Todos os capítulos de สาวน้อยยั่วรักหมาแก่สายเปย์: Capítulo 31 - Capítulo 38

เช้านี้ พี่ศศินมารอรับฉันที่ลานจอดรถใต้คอนโดเหมือนเดิม เรานัดกันไว้แปดโมง พี่ศศินมาถึงตอนแปดโมงเช้าเป๊ะ ๆ รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันสังเกตเขาตั้งแต่แรกคือเขาเป็นคนตรงเวลามาก ๆ ไม่เคยสายแม้แต่วินาทีเดียวสักครั้งเลย เขายืนพิง Defender สีดำคันคุ้นตา มือกอดอก ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนแขนพับ กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าหนังเรียบ ๆ ดูเรียบร้อยแต่ไม่ทางการเกินไป ผมเซ็ตเรียบร้อยกว่าปกติ คงตั้งใจแต่งตัวมาสุด ๆ เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นฉันเดินลงมาจากลิฟท์ วันนี้ฉันเลือกแต่งตัวเรียบร้อยขึ้นมานิดหน่อยเพราะต้องไปเจอผู้ใหญ่ ฉันใส่เสื้อเชิ้ตผ้าซาตินเกรซสีขาว กางเกงยีนส์ทรงกระบอกเรียบร้อย และรองเท้า Keen คงความทะมัดทะแมงเหมือนเดิม “สวัสดีตอนเช้าครับหนู” เขาพูดเสียงนุ่ม แล้วเดินเข้ามารับกระเป๋าให้ “พร้อมไหมครับ”ฉันชะงักเล็กน้อย เริ่มรู้สึกประหม่าตอนที่พี่ศศินทักนี่แหละ“ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแล้วค่ะ ไปกันเลย”เขายิ้มกว้างจนตาหยี แล้วรีบเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ฉัน “ขอบคุณครับ พี่ดีใจมาก”พี่ศศินค่อย ๆ ขับรถออกจากคอนโด เปิดเพลงคลอเบา ๆ ระหว่างทางเราคุยกันชิ

หลังจากวันหยุดที่พี่ศศินพาฉันไปบ้านครอบครัวที่ชลบุรี ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังกลับมาแข็งแรงขึ้นทีละน้อย ไม่ใช่เพราะคำพูดหวาน ๆ หรือของขวัญราคาแพง แต่เพราะการที่เขายอมเปิดใจให้ฉันเห็นด้านที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ด้านของลูกชายคนเดียวที่ถูกเลี้ยงดูมาแบบอบอุ่นแต่ก็กดดันจากความคาดหวังของครอบครัวธุรกิจใหญ่ เช้านี้พี่ศศินยังคงมารอรับฉันใต้คอนโดเหมือนเดิม เขายืนพิง Defender สีดำ มือกอดอก ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาแขนพับ กางเกงยีนส์ดำ รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาด ผมเซ็ตเรียบร้อย เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นฉันเดินลงมาจากลิฟท์ ถือกระเป๋าใบเล็กและหมวกกันน็อก“สวัสดีตอนเช้าครับ” เขาพูดเสียงนุ่มแล้วเดินเข้ามารับกระเป๋าให้ “วันนี้พี่มารับหนูไปทำงานนะครับ” ฉันยิ้มเล็กๆ “มาทุกวันแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ “เหนื่อยครับ แต่พี่ชอบเห็นหนูเดินออกมาจากลิฟท์ทุกเช้า” ฉันหน้าแดงนิด ๆ แล้วเดินไปขึ้นรถเขาเปิดประตูให้ฉันเหมือนเคย แล้วขับรถออกจากลานจอดรถ ระหว่างทางพี่ศศินขับรถไปเงียบ ๆ แล้วพูดขึ้นกับฉัน“หนูครับ..เย็นนี้พี่อยากพา

หลังจากวันที่ฉันยอมให้พี่ศศินกลับเข้ามาในชีวิตอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ แต่ยังไม่สมบูรณ์แบบ ทุกเช้าเขายังคงมารอรับฉันที่คอนโด ทุกเย็นเขามารอรับกลับบ้าน บางคืนเรานอนกอดกันที่คอนโด บางคืนเขาพาฉันไปกินข้าวที่ร้านโปรด หรือแค่ขับรถวนไปเรื่อย ๆ ฟังเพลงที่เราชอบด้วยกันวันนี้เป็นวันหยุดที่ฉันกับกลุ่มเพื่อน ๆ นัดกันอีกครั้ง คราวนี้เป็นร้านแถวบ้านไอ้หยองที่ปากเกร็ด เพื่อนในกลุ่มอีกคนที่ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะมันอยู่ไกล จะเจอกันก็แค่ตอนไปออกทริปใหญ่ ๆ ด้วยกัน ฉันไปถึงร้านก่อนใครตอน 18.30 เพราะบึ่งรถมาตั้งแต่ก่อน 18.00 บรรยากาศร้านเป็นฟีลร้านยุค 90 มีคราฟท์เบียร์ที่ฉันชอบ เปิดเพลงสากลเก่า ๆ สลับกับเพลงร็อคในตำนาน ลูกค้าในร้านยังไม่มีฉันเลยถือโอกาสเดินสำรวจรอบ ๆ ร้าน ถือว่าตกแต่งดีมากเลย ทั้งไฟ เฟอร์นิเจอร์ ทุกอย่างลงตัวไปหมด หาร้านแบบนี้แถวคอนโดฉันยากมาก ๆ ฉันเดินเล่นอยู่เกือบ 20 นาทีจึงหาโต๊ะนั่งแล้วสั่งเบียร์มาชิม"ขอ Hazy IPA 1 Tap ค่ะ" ฉันสั่งเฮซี่ไอพีเอที่ฉันชอบมาก พี่พนักรีบกดแล้วเสิร์ฟฉันอย่างไว แก้วนี้แอลก

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอบอุ่นของพี่ศศิน ร่างกายยังอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ดุเดือด รู้สึกเหมือนทุกกล้ามเนื้อในตัวถูกใช้งานจนหมดแรง ฉันขยับตัวเบา ๆ แล้วซุกหน้าลงกับอกเขา กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นตัวผู้ชายที่คุ้นเคยทำให้ฉันยิ้มโดยไม่รู้ตัว พี่ศศินยังหลับสนิท ใบหน้าสงบ ริมฝีปากบาง ๆ ยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ เหมือนฝันดี ฉันยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบา ๆ แล้วกระซิบ “เมื่อคืน...พี่เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ”เขาขยับตัวเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่เพิ่งตื่นยังพร่ามัว แต่พอเห็นหน้าฉันก็ยิ้มกว้างทันที “หนู... ตื่นแล้วเหรอครับ” เขาดึงฉันเข้ามากอดแน่นขึ้น มือลูบหลังฉันเบา ๆ “เมื่อคืน... หนูทำให้พี่แทบไม่ไหวเลยครับ”ฉันหัวเราะคิกคักในอกเขา “หนูเมา... แต่หนูจำได้หมดเลยค่ะว่าพี่ทำอะไรกับหนู” ฉันเงยหน้ามองตาเขา “เมื่อคืนพี่ข่มขืนหนูอีกแล้วนะคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วจูบหน้าผากฉัน “พี่ขอโทษครับ แต่พี่ทนไม่ไหวจริง ๆ หนูยั่วพี่เก่งนี่นา”ฉันยิ้มร้าย แล้วขยับตัวขึ้นนั่งคร่อมเขาเบา ๆ “ถ้างั้น... เช้านี้หนูจะชดเชย