จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว

“อ่า...เข้าใจ” คราวนี้อันจือเซี่ยยอมรับแล้วจริงๆ “ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะ คราวหน้าฉัน เอ๊ย! ข้าจะระวังให้มากกว่านี้” ‘ขอโทษ’ เฟิงเซียวประหลาดใจที่ได้ยินคำนี้จากปากขององค์หญิงจือเซี่ย แต่กระนั้นเขาก็ไม่คิดซักถามอันใด การที่นาง ‘แปลกประหลาด’ นั้นถือเป็นความปกติอย่างหนึ่ง เขามองนางที่ยังนั่งเหม่อลอยอยู่จึงถอยออกมาโดยไม่ส่งเสียงรบกวน เขาก็เป็นแค่บัณฑิตตกอับ ถูกขายเป็นทาส เหตุเกิดเมื่อสามปีก่อนเขาได้เขียนฎีการ้องเรียนเจ้าเมืองแทนชาวบ้าน แต่กลายเป็นเขาถูกกลั่นแกล้งจนอยู่ในสภาพอเนจอนาถถูกส่งไปที่ตลาดค้าทาส ขณะที่นั่งปลงกับโชคชะตาและอาการบาดเจ็บของตนอยู่นั้น สตรีผู้สวมอาภรณ์สีแดงสดใสผู้นั้นก็ยกมือขึ้นใช้นิ้วเรียวงามชี้มาทางเขา ‘ข้าต้องการคนผู้นั้น’ ‘ทาสผู้นั้นอ่านออกเขียนได้ ราคาห้าสิบตำลึง’ ‘ห้าสิบตำลึงเงิน?’ ‘คุณหนูล้อเล่นแล้ว ทาสที่อ่านออกเขียนได้จะราคาถูกเช่นนั้นได้อย่างไร’ เขายังจำได้ดี ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกวางยาทำให้ทำได้เพียงแค่เอนกายพิงด้านหนึ่งของกรงขัง สภาพตอนนี้ไม่ต่างจากหมูที่รอถูกเชื

เฟิงเซียวยอมรับว่าองค์หญิงจือเซี่ยแปลกไปจริงๆ เขารู้ว่าความปรารถนาของผู้เป็นนายคือเข้าชิงตำแหน่งจักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิวซึ่งจะคัดเลือกทุกๆ หกปี สตรีทั่วแคว้นสามารถเข้ารับการคัดเลือกนี่ได้ แต่ต้องมีสัตว์อสูรในการครอบครองอย่างน้อยสี่ตนเพื่อเข้ารับการคัดเลือก และยังต้องผ่านห้าด่านการทดสอบจึงจะเผชิญหน้ากับจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน และต้องทำให้จักรพรรดินียินยอมสละบัลลังก์ให้ด้วยตนเอง ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งสตรีที่มีสายเลือดชนชั้นสูงและหญิงสาวชาวบ้านล้วนมีสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือกนี้ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะไปถึงบททดสอบสุดท้ายได้สำเร็จ แน่นอนว่าเขาย่อมได้ยินองค์หญิงพร่ำพรรณาความปรารถนาจะเข้าคัดเลือกในครั้งนี้ แต่เขาไม่เคยเห็นนางฝึกฝนตนเองแต่อย่างใด หวังเพียงใช้ทางลัด มักถูกหลอกให้ซื้อสมุนไพรหรือโอสถเพิ่มพลังปราณ เขาเตือนจนเลือกเตือน นางทำเหมือนเชื่อฟังแต่ทำตรงข้ามทุกอย่าง แล้วเขาจำเป็นต้องเตือนคนที่ไม่ฟังคำพูดของเขาไปเพื่อสิ่งใด เขาจำไม่ได้แล้วว่านางพูดครั้งที่เท่าไรแล้ว เรื่องที่ต้องการเข้ารับการคัดเลือกนี้ เมื่อนางพูดอีกครั้ง เขาก็ทำได้แต่ยืนฟั

น่าอายชะมัด! อันจือเซี่ยปิดม่านลงทันที แค่เห็นชายงามก็ทำเอาเลือดลมเดือดพล่านจนเลือดกำเดาไหล นางรีบเช็ดเร็วๆ สมองกำลังคิดว่าต้องก้มหน้าหรือเงยหน้า แต่ไม่ทันไรรถม้าหยุดนิ่ง นางเงอะงะรีบร้อนเช็ดคราบเลือดเป็นจังหวะเดียวกับที่เฟิงเซียวเปิดม่านประตูโผล่หน้าเข้ามาดู เขาเห็นผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดแม้เพียงเล็กน้อยแต่ในฐานะพ่อบ้านก็รีบเข้ามาดูทันที “เหตุใดองค์หญิงบาดเจ็บ” เขาถามแล้วแย่งผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดจมูกให้นาง “ก้มหน้าลง อย่าเงยหน้าขึ้นไม่เช่นนั้นเลือดจะไหลลงปอดพ่ะย่ะค่ะ” “ไม่ได้บาดเจ็บ” นางส่งเสียงอู้อี้ ครู่หนึ่งก็รู้สึกเลือดหยุดไหลแล้วจึงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของนางเกือบชนกับใบหน้าของเฟิงเซียว แม้เขามักทำสีหน้าเย็นชาและท่าทางไม่สนใจแต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย อา...พอดูใกล้ๆ แบบนี้แล้ว พ่อบ้านของนางก็หน้าตาไม่ใช่เล่น โครงหน้าหล่อเหลาผิวขาวละเอียด คิ้วเข้มเรียงกันเป็นระเบียบ ดวงตามีแววหยิ่งยโส จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางที่ยามเม้มปากเรียบเป็นเส้นตรงช่างน่ามองยิ่งนัก “องค์หญิง?” “อ่อ! ข้าไม่เป็นอะไร ข้าหายดีแ

จดหมายขอบคุณ? ท่านได้รับของขวัญมาเป็นสิบปีแต่ไม่เคยตอบกลับสักครั้ง หากเขาเป็นบิดาคงยิ่งกว่าน้อยใจ แต่คิดได้ตอนนี้ก็ยังไม่ช้าเกินไป “เฟิงเซียว ข้าไม่รู้ว่าที่ตำหนักขาดสิ่งใดบ้าง เงินก้อนนี้เจ้านำไปบริหารจัดการได้เลยนะ” นางเอ่ยน้ำเสียงจริงจังแล้วหยิบไข่มุกเหลือบสีม่วงขึ้นมา “มุกเม็ดนี้ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ข้าเอาไปทำปิ่นปักผมได้หรือไม่” ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ? องค์หญิงคงลืมไปแล้วว่าตนเองคือสิ่งชั่วร้ายที่องค์จักรพรรดินีต้องการกำจัด แต่เห็นแววตาดีอกดีใจนี่แล้ว... ช่างเถอะ “ถ้านายหญิงต้องการก็ทำได้ขอรับ” “เช่นนั้นข้ารบกวนเจ้าด้วยนะ” นางยิ้มกว้าง นางรู้ว่าเฟิงเซียวไม่ชอบนางแต่ค่อยๆ ทำดีต่อกันไว้ สักวันเขาต้องใจอ่อนกับนางบ้างล่ะ ครู่ต่อมาหลงจู๊ก็นำสัญญาและตั๋วแลกเงินมามอบให้ อันจือเซี่ยกวาดตาอ่านเอกสารสำคัญก่อนประทับตราของตนลงไป นางพยักหน้าให้เฟิงเซียวเป็นผู้รับเงินแทนนาง “ไม่ทราบว่าที่อยู่ของนายหญิงจือเซี่ยอยู่ที่ใดหรือ? ที่ถามเพราะมีคนต้องการไข่มุกหมื่นปรารถนาจำนวนไม่น้อย หากทางหอเป่าฟูได้ข้อเสนอที่น่

“นายหญิง” “หา เอ่อ อะไรเหรอ” อันจือเซี่ยกระพริบตาปริบๆ สีหน้าของเฟิงเซียวยังคงสงบนิ่งแต่แววตามีความห่วงใย นี่...แสดงว่านางทำให้เขารู้สึกพิเศษได้แล้วกระมัง ที่จริง อันจือเซี่ยไม่ใช่นักเล่นเกมแต่เพราะครั้งหนึ่งค่ายเกมยักษ์ใหญ่เคยประกาศรับนิยายไปพัฒนาเป็นเกมทำให้อันจือเซี่ยสนใจและลองเล่นเกมของบริษัทแห่งนั้น แต่ที่คิดว่าจะเล่นเพื่อศึกษาแต่เล่นไปเล่นดันติดเกมซะงั้น! ใครจะไปรู้ว่าจะทะลุมิติมาในเกมเดียวที่รู้จักได้เล่า “นายหญิงไม่สบายหรือขอรับ” “เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร” นางตอบแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม “อร่อยจริงๆ” “กินแต่ข้าวกับผักมาหลายเดือน ได้กินเนื้อก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว” เฟิงเซียวพึมพำ แล้วเอ่ยขึ้น “ฝึกพลังปราณย่อมใช้เวลา นายหญิงเคยเข้าสำนักศึกษาสามเดือนแต่ก็ฝึกได้ถึงขั้นสาม...จากทั้งหมดสิบขั้น...หากตั้งใจจริงสามารถฝึกฝนที่ตำหนักได้ แต่ที่ผ่านมานายหญิงมักหาวิธีลัดด้วยการหาซื้อยาสมุนไพรเพิ่มพลัง สิ้นเปลืองเงินไปหลายร้อยตำลึงและยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด” หากเขาเข้าไปช่วยช้าไปก็เกรงว่าคงจมน้ำในอ่างน้ำตาย