All Chapters of เด็ดปีกนางฟ้า: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำมีคนเคยบอกว่านางฟ้าคือหญิงสาวผู้ที่เพียบพร้อมไปหมดทุกสิ่งอย่างเป็นคนที่มีแต่ความดีงามทั้งกายและจิตใจ พระเจ้าได้สรรสร้างให้กายของนางฟ้ามีปีกที่สามารถทะยานไปทุกที่โดยอิสระตามแต่ใจปรารถนาหากแต่ไม่ว่าใครที่ได้พบเห็นก็มักรู้สึกว่าพระเจ้าช่างลำเอียงเหลือเกิน เพียงแค่เกิดมาก็เพียบพร้อมไปทุกสิ่งอย่าง อิสรเสรีตามแต่ใจตนเป็นตัวแทนของความดีงามทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็ก่อเกิดเป็นความอิจฉาริษยาจนอยากจะเด็ดปีกนั่นทิ้งไปเสียเมื่อนางฟ้าที่ไร้ปีกจะเป็นอิสระได้เท่าไรกันเชียว....."อุบ อ้วกกก!""อื้อหื้อมิเชล เป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอ""อ้วกกก!"เสียงโอ้กอ้ากที่เป็นสัญลักษณ์ของอาการคลื่นเหียนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องมาหลายครั้งในห้องน้ำพนักงานของสนามบินแห่งหนึ่ง"มาล้างปากก่อน เห้อ!" หญิงสาวที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีเดียวกันเข้ามาช่วยลูบหลังและดูแลคนที่มีทีท่าว่าจะป่วยด้วยความเป็นห่วง"ขอบคุณนะ" เสียงของคนที่เพิ่งมีอาการดีขึ้นพูดด้วยความยากลำบากแต่ก็พยายามจะพูดมันออกมาให้ได้"ไม่เป็นอะไรเลยแก เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ว่าแต่แกแน่ใจเหรอว่านี่เป็นอาการเมาเครื่องจริง ๆ น่ะ" เธอถามก็เพราะว่าตั้งแต่ทำงานด้

..วันทำงานของลูกเรือสายการบินสายสีน้ำเงินขาวแห่งหนึ่ง มิเชลมารอทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ ซึ่งไฟลต์บินในวันนี้จะเป็นการบินไปปารีสและมี 1 จุดพัก ด้วยการบินที่ยาวนานขนาดนี้ทำให้มิเชลไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไรเพราะต้องใช้พลังงานมากเป็นพิเศษแต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ผิงผิงเพื่อนของเธอก็บินไฟลต์นี้ด้วยเหมือนกัน"นี่ มิเชล เมื่อไปถึงปารีสแล้วเราไปดริ้งค์กันหน่อยดีมะ เราไม่ได้ไปดื่มด้วยกันมานานแล้วนะ" ผิงผิงมาหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เจ้าของชื่อที่กำลังก้มหน้าก้มตาเพื่อเตรียมอาหารให้กับผู้โดยสารชั้นเฟิสต์คลาสด้วยความตั้งใจ"ก็ดีนะ แต่ว่าฉันอยากไปชอปปิงด้วยน่ะ อยากได้กระเป๋าใบใหม่" มิเชลหันไปบอกกับเพื่อนพร้อมเตรียมรถเข็นออกไปเสิร์ฟอาหารให้แก่ผู้โดยสาร"อีกแล้วเหรอ ฉันล่ะ อิจฉาจริง ๆ ลูกสาวมาเฟียผู้มีเงินมากมายใช้เท่าไรก็ไม่มีวันหมดแต่เกิดอยากจะทำงานหาเงินพิสูจน์ตัวเองเนี่ย" คนฟังชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาดุเพื่อนตัวเองที่พูดจาไม่มีหูรูดอะไรเช่นนี้ในที่ที่มีคนอาจจะเข้ามาได้ยินได้ทุกเมื่อ"ผิงผิง! ไม่ใช่ซะหน่อย อย่าพูดแบบนี้อีกนะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะเข้าใจเราผิดหมด""จ้า ๆ ขอโทษที ฉันลืมตัวน่ะ" หลั

ตอนที่ 2 ยาพิษเคลือบน้ำตาล"มิเชล แกรีบแต่งตัวตั้งแต่เช้าเลย แกจะไปไหนเนี่ย" ผิงผิงกลับมาจากข้างนอกในตอนเช้าก็พบว่าเพื่อนของเธอกำลังแต่งเนื้อแต่งตัวเสียสวยและยังแต่งตัวไปยิ้มไปจนเธออดไม่ได้ที่จะถาม"มีธุระน่ะ ไม่ต้องรอนะ อาจจะกลับดึก ๆ เลย""นัดกับใครไว้เหรอ เดตหรือเปล่า แหนะ บอกฉันมาเลยนะยัยมิเชล""อย่ามาล้อฉันนะ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างล่ะ ถึงได้กลับเช้าขนาดนี้เนี่ย""ไม่บอกหรอก"หญิงสาวแต่งตัวต่อไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าการไปครั้งนี้จะได้เจอกับเขาคนนั้นหรือเปล่า และไม่รู้ว่าต้องการหรือคาดหวังอะไรในตัวเขาหรือไม่ เธอยังสับสนอยู่มากแต่ที่ไปวันนี้ก็เป็นความตั้งใจของเธอตั้งแต่แรกที่จะไปยังหอไอเฟลเหมือนเช่นทุกครั้งที่เธอบินมาคนตัวเล็กเดินออกไปข้างนอกและทำตามเรื่องที่ตัวเองอยากทำไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ได้ออกห่างจากบริเวณที่เธอบอกกับอีกคนไว้ ถึงแม้จะบอกว่าเธอมีกิจกรรมที่ตัวเองทำอยู่แล้วแต่สายตาของมิเชลกลับสอดสายตามองหาใครอีกคนอยู่ตลอด จนกระทั่งการรอคอยมีจุดสิ้นสุด"คุณนางฟ้า หาตัวเจอสักทีนะครับ" เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นอยู่ที่ด้านหลังของหญิงสาวทำให้เธอเผลอหลุดรอยยิ้มแสนหวานออกมาอย่าง

..สามเดือนหลังจากนั้น"ไอ้ไม้ มึงสั่งข้าวกับดอกไม้ไปให้มิเชลด้วยนะ อ้อ! แล้วก็ดอกไม้น่ะ ขอเป็นดอกทานตะวันนะ ข้าวก็อาหารญี่ปุ่น เอาร้านโปรดของมิเชล""ครับ นายใหญ่" ชายชุดดำผู้เป็นเหมือนมือขวาของคามินรับคำสั่งเจ้านายเสร็จ ก็รีบออกไปทำตามคำสั่งทันที"นายใหญ่ครับ""ว่าไง เออ... เดี๋ยวก่อนนะ มิเชลโทรมา" คามินไม่ทันได้สนใจมือซ้ายของเขาว่าจะพูดอะไร เขาก็ยกยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามือถือของเขานั้นมีสายโทรเข้ามาและเป็นคนที่เขากำลังรออยู่พอดี"ครับคนดี ตื่นแล้วเหรอ""ตื่นแล้วค่ะ พอมิเชลตื่นก็รีบโทรหาคุณเลยนะ""จริงเหรอ ไหนว่าวันนี้มีบินไม่ใช่เหรอครับ นี่เตรียมตัวหรือยัง""จัดกระเป๋าหมดแล้วค่ะ เหลือแค่แต่งตัวนี่แหละ คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ""ผมกำลัง..."การสนทนาของเจ้านายกับคนรักปลอม ๆ (?) อยู่ในการได้ยินของเคนลูกน้องที่เปรียบเหมือนมือซ้ายของเขาทั้งหมด เคนได้ฟังเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมายืดยาวแบบแผ่วเบาเพราะกลัวว่าเจ้านายของเขาจะรู้ตัว ตอนนี้เขามีความกังวลใจเป็นอย่างมากที่เห็นว่าเจ้านายของเขานั้นมีอาการเช่นนี้และหาโอกาสที่จะพูดคุยกับอีกคนมาตลอดแต่ก็ไม่มีจังหวะที่เหมาะสมเลยสักนิดรอยยิ้มของคามินที่ม

"คามิน ปล่อยฉันนะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้ ปล่อย!" จู่ ๆ หญิงสาวก็ถูกชายชุดดำรูปร่างกำยำสองคน เข้ามาล็อกตัวไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้ก็โวยวายขึ้นมา เธอไม่เคยถูกใครกระทำกับเธอเช่นนี้มาก่อน ทำให้เธอรู้สึกโกรธมาก ๆ"มิเชล เธอจะดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์ ฉันบอกแล้วไงว่าเด็กคนนี้เอาไว้ไม่ได้" ชายหนุ่มคนที่เคยมีใบหน้าและรอยยิ้ม ให้กับเธออยู่ตลอดเวลา แต่บัดนี้มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นอีกหน้าที่ เธอไม่เคยเห็นมาก่อน"คามิน คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ บอกให้คนปล่อยฉันซะ" มิเชลพยายามสะบัดตัวออกมาเพื่อให้หลุดออกจากชายทั้งสองคนและแน่นอนว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะไปสู้แรงของผู้ชายทั้งสองคนได้อย่างไร ไม่มีทางอยู่แล้ว"เอาตัวไปขังไว้ก่อน แล้วเก็บมือถือของมิเชลเอาไว้ด้วย""ครับ" เคนรับคำสั่งเรียบร้อยแล้วรีบทำตามอย่างไว ทว่าในตอนที่เขากำลังพาตัวมิเชลออกจากห้องไป เขาบังเอิญสวนทางกับพนาที่บอกว่าจะกลับไปเมื่อครู่นี้ในชุดตำรวจนอกเครื่องแบบ แต่ก็ยังมีตราสัญลักษณ์และบัตร เจ้าหน้าที่ห้อยไว้ที่คออยู่ ทำให้มิเชลร้องขอความช่วยเหลือ"คุณตำรวจ! คุณตำรวจคะ ช่วยฉันด้วย พวกเขากำลังพาฉันไปขัง ช่วยฉันทีค่ะ คุณตำรวจ!" คนฟังถอนหายใจเ