All Chapters of จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

หญิงสาวยื่นมือออกไปแล้วตั้งสมาธินึกถึงสิ่งที่อาจารย์เคยสอน จิตใจแน่วแน่เรียกพลังจากภายใน รับรู้ถึงเลือดในกายที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง จากนั้นก็ส่งพลังออกไปพลันเกิดแสงสีฟ้าจากฝ่ามือของนาง หญิงสาวหมุนข้อมือทำให้แสงนั้นกลายเป็นวัตถุทรงกลมและค่อยๆ เล็กลงเหมือนยาลูกลอน ยาเม็ดนั้นลอยอยู่บนฝ่ามือ หญิงสาวต้องป้อนยาเม็ดนี้เข้าปาก แต่อีกากับปิดปากสนิท“อ้าปากหน่อยสิ”นางสั่งแต่อีกาตัวนั้นไร้ความเชื่อฟัง นางกลัวว่ายาลูกกลอนนี้จะสลายไปก่อนจึงเอื้อมมือไปบีบกรามทำให้อ้าปากได้สำเร็จ แล้วดีดยาลงคออย่างรวดเร็ว อันจือเซี่ยเคยป้อนยาให้แมวหมาของเจ้าของร้านแต่ไม่เคยป้อนยาให้สัตว์มีปีกเลยไม่มั่นใจว่าแบบเดียวกันหรือไม่ แต่กระนั้นนางก็ใช้มือลูบลำคอของมันเพื่อให้ยาลงคอ เจ้าอีกาตัวแข็งทื่อเพราะปลายนิ้วที่สัมผัสผิวอย่างอ่อนโยน“เรียบร้อย”หญิงสาวยิ้มแล้วถอยออกมาคู่หนึ่งแสงสีฟ้าแห่งการรักษาก็ห่อหุ้มอีกาตัวนั้นแล้วหายวับไปทันที นางหันไปหาเฟิงเซียวสายตาขอความช่วยเหลือ สีหน้าของพ่อบ้านยังสงบนิ่งแต่แววตาวูบไหวเล็กน้อย เขาสาวเท้ามาด้านหน้าแล้วแกะผ้าพันแผลของอีกาตัวนั้นออก ปรากฏบาดแผลนั้นหายสนิทเหลือเพียงร่องรอยขนท

อาจเป็นเรื่องดีที่ใบหน้าของเฟิงเซียวเหมือนถูกฉาบด้วยแผ่นน้ำแข็ง แต่การเขาไม่แสดงสีหน้าใดทั้งที่เมื่อคืนเกิดเรื่อง....นั้น ทำให้อันจือเซี่ยคลายความกังวลลงไปได้ นางไม่อยากทำตัวเป็นนายหญิงร้ายกาจ เขาเป็นบัณฑิตตกอับก็น่าอนาถพอแรงอยู่แล้ว ยังต้องมาอดทนรองรับอารมณ์ของนางอีก กลับกันหากเป็นนาง...ก็คงไม่มีความสุขเช่นกัน เพื่อสะดวกในการทบทวนและฝึกฝน เฟิงเซียวให้องค์หญิงจือเซี่ยมาเรียนที่ศาลาหกเหลี่ยม หลังจากจ่ายเบี้ยหวัดที่ติดค้าง รวมทั้งได้กินเนื้อและเสื้อผ้าชุดใหม่ บรรดาบ่าวรับใช้ก็ทำให้พวกเขามีกำลังใจทำงานมากขึ้น ตำหนักที่รกร้างก็ถูกปัดกวาดทำความสะอาดจนน่ามอง น้ำในสระก็ใสกระจ่างเช่นกัน ที่ผ่านมามิใช่ว่าเฟิงเซียวละเลย แต่ต้องยอมรับว่า เมื่อขาดแคลนเงินทองทุกอย่างย่อมทรุดโทรมไปด้วย ยามนี้มีเงินเข้ามาจุนเจือ ตำหนักที่เคยรกร้างกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เฟิงเซียวสวมชุดดำอยู่เป็นนิจ แม้จะเป็นแบบเรียบง่ายแต่ตัดเย็บประณีต ในหนึ่งปีจะได้รับเสื้อผ้าชุดใหม่เพียงหนึ่งชุดในวันปีใหม่ จากนั้นก็ต้องซ่อมแซมเสื้อผ้าใส่อย่างประหยัด หลังจากใช้ชีวิตในตำหนักขององค์ห

นางไม่ได้โง่เลยสักนิด! เฟิงเซียวไม่รู้ว่านางรู้หรือไม่ว่า หากสัตว์อสูรยินดีทำพันธะสัญญาด้วยความเต็มใจจะยิ่งทำผู้เป็นนายได้รับพลังมากยิ่งขึ้น แต่นั้นก็เป็นการเสี่ยงไม่น้อยเช่นกัน หากสัตว์อสูรตนนั้นไม่ยินยอมทำพันธะสัญญาและหนีไป ทุกอย่างที่ทำก็สูญเปล่า รวมทั้งอาจพลาดการเข้าคัดเลือกเป็นจักรพรรดินี “เสวียนอู่ เจ้ายินดีหรือไม่” อีกาหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย เขาเห็นเพียงแววตากระจ่างใสคู่นั้นจึงได้ตัดสินใจพยักหน้ารับราวกับต้องมนตร์สะกด “ผู้น้อยยินดีรับข้อเสนอนี้ขอรับ” “ดี” อันจือเซี่ยลอบถอนหายใจโล่งอก ดีใจที่เจ้าอีกานี้เข้าใจง่าย “นี่พ่อบ้านของข้า ชื่อเฟิงเซียว เขาจะเป็นผู้แนะนำทุกอย่างให้เจ้าเอง” “ข้าแซ่เฟิง เรียกพ่อบ้านเฟิง แล้วนี่คือองค์หญิงจือเซี่ย ธิดาขององค์จักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิว เจ้าควรเรียกองค์หญิงให้ถูกต้อง และทำตัวให้สมฐานะขององค์หญิง” อันจือเซี่ยยิ้มแห้ง นางไม่ได้ต้องการให้เขาแนะนำเต็มขั้นตอนเช่นนี้ “ท่านเองหรือองค์หญิงจือเซี่ย?” “ใช่ เป็นข้าเอง” หญิงสาวฉีก

เสวียนอู่อุ้มร่างนุ่มนิ่มมาวางบนเตียงนอน อันจือเซี่ยที่เมามายได้ที่ปรือตาขึ้นมองข้ามไหล่ของอีกาหนุ่มก็เห็นสีหน้าบึ้งตึงของพ่อบ้านซึ่งปกติก็หน้าตาเย็นชายิ่งกว่าแผ่นน้ำแข็งอยู่แล้ว นางคงใช้งานเขามากเกินไปสินะ หญิงสาวคิดเช่นนั้นแล้วโบกมือไล่ “เฟิงเซียว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ” กร๊อบ! แม้สีหน้ายังคงปกติ แต่พัดในมือถูกกำแน่นจนหักเป็นสองท่อน ด้วยเข้าไปว่าองค์หญิงต้องการให้อีกาเจ้าเล่ห์อยู่รับใช้ เฟิงเซียวทำได้เพียงแค่ก้มศีรษะเล็กน้อยรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างเงียบเฉียบ ไม่ทันเห็นใบหน้าของเสวียนอู่ที่ยามนี้ยิ้มระรื่นแต่เขาก็สัมผัสได้ “องค์หญิง กระหม่อมจะปรนนิบัติองค์หญิงเองพ่ะย่ะค่ะ” “อ่า..รบกวนเจ้าแล้ว” อันจือเซี่ยพยายามนั่งตัวตรงแต่ร่างกายก็อ่อนยวบลงทำให้เสวียนอู่รีบเข้ามาประคองให้นางเอนหลังพิงหัวเตียงได้สำเร็จ “องค์หญิงต้องการน้ำแกงสร่างเมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” “ไม่ต้องๆ” นางโบกมือไปมาน้ำเสียงอ้อแอ “ดื่มสุราก็เพื่อเมามาย แล้วจะดื่มน้ำแกงสร่างเมาไปเพื่ออะไร” อีกาหนุ่มทำตาปริ

“หลงจู๊จากหอเป่าฟู?”เฟิงเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วสั่งให้บ่าวไพรออกไปเชิญแขกให้รอที่ห้องโถง เขาปรายตามองไปยังลานฝึกแล้วหันไปสั่งการกับเสวียนอู่“เจ้าดูแลองค์หญิงให้ดี หากนางออกจากการฝึกแล้วรายงานองค์หญิง”“ได้” แม้ไม่ชอบหน้าแต่เสวียนอู่ย่อมรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ยามนี้องค์หญิงเพิ่งรวบรวมสมาธิได้สำเร็จอย่าเพิ่งทำให้นางเสียสมาธิจะดีที่สุด หากวันข้างหน้านางฝึกฝนจนควบคุมปราณได้ดั่งใจปรารถนา สิ่งนั้นก็จะเป็นอาวุธของนางได้พ่อบ้านสาวเท้ายาวๆ เข้ามาที่ห้องโถงก็พบว่าหลงจู๊แห่งหอเป่าฟูกำลังจิบน้ำชารออยู่ก่อนแล้ว กู้ฟางจิงเห็นพ่อบ้านหนุ่มสวมชุดสีครามเดินเข้าก็แย้มยิ้มเป็นกันเอง“พ่อบ้านเฟิง”“คารวะหลงจู๊กู้ฟานจิงขอรับ” อีกฝ่ายเป็นหญิงทำให้เฟิงเซียวต้องแสดงความนอบน้อม “ขออภัยที่นายหญิงของข้าไม่อาจมาได้ในเวลานี้”“เป็นข้าที่มาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า” เมื่อมาถึงนางก็รู้ทันทีว่าที่นี่คือตำหนักขององค์หญิงจือเซี่ยที่ชาวเมืองกล่าวถึงในเรื่องไม่ดีนัก แต่ในฐานะหลงจู๊แห่งหอเป่าฟูรับรู้เรื่องราวในยุทธภพมามาก ยิ่งคนผู้นั้นมีชื่อเสียงมากเพียงใด เรื่องติฉินนินทาย่อมมีมากไปอีกหลายเท่าตัว “หลงจู๊มาด้วยตน