All Chapters of สาวน้อยยั่วรักหมาแก่สายเปย์: Chapter 1 - Chapter 10

กริ๊งงงงงง~กริ๊งงงงงงงงงง~เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างไม่ปรานีตัดขาดทุกจังหวะที่ยังค้างอยู่ในร่างกายฉันฉันสะดุ้งตื่น หอบหายใจแรงเหมือนเพิ่งวิ่งหนีอะไรบางอย่างมาหัวใจเต้นถี่ ลมหายใจร้อนผ่าว"บ้าเอ๊ย! ฝันอีกแล้วเหรอเนี่ย""ฝันอะไรแต่แบบนี้ บ้าชะมัด"ฉันบ่นพึมพำพร้อมกับนึกถึงความฝันเมื่อครู่ ฉันจำหน้าผู้ชายในฝันไม่ได้ แต่กลับจำรูปร่าง สีผิว และ... ไอ้แท่งที่มีหัวสีชมพูอมม่วงนั่นได้ดีชะมัด ฮ่าๆๆละความรู้สึกวูบวาบนั่นก็ยังคุกรุ่นอยู่บ้าเอ๊ยยย ไหนๆ ก็ค้างแล้วต่อเองให้เสร็จเลยแล้วกันฉันค่อยๆ เลื้อยมือลงด้านล่างสัมผัสความอุ่นชื้นระหว่างเรียวขาและพบว่า ... มันเยิ้มแฉะจนแทบจะไหลเลอะที่นอน ฉันค่อยๆ ใช้นิ้วสัมผัสคริสตอริส ขยี้เบาๆ พร้อมนึกถึงความฝันเมื่อครู่ ความรู้สึกไต่ขึ้นช้า ๆ จนร่างกายสั่นรับโดยไม่ต้องสั่งร่างกายฉันกระตุกเพราะความเสียวถึงขีดสุด 2-3 ที ฉันหลับตา ปล่อยให้ความอุ่นชื้นและความพึงพอใจค่อย ๆ สงบลงโล่งแล้วเรา แต่ที่นอนเลอะไปเป็นที่เรียบร้อย เฮ้ออออออ กริ๊งงงงงงงงง~ฉันสะดุ้งเพราะเสียงปลุกดังอีกครั้ง ก่อนจะรีบลุกขึ้นจัดการรื้อผ้าปูไปโยนเข้าเครื่อง แล้วรีบอาบน้ำไปทำงาน

ฉันเพิ่งนั่งลงไม่ถึงห้านาทีหลังจากตรวจเช็กความเรียบร้อยในสาขา ไม่ว่าจะเป็นเครื่องมือ หรือคนไข้ที่คอนเฟิร์มวันนี้และพรุ่งนี้ ชมพู่ก็เดินมาหา หน้าตาแบบคนรู้ว่ากำลังจะมีเรื่อง“พี่จุ๊บแจงคะ… คนไข้ห้องหนึ่งมาสาย15นาที ตอนนี้นั่งรอมามาจะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ”ฉันเงยหน้า“หมอเรียกยัง”“หมอไม่รับค่ะ บอกเกิน10นาทีคือข้ามคิว”ฉันพยักหน้า "เดี๋ยวพี่ไปคุยกับหมอให้" โอเค เรื่องแรกมาแล้วหนึ่ง ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ชมพู่คนเดิม คนเดิมจริง ๆ เดินกลับมาอีกรอบ“แล้วก็… งานรีเทนเนอร์ของคุณกลชัยแล็ปโทรมาบอกว่ายังไม่เสร็จค่ะ แต่เขานัดมาวันนี้อีก 1ชั่วโมงจะถึงเวลานัดค่ะ”ฉันหลับตาเบา ๆ“โทรเลื่อนเลยชมพู่ ขอโทษดี ๆ บอกเหตุผลตรง ๆ แล้วดูวันใหม่ให้เร็วที่สุด”“ค่ะพี่”ยังไม่ทันได้จิบกาแฟพนักงานอีกคนโผล่มา“พี่จุ๊บแจงคะ หมอรสลินยังไม่มาค่ะ โทรตามเมื่อ20นาทีที่แล้วบอกใกล้ถึงแล้ว เมื่อกี้หนูโทรไปอีกก็ไม่รับเลยค่ะ”ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ“กี่โมงแล้ว”“เกือบเก้าโมงครึ่งแล้วค่ะ”“โอเค เดี๋ยวพี่โทรส่วนตัวเอง เราไปแจกน้ำให้คนไข้เลย แล้วเดี๋ยวพี่ออกไปช่วยนะ”"ขอบคุณค่ะ"ฉันยกมือถือขึ้นกดโทรหาหมอรสลิน "หมอคะ ถึงไหนแล้วค้

ฉันนั่งจ้องหน้าจอคอม แต่ตัวเลขรายงานประจำเดือนมันไม่เข้าไปในหัวเลยสักบรรทัดภาพเขาแวบขึ้นมาอีกแล้ว ศศิน จงธนธานีชื่อฟังดูใหญ่โต แต่หน้าตากับท่าทาง... ทำให้ฉันแอบคิดอะไรเพ้อเจ้อ ไม่ใช่หล่อแบบพระเอกนิยาย แต่เป็นหล่อแบบผู้ชายที่รู้จักดูแลตัวเองดี แบบที่ทำให้ฉันแอบนึกถึงร่างสูงโปร่งในฝันเมื่อคืนนั้น“พี่จุ๊บแจงคะ” เสียงชมพู่ดังขึ้นหน้าประตู ฉันสะดุ้งเล็กน้อย รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“อะไรคะ”“คุณศศินขอคุยกับพี่หน่อยค่ะ เรื่องราคาแพ็กเกจฟอกสีฟัน บอกว่าอยากให้ผู้จัดการอธิบายเองคะ”ฉันชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นอีกนิด ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินออกไปหาเขา เขายืนรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือกุมแฟ้มเอกสารสายตาหันมาทางฉันทันที แล้วยิ้มบาง ๆ ยิ้มแบบที่ดูแพรวพราวนิด ๆ ในสายตาฉันตอนนั้นเหมือนผู้ชายที่ชินกับการทำให้คนอื่นยิ้มตามได้ง่าย ๆ เจ้าชู้เบา ๆ หรือเปล่านะ? ฉันคิดในใจแบบไม่ตั้งตัว“สวัสดีครับ” เขาพูดเสียงนิ่ง แต่มีน้ำเสียงอบอุ่นปนอยู่ “ขอบคุณที่สละเวลามาคุยกับผมนะ”ฉันยิ้มตอบ พยายามนิ่งที่สุด“สวัสดีค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ เชิญนั่งก่อนนะคะ”เรานั่งลงที่โซฟาตัวเล็ก ๆ ใกล้ ๆ กัน ฉันอธิบายแพ็กเกจทีละตัว

หลังจากปิดประตูห้องฟอกสีฟันแล้ว ฉันเดินกลับมาที่ห้องทำงานตัวเองแบบก้าวช้า ๆ กว่าปกติ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่เมื่อครู่ที่พี่ศศินชวนกินข้าวตอนเที่ยงแบบสุภาพสุด ๆ ฉันนั่งลงเก้าอี้ ถอนหายใจยาว แล้วเปิด LINE ดูข้อความเก่า ๆ ของเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ ข้อความมันน้อยมาก แต่ทุกบรรทัดมันทำให้ฉันอ่านซ้ำโดยไม่รู้ตัว “พี่จะไปตามนัดเลยนะครับ” “ขอบคุณครับ หนู” ฉันยิ้มมุมปากคนเดียว แล้วคิดในใจ บ้าเอ๊ย จุ๊บแจง มึงจะยิ้มอะไรกับข้อความสุภาพ ๆ แบบนี้เนี่ย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทำให้ฉันรู้สึก... พิเศษนิด ๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมานานเวลาเดินช้า ๆ จนใกล้เที่ยง ฉันเช็กตารางงานอีกที วันนี้ไม่มีประชุมใหญ่ ไม่มีเคสฉุกเฉิน ฉันเลยเปิดลิ้นชัก หยิบลิปมันสีเบจอ่อน ๆ ทาให้เรียบร้อย แล้วมองตัวเองในกระจกเล็ก ๆ ที่ติดไว้ข้างคอม “โอเค ไม่ได้แต่งหน้ามากเกินไป ไม่ได้ดูพยายามเกินไป” ฉันบอกตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ระหว่างทางไปโซฟารอ ฉันเห็นเขาแล้ว นั่งรออยู่แบบไม่รีบร้อน มือถือโทรศัพท์แต่ไม่ได้เลื่อนดูอะไรจริงจัง เหมือนแค่นั่งรอเฉย ๆ พอเห็นฉันเดินมา เขาก็วางโทรศัพท์ลง ยิ้มบาง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน“หนูเสร็จงานแล

ฉันกลับถึงคอนโดตอนดึก หัวยังมึน ๆ จากการหัวโขกประตูรถ + ความเขินที่ยังค้างคาอยู่ทั้งตัว ฉันโยนตัวลงเตียงแบบไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเปิด LINE ดูข้อความเก่า ๆ ของเขาอีกครั้ง“ถึงบ้านปลอดภัยดีนะครับหนู” ข้อความสั้น ๆ แต่ทำไมฉันถึงยิ้มจนแก้มปวด ฉันพิมพ์ตอบกลับแบบห้าว ๆ“ถึงแล้วค่ะ พี่ศศิน หนูแข็งแรงมาก ไม่มีรอยช้ำที่หัวเลยนะ” แล้วกดส่งไป ก่อนจะโยนโทรศัพท์แล้วกอดหมอนแน่น คิดในใจ“บ้าเอ๊ย จุ๊บแจง มึงจะเขินอะไรนักหนา แค่ข้อความเฉย ๆ” แต่ลึก ๆ ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ข้อความธรรมดาแล้วเช้าวันถัดมา ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกสดใสแปลก ๆ เปิด LINE แล้วเห็นเขาตอบกลับตอนตีสาม“ดีใจที่หนูปลอดภัยครับ พี่นอนไม่หลับเลย คิดถึงหนูหัวโขกประตูรถตลอด” พร้อมสติกเกอร์แมวหัวโขกกำแพง ฉันหัวเราะออกมาดัง ๆ คนเดียวในห้อง แล้วตอบกลับ“พี่อย่ามาแซวหนูสิคะ หนูแค่ทดสอบความแข็งแรงของรถพี่เฉย ๆ!” เขาตอบไวมาก“พี่ชอบหนูทดสอบแบบนี้ครับ คราวหน้าพี่จะเปิดประตูให้กว้างกว่านี้” ฉันหน้าแดงอีกแล้ว แต่ตอบห้าว“คราวหน้าหนูจะไม่โขกแล้วค่ะ พี่เตรียมใจไว้เลย” แล้วเราก็คุยกันต่อยาว ๆ ตลอดเช้า เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ฉันยิ้มตลอดเวลาช่วงบ่ายท