Lahat ng Kabanata ng Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle: Kabanata 141 - Kabanata 150

YDRAEL ALISTAIRMuli akong napahilot sa sentido, pilit na inaalala ang bawat detalye ng pang-araw-araw na gawi ng aking asawa.“Ah, tama. May isa pa,” ani ko sabay deretsong tingin kay Dante. “Gusto ko ng babaeng hindi pa nakapagtatapos ng pag-aaral—iyong may balak pa lang pumasok sa kolehiyo ngayong taon. Si Evorie, may pangarap siyang makapag-aral muli at kumuha ng kurso. Gusto ko na may kasama siyang papasok sa eskuwelahan, may makakatabi sa klase, at magiging tunay na kaibigan niya kapag nakapag-enroll na siya.”Katahimikan ang muling namayani sa loob ng VIP room. Tanging ang mahinang bass ng musika mula sa labas ng pinto ang maririnig. Dahan-dahang napailing si Dante habang nakatitig sa akin bago kumawala sa kaniyang mga labi ang isang pilit at hindi makapaniwalang tawa.“Sa lahat ng nabanggit mo, Alistair... pinapahiwatig mo lang na hindi talaga mga kabit na magdadala ng tagapagmana mo ang hinahanap mo rito,” puna niya na may halong pag-aalinlangan. “Naghahanap ka ng mga tinataw

VIOLET“Rafael!”Napakalakas ng hiyaw ko sa pangalan niya noong muli ko siyang makitang nakatambay at tila walang pakialam sa buhay malapit sa dalampasigan.Bahagya siyang napalingon sa akin, ngunit saglit lang iyon dahil mabilis niya ring ibinalik ang paningin sa malayong abot-tanaw kung saan natatanaw ang mainland. Ang kaniyang mga mata ay blangko, tila lumulutang ang isip.May inis ko siyang nilapitan. Mabigat at ramdam ko ang bawat paglubog ng aking mga paa sa mainit at puting buhangin ng islang ito. Ang lagkit ng hangin na nagmumula sa dagat ay lalong nagpapadagdag sa nag-aalab kong bad trip.“Aawayin mo na naman ako,” walang buhay niyang ani, halata sa boses ang sagad-sagarang pagod—pagod sa akin at pagod sa sitwasyon namin.Sa sobrang bwisit ko sa kaniyang kawalang-kilos, inis kong sinipa ang puwetan niya. Mabilis siyang napatayo mula sa pagkakaupong nakayakap sa kaniyang sariling mga tuhod, habang pinapagpagan ang kaniyan

EVORIE EVEIsang linggo.Isang linggo na ang nakalipas mula noong gabing iyon—ang gabing binalot kami ng nag-aalab na silakbo ng damdamin ni Alistair sa loob ng silid na ito.Ngunit pagkatapos ng gabing iyon, nagising na lang ako na wala na siya sa tabi ko. Malamig na ang higaan. At ang mas masakit, hindi na siya muling bumalik o nagpakita sa akin sa loob ng pitong mahabang araw. Walang tawag, walang mensahe, at walang kahit anong paramdam. Isang linggo ko nang pinapakalma ang sarili ko, ngunit ang katahimikan niya ay unti-unting pumapatay sa akin.Napatingin ako sa labas ng bintana habang suot ang aking simpleng bestida. Ilang linggo na akong parang preso rito, hindi pinapayagang lumabas ng penthouse dahil sa "seguridad" ko raw. Nababaliw na ako sa pag-aalala, sa takot, at higit sa lahat, sa matinding pangungulila sa kaniya. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang kaniyang boses at init pa rin ang hinahanap ng sistema ko.Naibaling ko ang tingin ko kina Brittany at Ginger nang

EVORIE EVEHindi ko ininda ang maraming pares ng matang nakatutok sa akin mula sa kaniyang pamilya. Nilakasan ko ang aking loob. Diretso at may katatagan ang bawat hakbang ko patungo sa mismong harapan ni Alistair.Inangat ko ang aking kamay. “Pinirmahan ko na ang divorce papers na pinadala mo sa akin,” saad ko sabay-abot sa kaniya ng puting envelope.Palihim kong naidako ang paningin ko sa kinaroroonan nina Yvette, Shiela, at Rita. Seryoso man ang kanilang mga mukha, halata sa kanilang mga mata ang gulat at ang katotohanang hindi sila masaya sa mabilis na takbo ng mga pangyayari.Nakangiting tinanggap ni Alistair ang envelope mula sa aking kamay. At napakasakit panoorin ng ngiting iyon... para iyong lason na dahan-dahang pumapatay sa natitirang piraso ng puso ko.“Hindi ka man lang ba magmamakaawa sa akin? Pinirmahan mo agad nang walang tanong-tanong?” panunubok niya. Ang kaniyang boses ay tila nanunukso.Isang mahinang tawa ang sadyang pinakawalan ko. Tinitigan ko siya nang diretso

EVORIE EVEHinawakan niya ang kamay kong nakatukod sa kaniyang dibdib. Marahan ngunit may puwersa niya itong inalis habang nakatitig nang malalim sa aking mga mata.“Hindi iyan ang sinasabi ng mga mata mo, Eve. Ang bibig mo ay kayang magsinungaling, pero hindi mo mapagtatakpan ang katotohanang isinasawalat ng mga mata mo. You love me. That's what I see in your lovely eyes,” sabay bigla niyang hila sa aking baywang kaya tuluyang nagdikit ang aming mga katawan. “Tama ba ako, baby?”“Hindi!” asik ko sabay hila ng kamay ko, ngunit bago pa ako makawala ay mas pinalibot niya ang kaniyang mga braso sa akin at niyakap ako nang napakahigpit. “Mali ka sa nakikita mo. Paano naman ako iibig sa isang tulad mo?”“Bakit, anong klaseng tao ba ako sa paningin mo?” tanong niya sa isang napakahinahong tono. Hindi ko maiwasang mapalunok. Nanghihina ang buo kong sistema sa klase ng tono niya, lalo na nang salubungin ko ang maamo niyang mga mata. Pero nanaig ang pait sa dibdib ko.“Halimaw. Isa kang halim