ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กอีกครั้ง ยังคงไม่มีข้อความจากพี่ศศิน สายที่โทรไปก็ไม่รับเหมือนเดิม ฉันลองส่งไลน์อีกครั้ง“พี่ศศิน พี่หายไปไหน ทำไมถึงไม่บอกหนูคะ ถ้าเห็นข้อความโทรกลับหาหนูด้วยนะคะ" แต่เขายังคงไม่อ่านเหมือนเดิม 1 ขั้วโมงผ่านไปหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือนว่าคือข้อความจากพี่ศศิน ฉันรีบเปิดอ่านอย่างไว แต่ใจฉันก็ต้องเต้นแรงอีกครั้ง ข้อความนั้นเขียนว่า 'พี่ขอโทษครับที่ไม่ได้บอกหนู เมื่อคืนตอนหนูหลับพี่นั่งเครียดทั้งคืน พี่ขอเวลาทบทวนเรื่องนี้ให้ดีสัก 2-3 วันแล้วพี่จะกลับมานะครับ ตอนนี้พี่ยังไม่พร้อมคุยจริง ๆ พี่ยอมรับว่าพี่คิดมากครับ' ฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วร้องไห้เงียบ ๆ อีกพักใหญ่ อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าเขาไม่ได้หายไปไหน ไม่ได้ตัดขาดฉัน แต่การรอ 2-3 วันนี้มันยาวนานเหมือน 2 ปีสำหรับฉันฉันเริ่มนั่งเหม่อลอย ทุกอย่างรอบตัวมันช้าไปหมด จากนาทีเป็นชั่วโมง จาก 1 ชั่วโมงเป็นหลายชั่วโมง พยายามนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เหตุการณ์เมื่อคืนมันเกิดขึ้นไวมาก ไม่รู้จะเสียใจเรื่องไหนก่อนดี ทั้งเพื่อนสนิทที่ตอนนี้จะมองหน้ากันได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ทั้งพี่ศศิ
더 보기
