Todos os capítulos de สาวน้อยยั่วรักหมาแก่สายเปย์: Capítulo 21 - Capítulo 30

"หนู.... "ฉันยังคงไม่สนใจเขา ก้มหน้าMK เขาต่ออย่างเอร็ดอร่อย พลางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาที่ตอนนี้ทำหน้าตาเหยเก มือจิกหัวฉันกับขาที่เกร็งอยู่ตอนนี้ทำให้ฉันสะใจชะมัด ตาแก่นี่กล้าทิ้งฉันไว้ตั้งหลายวัน ต้องโดนบ๊วบให้จำ หึหึ"พี่จะแตกครับหนู อืมม...""อื้อ แตกใส่ปากหนูเลยค่ะ..."ไม่นานพี่ศศินก็ปล่อยน้ำคาว ๆ เค็ม ๆ ใส่ปากฉันอย่างจัง ฉันดูดและกลืนทุกหยดแบบไม่รังเกียจเลยหลังจากพี่ศศินกลับมา ทุกอย่างเริ่มจะกลับมาปกติเหมือนเดิม พี่ศศินเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับฉันหลายวัน (แก พ่อแม่เขาจะว่าไหมลูกชายเขาหนีตามฉันมาเองนะ) เขายังคงนอนกอดฉันทุกคืน กระซิบคำว่ารักซ้ำ ๆ จนฉันหลับไปด้วยรอยยิ้ม ฉันรู้สึกเหมือนโลกที่เคยพังลงได้ประกอบขึ้นใหม่ แม้จะยังมีรอยร้าวเล็ก ๆ แต่ฉันเชื่อว่าเราจะเยียวยามันด้วยกันเช้านี้พี่ศศินตื่นก่อน เขานั่งมองฉันนอนหลับแล้วจูบหน้าผากเบา ๆ“วันนี้พี่มีถ่าย MV ที่กอง พี่อยากชวนหนูไปด้วยนะครับ”ฉันลืมตาขึ้นมองเขา “จริงเหรอคะ หนูไปได้เหรอคะ” เขายิ้ม “ได้สิครับ พี่ชวนนี่ไง”ฉันตื่นเต้นจนลุกขึ้นนั่งทันที “ค่ะ! อาบ

ฉันซัดเบียร์ไปเต็มเหนี่ยวเพราะอยากผ่อนคลายหลังจากเครียดมาหลายวัน ฉันเริ่มทำความรู้จักกับเพื่อน ๆ พี่ศศินอีก 3 คน ซึ่งทุกคนคือหุ้นส่วนบริษัทฯและเป็นเพื่อนสนิทพี่ศศินที่คบกันมาตั้งแต่มหา'ลัย มีพี่เอิร์ธ พี่เชน พี่เบียร์ พี่ศศินเคยบอกว่าสนิทกับพี่เบียร์ที่สุดเพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่จำความได้ "น้องจุ๊บแจง เรามาเจอศศินมันได้ยังไงน่ะ ปกติมันไม่เคยพาใครมากองถ่ายเลยนะ นอกจากมะเหมี่ยว.." พี่เชนถามขึ้นในขณะที่ฉันกำลังหัวเราะเฮฮา อ่อ ฉันไม่สงสัยอะไรเพราะพี่มะเหมี่ยวคือแฟนเก่าที่เขาคบมา 15 ปีแล้วเลิกกันไป จะเคยพามากองถ่ายก็ไม่เห็นแปลก"ก็เพื่อนพี่เชนสิ ตามจีบหนูที่คลินิก หนูก็ทำงานของหนูอยู่ดีๆ ฮึก.." ฉันตอบด้วยความเมาจนสะอึกออกมา"ปกติศศินมันขี้รำคาญจะตาย ไม่ค่อยให้ใครมายุ่งกับมันเท่าไหร่ พี่สงสัยเราทำยังไงให้มันติดแหงกขนาดนี้ ฮ่าๆๆ" พี่เบียร์แทรกขึ้นมาอีก จนฉันหันไปมองหน้าพี่ศศินด้วยความประหลาดใจ"หืม? พี่ศศิน.. เพื่อนพี่พูดอะไรน่ะ..""ครับ ปกติพี่ไม่ให้ใครมายุ่งงานพี่ เพราะพี่จริงจังกับงานมาก" พี่ศศินตอบแล้วมองหน้าฉันจริงจัง"อย่าทิ้งเพื่อนพี่ไปไหนนะจุ๊

หลังจากบล็อกพี่ศศินไป ชีวิตฉันเหมือนถูกตัดขาดจากบางอย่างที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของทุกวัน แต่ฉันไม่ปล่อยให้ช่องว่างนั้นกลายเป็นบ่อน้ำลึกที่จมฉันลงไปอีก ฉันยังคงตื่นเช้า ยังคงขี่มอเตอร์ไซค์ไปทำงาน ยังคงหัวเราะกับมุกตลกของเพื่อน ยังคงกินข้าวกับชมพู่ ยังคงดูแลคนไข้ที่คลินิกด้วยรอยยิ้ม ฉันบอกตัวเองทุกเช้าว่า “จุ๊บแจง มึงไม่ใช่คนที่รอให้ใครมาตอบแทนความรู้สึกอีกต่อไป มึงคือคนที่เลือกเดินต่อด้วยตัวเอง” มันไม่ใช่คำพูดที่ทำให้เจ็บปวดหายไปทันที แต่เป็นคำพูดที่ค่อย ๆ กลายเป็นเกราะป้องกันใจให้ฉันแข็งแรงขึ้นทุกวันฉันเริ่มใช้ชีวิตให้เต็มที่ในแบบของฉัน วันหยุดฉันขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปต่างจังหวัดคนเดียวอีกครั้ง ไปนั่งริมน้ำที่กาญจนบุรี ไปดูพระอาทิตย์ตกที่สะพานข้ามแม่น้ำแคว ไปกินข้าวเหนียวมะม่วงคนเดียวที่ตลาดนัดเล็ก ๆ กลางป่า ฉันถ่ายรูปวิวสวย ๆ ลง IG แต่ไม่เคยแท็กใคร ไม่เคยเขียนแคปชั่นถึงความเหงา ฉันเขียนแค่ “วันนี้ดี” หรือ “ลมเย็นดี” แค่นั้น มันคือการบอกตัวเองว่าฉันยังมีวันที่ดีอยู่ ฉันยังมีโลกที่สวยงามรอให้ฉันสัมผัสส่วนไอ้ปรินซ์ช่วงนี้กำลังมีความรักกับสาวคนใหม่ของมัน ช่วงเลยไม่ค่อยมาวอ

2-3วันหลังจากพี่ศศินมาปรากฎตัวที่ห้อง ฉันยังคงใช้ชีวิตต่อไปแบบเดิม ไปคลินิก ช่วยชมพู่จัดตารางคนไข้ ช่วยหมอตรวจ ฟังเรื่องราวของคนไข้ แล้วให้กำลังใจพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ฉันยังคงขี่มอเตอร์ไซค์ไปทำงานทุกวัน ลมปะทะหน้าแรง ๆ ทำให้รู้สึกว่าชีวิตยังคงเคลื่อนไหว ฉันยังคงนัดเพื่อนในกลุ่มเกือบทุกเย็น ไปร้านเหล้าร้านเดิม นั่งดื่มคุยกัน หัวเราะกันดังลั่นร้าน ฉันเล่าเรื่องหลายวันก่อนที่พี่ศศินมาง้อฉันให้พวกมันฟัง เพื่อนในกลุ่มก็บอกแล้วแต่ฉันจะตัดสินใจ เพราะนี่คือชีวิตฉัน แต่ฉันตัดสินใจไปแล้วนี่นา ไอ้ปรินซ์ยังคงมาหาฉันอยู่บ้าง มาคุย มาเล่น บางวันก็มากับไอ้ฮอน ไอ้เดล ทำให้ฉันคลายเหงาลงได้เยอะเลย ถ้าไม่มีพวกมันฉันคงเคว้งคว้างมากแน่ ๆ ฉันยังคงเข้มแข็งในแบบของฉัน ไปวิ่งจ๊อกกิ้งตอนเช้า ยังคงทำอาหารง่าย ๆ กินคนเดียว ยังคงอ่านหนังสือเกี่ยวกับการเดินทางคนเดียว ยังเขียนไดอารี่ทุกคืน เขียนถึงสิ่งที่ฉันขอบคุณในวันนั้น ฉันเลือกที่จะโฟกัสกับปัจจุบัน กับคนรอบข้าง กับตัวเอง แต่พี่ศศินยังไม่ยอมแพ้เขายังตามง้อฉันไม่เลิก ตาบ้านี่ อยากเห็นฉันเป็นบ้ารึไง! เขาใช้เบอร์ใหม่

หลังจากวันนั้นที่พี่ศศินพาเพื่อน ๆ ไปอธิบายคลิปให้ฟัง ฉันยังคงไม่หายโกรธเต็มที่ ใจมันเหมือนมีก้อนอะไรติดค้างอยู่ตรงกลางอก ไม่ได้ปวดร้าวแบบวันแรก ๆ แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนมีคนเอาไม้จิ้มฟันมาแทงเบา ๆ ทุกครั้งที่นึกถึงภาพเด็กดริงค์นั่งใกล้พี่เขา ฉันยังไม่ปลดบล็อคเบอร์ ไลน์ เฟซบุ๊ก หรืออินสตาแกรมของเขาเลยสักช่องทาง ทุกครั้งที่เห็นชื่อเขาโผล่ขึ้นมาในรายชื่อติดต่อ ฉันก็เลื่อนผ่านไปเฉย ๆ เหมือนมันเป็นชื่อคนแปลกหน้าแต่พี่ศศินไม่ยอมแพ้จริง ๆเช้าวันจันทร์นี้ ฉันเปิดประตูห้องเพื่อไปทำงาน พอเดินออกมาถึงหน้าลิฟท์ก็เห็น Defender สีดำคันคุ้นตาจอดอยู่ตรงลานจอดรถใกล้รถฉัน พี่ศศินยืนพิงรถ มือกอดอก ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาแขนพับ กางเกงยีนส์ดำ รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาด ผมเซ็ตเรียบร้อยกว่าปกติ (คงตั้งใจแต่งตัวมาสุด ๆ) เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นฉันเดินมา“สวัสดีตอนเช้าครับ แหะ ๆ” เขาพูดเสียงนุ่ม แต่ตาแดง ๆ เหมือนไม่ได้นอนฉันชะงัก แล้วพูดเสียงเรียบ “พี่มาทำอะไรที่นี่คะ”“พี่มารอรับหนูไปทำงานครับ” เขาตอบทันควัน แล้วยกกาแฟเย็นแก้วโปรดของฉันขึ้นมาโชว์