงอย่าดิ้นเยอะสิวะ เดี๋ยวพวกข้างนอกก็ได้ยินหรอก" ปฐพีขมวดคิ้ว กระซิบเสียงเบาข้างหูเฉินเข
Baca selengkapnya
ตามจับ
"ไอ้ปฐพีหน้าหมา มึงมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย แม่งฟันกูแล้วยังมาทิ้งกูอีก" เฉินตะโกนดังลั่นห้องเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย เขานั่งอยู่บนเตียงนอน โยนหมอนขว้างลงไปที่พื้นด้วยความหงุดหงิดเมื่อคิดว่าวันนั้นตัวเองโดนปฐพีชิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไรกับตนเลยหลังเสร็จ แค่คิดมันก็น่าโมโห ชวนให้อารมณ์เสียจนอยากชกหน้ามันใจจะขาด เรื่องนี้ทำให้เฉินหัวเสียมาได้สองสามวันแล้วนับแต่วันนั้นที่เขาโดนทิ้งไปตามแผนเดิมที่เฉินคิดเอาไว้ว่าเขาจะยั่วยวนปฐพีแล้วเป็นฝ่ายทิ้งอีกฝ่ายไป ซึ่งมันก็เป็นไปตามแผน เฉินยั่วยวนปฐพีสำเร็จ ทำให้หัวหน้าแก๊งวิศวะมีอารมณ์ร่วมจนเรื่องราวเลยไปถึงขั้นนั้นได้สำเร็จ ตามแผนเดิมพอทำให้อีกฝ่ายแตกได้ เฉินก็จะชิงตัวหนีทันที ทิ้งให้ปฐพีหัวเสียเรื่องราวมันควรเป็นแบบนี้แท้ ๆ คนที่จะต้องเป็นคนทิ้งอีกฝ่ายมันควรเป็นเขา ไม่ใช่ปฐพีที่เฉินเข้าไปยั่วยวน แค่คิดถึงสีหน้าตกใจหลังเสร็จก่อนวิ่งหนีของปฐพีไป เฉินก็อยากจะฆ่าอีกฝ่ายจริง ๆสีหน้าแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง หรือว่ารูช่องทางรักเขามันไม่ดีเหรอ"โอ๊ยยย ปวดหัว ถ้าวันนี้ไม่เคลียร์ อย่าเรียกกูว่าไอ้เฉิน" เฉินกระโดดเหยียบเตียงนิ้วชี้ฟ้าเอ่ยเสียงดัง ว่าแล้วเขาก็ไม่รอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status