บททั้งหมดของ Divorcing My Husband, Marrying His Grumpy Billionaire Uncle: บทที่ 221 - บทที่ 230

EVORIE EVEPagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa mansiyon, sumalubong na agad sa amin ang mga bata, halatang kanina pa sila naghihintay sa pagdating namin.“Mommy! Daddy!”Sabay-sabay silang tumakbo palapit sa amin ni Alistair. Mabilis akong lumuhod para saluhin sila at agad nila akong pinag-agawang yakapin sa leeg bago sumunod na yumakap sa daddy nila.“Mommy, we saw you on TV! You looked like a princess!” masayang tili ni Yvander. Marahang ginulo ni Alistair ang buhok ng bata.“Your Mommy is not just a princess, Yvander,” nakangiting saad ni Alistair habang nakatitig sa akin. “She’s the Queen.”Napakibit-balikat na lang ako sa sinabi ng asawa ko.“Lalaki ulo ko kakapuri mo, Alistair,” saad ko habang sabay-sabay kaming umaakyat sa hagdan. Dalawang bata ang karga niya habang sa akin naman ang isa.“May bayad ang bawat puri ko, my love,” aniya.“Ano naman?” natatawa kong tanong.“A

Nakatayo pa rin ako sa porch ng mansiyon habang tinatanaw ang papalayong sasakyan ni Paula. Napayakap ako sa sarili nang umihip ang malamig na hangin ng gabi, kasabay ng bigat na bumabalot sa dibdib ko.“Baby? What happened?”Naramdaman ko ang marahang pagdampi ng mga palad ni Alistair sa baywang ko. Mula sa likod, niyakap niya ako nang mahigpit at isinandal ang baba sa balikat ko.“'Di ba kotse iyon ni Paula? Bakit siya umalis nang ganito kaaga?” tanong niya sa malumanay ngunit nag-aalalang boses.Huminga ako nang malalim at isinandal ang ulo ko sa dibdib niya.“Alistair... bumalik na tayo sa pavilion. May sasabihin ako sa lahat.”Hindi na siya nagtanong. Hinawakan niya ang kamay ko at magkahawak-kamay kaming bumalik sa poolside pavilion kung saan naghihintay ang apat.Paglapit namin, napatingin agad sa amin sina Bianca, Lindsey, Ness, at Elaine. Napansin nilang kaming dalawa lang ang bumalik.“Nasaan na si Pau

Bago pa man tuluyang bumaon ang patalim sa dibdib ko, mabilis kong nasalo ang magkabilang pulso ni Hannah. Napasigaw ako sa tindi ng pwersang ibinibigay niya habang pilit kong itinutulak paitaas ang mga kamay niya.“Mamatay ka na, Evorie!” sigaw niya, nanlilisik ang mga mata. Buong bigat ng katawan niya ang ipinang-iipit sa akin sa makitid na hallway.“H-Hannah, itigil mo na 'to!” sigaw ko habang pilit iniiwas ang mukha ko sa patalim na ilang pulgada na lang ang layo.Sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Paula. Nakatulala lang siya sa tabi, nanginginig at hindi alam kung paano kami aawatin.“Paula! Help me!” sigaw ko habang buong lakas na pilit itinutulak palayo ang mga kamay ni Hannah. Pero mas malakas siya.Bago pa man makagalaw si Paula, malakas akong naitulak ni Hannah sa hagdan. Doon ako nawalan ng balanse.Hindi ko napigilan ang paggulong sa hagdan. Naririnig ko ang lagutok ng katawan ko sa bawat pagbagsak hanggang sa mala

Mabigat ang bawat paghinga ko habang nakatitig sa asawa ko.Tatlong linggo na ang lumipas mula noong araw na iyon, ang araw na muntik na silang kunin ng kamatayan at ang gabing nawala ang anak naming hindi man lang nabigyan ng pagkakataong masilayan ang mundong ito.Umuusad na rin ang mga kasong isinampa ko laban kay Hannah, kabilang ang attempted murder laban sa asawa ko at kay Paula, at ang pagpatay sa anak namin. Sisiguraduhin kong sa kulungan na siya mabubulok.Marahan kong inilapag ang baso ng warm milk sa ibabaw ng coffee table sa harap ni Evorie. Nakaupo siya sa tabi ng malaking bintana sa aming silid, nakatanaw sa malayo at tulala na naman.“Wifey...” mahina kong tawag bago ako naupo sa tabi niya. Hinawakan ko ang malamig niyang kamay. “Kinausap ko ang investigator at ang mga pulis kanina. Nalaman ko na ang buong detalye kung paano nabitag ni Hannah si Paula.”Bahagyang gumalaw ang mga daliri ni Evorie, pero nanatili siyang nakati

YDRAEL ALISTAIRDalawang linggo ang mabilis na lumipas matapos ang emosyonal na pagkikita nina Piper at Yshmael. Unti-unti nang bumabalik ang sigla at ngiti sa mga labi ng asawa ko. Kahit naroon pa rin ang lungkot sa kaniyang mga mata sa tuwing naaalala ang nawala naming anak, nakikita ko ang pagsisikap niyang magpatuloy at maging matatag para sa aming pamilya.At ngayong araw, napakaespesyal ng okasyon dahil kaarawan niya.“Alistair, sigurado ka bang kailangan pa nating umalis ng mansiyon para i-celebrate ang birthday ko?” tanong niya habang inaayos ko ang strap ng suot niyang eleganteng evening gown sa harap ng salamin. “Kahit simpleng dinner lang dito sa mansiyon kasama ang mga bata at mga malalapit nating kaibigan, sapat na sa 'kin 'yon.”Ngumiti ako at marahang hinalikan ang balikat niya mula sa likod.“Para naman maiba ang lokasyon ng celebration. Palagi na lang tayong nagse-celebrate ng birthday mo rito sa mansiyon, kaya naisip kong subukan naman natin sa ibang lugar,” pabulong