จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว

          แสงสว่างวาบปะทะสายตาจนต้องยกมือขึ้นป้องแสงนั้นไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่รู้สึกเหมือนร่างถูกกระแทกอย่างแรงจนลอยขึ้นที่สูงก่อนจะร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลก  ทว่าฉันกลับรู้สึกเหมือนวูบตกจากที่สูงลงสู่ห้วงดำมืดอนธการ 

          เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกร่วงหล่นจากที่สูง

            ทุกครั้ง

            ฉันภาวนาให้มีมือคู่หนึ่ง ไม่สิ แค่มือข้างหนึ่งยื่นมาจับมือฉันไว้  ไม่ว่าเจ้าของมือข้างนั้นจะเป็นใคร ฉันสัญญาและสาบานว่าจะตอบแทนด้วยการปกป้องเช่นกัน

            จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกจับมือไว้

            มีคนจับมือเธอจริงๆ

            “องค์หญิง”

            “???”

            ดวงตางดงามแต่เหม่อลอยจับจ้องไปยังภาพที่เห็นเบื้องหน้า  ชายหนุ่มแปลกหน้าที่มั่นใจว่าไม่เคยพบกันมาก่อน เป็นผู้ชายที่ดวงตาสวยมากและยังมีไฝเม็ดเล็กๆ สีแดงที่หางตาข้างขวา

          “องค์หญิงได้สติแล้วหรือพ่ะย่ะคะ”

            “หือ?”  

            หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ เลื่อนสายตามองมือของตนที่บีบกระชับมือของอีกฝ่ายแน่น ทำให้รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ฝันไป มีคนจับมือเธอไว้จริงๆ

            เอ๊ะ! แล้วใครกันละเนี้ย

            อันจือเซี่ยตั้งสติ เธอหลับตาลงอีกครั้งเพราะคิดว่านี่คงเป็นแค่ความฝัน ใช่สิ มันก็ต้องใช่อยู่แล้ว นี่มันปีค.ศ.อะไรแล้ว จะมีองค์หญิงที่ไหนกันเล่า แล้วที่สำคัญเธอคืออันจือเซี่ย-นักล้มเหลวมืออาชีพ ที่เรียนจบวิทยาลัยชุมชนแล้วก็ทำงานเป็นแค่พนักงานในร้านสะดวกซื้อที่เพิ่งขับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกไปส่งของให้ลูกค้านี่นะ  แล้วขากลับก็...ก็....เหมือนเธอจะวูบไปใช่ไหม แสงสว่างวาบปะทะเข้าใบหน้าพอดีเหมือนว่า...รถของเธอจะเสียหลักนี่นะ

            อ่า...เธอหลุดมาอยู่ในเกมเพราะเหตุนี้เองเหรอ

            “องค์หญิง?”

            เสียงนั้นชัดเจนจนอันจือเซี่ยสะดุ้ง เมื่อลืมตาอีกครั้งชายผู้นั้นก็ยังอยู่ คราวนี้เธอยื่นมือไปแตะใบหน้าของเขาเพื่อให้มั่นใจว่าไม่ใช่แค่ฝัน  แต่ชายผู้นั้นผงะเอนกายไปด้านหลังเป็นการหลบที่แทบมองไม่ออก แต่ปลายนิ้วของเธอยังสัมผัสผิวแก้มเนียนเย็นเหมือนสัมผัสหยกเนื้อดี  เขาสวมชุดแบบผู้ชายจีนโบราณและยังมีเส้นผมยาวสีดำที่รวบขึ้นอย่างเป็นระเบียบ  แม้ใบหน้าเย็นชาแต่แววตามีรอยงุนงงฉายชัด   เธอชักมือกลับแล้วก้มมองมือตนเองที่มีนิ้วเรียวงามอย่างที่เคยใฝ่ฝัน เธอพยายามยันกายขึ้นจากเตียงแต่รู้สึกว่าร่างทั้งร่างหนักเกินกว่าจะขยับได้เอง  แต่ทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นฝ่ายสืบเท้าเข้ามาประคองให้นางนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงได้สำเร็จ  ผิวกายสัมผัสไอเย็นทำให้ก้มมองร่างกายตนเองแล้วพบว่า บนร่างสวมเพียงเสื้อคลุมสีแดงบางเบาและสาบเสื้อที่คลายออกจนเห็นเนิ่นอกที่ไร้สิ่งใดปกปิด

            “ว้าย!”

            เสียงร้องตกใจยิ่งทำให้ ชายหนุ่มมีสีหน้างุนงง และยิ่งเห็นอีกฝ่ายคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมมิดชิดก็ยิ่งประหลาดใจ แต่กระนั้นก็ไม่ปักใจเชื่อท่าทางเหล่านี้  เขาติดตามองค์หญิงจือเซี่ยมาหลายปีรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของผู้เป็นนายอย่างดียิ่ง เรียกได้ว่าเป็นพยาธิในท้องนางก็ว่าได้ ไม่ว่านางจะเสแสร้งเล่นละครอย่างไรก็ไม่มีวันตบตาเขาได้

            แต่ครั้งนี้ นางดูแปลกไปจริงๆ

            อันจือเซี่ยห่อตัวเองด้วยผ้าห่มจนเหมือนบะจ่างลูกหนึ่ง  คราวนี้เธอกวาดตามองโดยรอบแล้วพบว่านี่เป็นห้องนอนเป็นจีนโบราณ แม้ม่านมุ้งจะดูเก่าไปเสียหน่อยแต่ก็นับว่าสะอาดดี รวมทั้งเครื่องเรือนในห้องนี้ซึ่งมีสภาพทรุดโทรม  ภาพเหล่านี้คุ้นตามากเพราะว่าเธอเล่นเกม “สยบสัตว์อสูร” ตั้งหลายเดือน! ถ้านี้เป็นเกมสยบสัตว์อสูรจริงๆ  ผู้ชายคนนี้ก็คือ

            “เฟิงเซียว?”

            “พ่ะย่ะคะ องค์หญิง”

            อันจือเซี่ยอ้าปากค้าง แล้วยื่นหน้าไปจ้องบุรุษผู้นั้นอีกครั้ง โครงหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา ดวงตางามและไฝเม็ดเล็กๆ สีแดงที่หางตาข้างขวา ไม่ผิดแน่น นี่คือเฟิงเซียวพ่อบ้านของตำหนักองค์หญิงจือเซี่ย

            “องค์หญิงต้องการให้เชิญหมอหลวงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”  ต่อให้ไปเชิญหมอหลวงทั้งสำนักก็คิดว่าคงไม่มีผู้ใดมาเยือนตำหนักองค์หญิงจือเซี่ยที่แร้นแค้นเป็นแน่

            “ฉัน...เอ่อ...ข้าเป็นอะไรเหรอ” 

            เอาเถอะ! มาถึงขั้นนี้แล้วก็ลองเป็น ‘องค์หญิงจือเซี่ย’ ไปเลยก็แล้วกัน

            “องค์หญิงจำไม่ได้หรือ?”  เฟิงเซียวถามคล้ายไม่ต้องการคำตอบ เขาเดินไปรินน้ำชาจากใบชาราคาถูกส่งให้หญิงสาวที่ยังห่อตัวเองในผ้าห่ม “กระหม่อมเคยเตือนแล้วว่าอย่าหลงเชื่อนักพรตไม่รู้ที่มาที่ไปพวกนั้น ท่านยังอุตส่าห์ทุ่มเงินร้อยตำลึงซื้อยาสมุนไพรมาแช่กายเพื่อหวังจะเพิ่มพลังปราณให้ตนเอง...แต่สมุนไพรนั้นล้วนหลอกลวง องค์หญิงแช่น้ำจนเป็นลมในอ่างน้ำ กระหม่อมจึงอุ้มขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ”

            อันจือเซี่ยฟังแล้วคิดตาม  ความทรงจำขององค์หญิงจือเซี่ยก็พรางพรูเข้ามาในหัว ในเกมสยบสัตว์อสูร ฟังผิวเผินเหมือนเกมต่อสู้ แต่จริงๆ แล้วเป็นเกมแนวโอตาเมะหรือเกมจีบหนุ่มหล่อ นอกจากมนุษย์แล้วยังมีสัตว์อสูรอีกด้วย และเพื่อก้าวสู่ผู้ถูกคัดเลือกและได้เป็นจักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิว

            ใช่! เป้าหมายขององค์หญิงจือเซี่ยคือการได้ถูกเลือกให้เป็นจักรพรรดินี แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้นนางต้องเพิ่มพลังปราณของตนและยังต้องสยบสัตว์อสูรอีกสี่ตนอีกด้วย

            ให้ตายสิ! อันจือเซี่ยจำได้ว่าเธอยังไม่เคยสยบสัตว์อสูรได้เลย