เด็ดปีกนางฟ้า

บทนำ

มีคนเคยบอกว่านางฟ้าคือหญิงสาวผู้ที่เพียบพร้อมไปหมดทุกสิ่งอย่างเป็นคนที่มีแต่ความดีงามทั้งกายและจิตใจ พระเจ้าได้สรรสร้างให้กายของนางฟ้ามีปีกที่สามารถทะยานไปทุกที่โดยอิสระตามแต่ใจปรารถนา

หากแต่ไม่ว่าใครที่ได้พบเห็นก็มักรู้สึกว่าพระเจ้าช่างลำเอียงเหลือเกิน เพียงแค่เกิดมาก็เพียบพร้อมไปทุกสิ่งอย่าง อิสรเสรีตามแต่ใจตนเป็นตัวแทนของความดีงามทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ก็ก่อเกิดเป็นความอิจฉาริษยาจนอยากจะเด็ดปีกนั่นทิ้งไปเสีย

เมื่อนางฟ้าที่ไร้ปีกจะเป็นอิสระได้เท่าไรกันเชียว...

.

.

"อุบ อ้วกกก!"

"อื้อหื้อมิเชล เป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอ"

"อ้วกกก!"

เสียงโอ้กอ้ากที่เป็นสัญลักษณ์ของอาการคลื่นเหียนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องมาหลายครั้งในห้องน้ำพนักงานของสนามบินแห่งหนึ่ง

"มาล้างปากก่อน เห้อ!" หญิงสาวที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีเดียวกันเข้ามาช่วยลูบหลังและดูแลคนที่มีทีท่าว่าจะป่วยด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณนะ" เสียงของคนที่เพิ่งมีอาการดีขึ้นพูดด้วยความยากลำบากแต่ก็พยายามจะพูดมันออกมาให้ได้

"ไม่เป็นอะไรเลยแก เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ว่าแต่แกแน่ใจเหรอว่านี่เป็นอาการเมาเครื่องจริง ๆ น่ะ" เธอถามก็เพราะว่าตั้งแต่ทำงานด้วยกันมาอาการเช่นนี้เป็นสิ่งที่อาชีพแอร์โฮสเตสไม่ควรเป็นมากที่สุด แน่นอนว่าคนตรงหน้าเธอก็ไม่เคยมีอาการนี้เช่นกัน

"น่าจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้ฉันพักผ่อนน้อยน่ะ" หญิงสาวตอบกลับไปเพราะคิดว่านี่น่าจะเป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว หากแต่มันดูไม่น่าเชื่อถืออยู่ดี

"แต่ว่าช่วงนี้อาการของแกมันดูเป็นบ่อยขึ้นมาก ๆ เลยนะ 

นี่แกได้ไปตรวจสุขภาพประจำปีของสายการบินมาแล้วหรือยัง" ที่ถามก็เพราะเป็นห่วงหากแต่มีอีกสาเหตุหนึ่งที่เธอคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมากแต่ไม่กล้าจะถามเพื่อนตัวเองไปตรง ๆ

"พรุ่งนี้ฉันว่าจะไปอยู่ ไม่มีบินพอดีน่ะ"

"เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันเป็นคนพาแกไปเอง ตกลงไหม"

"อื้อ"

ในที่สุดคนทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาลที่ทั้งสองคนมาตรวจสุขภาพเป็นประจำแล้ว หากแต่เมื่อทำตามขั้นตอนมาเรื่อย ๆ กลับถูกพาตัวมายังอีกแผนกที่ทำให้หญิงสาวอยู่ในความรู้สึกที่หลากหลาย

"หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์ได้ 12 สัปดาห์แล้วครับ" ชายในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาแจ้ง แจ้งผลตรวจให้กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"จริงเหรอคะคุณหมอ" เสียงของหญิงสาวอีกคนที่เอ่ยถามแทนคนที่เป็นเจ้าของผลตรวจแท้จริง เพราะตื่นเต้นในสิ่งที่เธอคาดเดาเอาไว้มันถูกต้อง

"ครับ หมอแนะนำว่าถ้าสะดวกฝากครรภ์เลยจะดีมากนะครับ" หลังจากที่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังตั้งท้อง หูของหญิงสาวก็ดับไปแล้วไม่ว่าใครจะพูดอะไรเธอฟังไม่รู้เรื่องเลยสักประโยค

แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะรู้สึกตกใจหรือรู้สึกแย่ที่เธอตั้งท้องแต่อย่างใด กลับกันเธอกำลังดีใจและมีความสุขมากที่สุดเลยต่างหาก เมื่อคิดว่ากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจของเธอกับคนรัก

"แล้วแกจะทำยังไงต่อไปเหรอ" ส่วนหนึ่งก็เพราะว่ายังไม่ได้แต่งงานถ้าเกิดตั้งครรภ์ด้วยไหนจะเรื่องงาน ไหนจะเรื่องทางบ้าน ผิงผิงคิดว่าเพื่อนตัวเองคงจะยุ่งน่าดู

"ฉันต้องไปบอกเขาก่อน"

นั่นคือการตัดสินใจของหญิงสาวที่กำลังมีความสุขมากที่สุดในโลก และเธอคิดว่าเมื่ออีกคนรับรู้เรื่องนี้ก็จะมีความสุขมากเช่นเดียวกัน...

.

.

เพล้ง!

เสียงข้าวของเครื่องใช้แตกกระจายอยู่ในห้องทำงานของชายหนุ่มซึ่งมีอิทธิพลมาก ๆ คนหนึ่ง พร้อมกับชายชุดดำหลายต่อหลายคนกำลังก้มหน้ากุมมือที่กลางลำตัวน้อมรับความผิดพลาดของตัวเองอยู่

"ทำไมพวกมึงไม่สืบดูให้ดีก่อนวะ มึงทำงานพลาดแบบนี้ได้ยังไง!" เสียงชายผู้เป็นเจ้านายตวาดลั่น เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่ต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เขารับไม่ได้ที่จะเกิดเรื่องผิดพลาดที่ใหญ่มาก ๆ กับเขา และมันเป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยอย่างมากที่สุด

"ขอโทษครับนาย" ลูกน้องคนสนิทไม่มีคำไหนที่จะพูดออกมาได้เท่ากับคำนี้ เขาทำงานผิดพลาดมากจริง ๆ ดังนั้นไม่ว่าจะถูกลงโทษแบบไหนเขาก็ยินดี

"ขอโทษงั้นเหรอ แค่คำว่าขอโทษอย่างนั้นเหรอ! มึงรู้มั้ยว่ามันทำให้กูเสียเวลามากขนาดไหน!" คนอารมณ์เสียย้ายตัวเองมานั่งบนเก้าอี้ทำงานก่อนจะหันไปมองทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์และกำลังพยายามควบคุมตัวเองอยู่เช่นกัน

"ละ แล้วนายจะเอายังไงต่อดีครับ" ถามไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทำให้คนที่ถูกถามคำถามนั้นหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่โกรธเกรี้ยวไม่หยุด

ชายหนุ่มยังไม่ตอบคำถามนั้นในทันทีแต่เขาเลือกที่จะใช้ความคิดให้ถี่ถ้วนก่อนว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป ก่อนจะได้ข้อสรุปและพูดมันออกมา

"ก็จะบอกเลิกนั่นแหละ จะเอาไว้ทำไม มิเชลไม่มีผลประโยชน์กับกูแล้ว" ถึงแม้จะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังเท่าก่อนหน้า แต่มันก็ดังมากพอที่จะให้คนมาใหม่ได้ยิน

"อะไรนะคะ หมายความว่ายังไง" เสียงของหญิงสาวทำให้ทุกคนในห้องหันไปมองอย่างหน้าถอดสี

"พวกมึงปล่อยให้เข้ามาในห้องนายได้ยังไงวะ!" ลูกน้องคนสนิทหันไปตวาดลูกน้องหน้าห้องที่ไม่ทำหน้าที่ตัวเองให้ดี โดยลืมไปว่าแท้จริงแล้วคนเป็นเจ้านายเขาเองที่บอกว่าหากผู้หญิงคนนี้มาก็ให้เข้ามาหาเขาบนห้องได้ทุกเมื่อ ใครจะรู้ว่าวันนี้ไม่เหมือนเดิม

สายตาของชายหนุ่มกำลังมองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังมีน้ำตาไหลออกมาอาบสองข้างแก้มอย่างไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมา ขณะที่หญิงสาวนั้นมาหาเขาด้วยความดีใจอย่างยิ่งและต้องการจะแบ่งปันเรื่องราวดี ๆ ให้เขาได้รับรู้ เพียงแต่หัวใจของเธอกลับต้องแตกสลายเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่จากเขา

"เธอไม่มีประโยชน์กับฉันแล้ว เรื่องของเราจบลงเท่านี้" ในที่สุดชายหนุ่มก็พูดกับคนตรงหน้าไปเพื่อตัดความสัมพันธ์กับเธออย่างไร้เยื่อใย คนฟังรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมากและยอมรับไม่ได้ที่ต้องมาเจอกับเรื่องนี้อย่างกะทันหัน

"แต่ฉันกำลังตั้งท้องอยู่นะ" ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างและหันไปมองหน้าหญิงสาวคนนั้นทันที

"ว่าไงนะ"

"ฉันกำลังท้อง ในนี้มีลูกของเราสองคนอยู่" เธอเลือกจะบอกเรื่องนี้กับเขาไป หวังเพียงให้อีกคนเปลี่ยนความคิด หากแต่ใครจะรู้ว่าเธอนั้นคิดผิดอย่างมหันต์

"ไปเอาเด็กออกซะ อย่าปล่อยให้เด็กคนนี้คลอดออกมาเลย"

ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้ยินประโยคนี้จากอีกคน ทั้งที่เมื่อวานก็ยังดี ๆ กันอยู่เลยแท้ ๆ แต่ทำไมเรื่องของเธอกับเขาจึงดำเนินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร เธอไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"แต่เขาเป็นลูกของคุณนะ นี่มันเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ คุณทำลงได้ยังไงคามิน" เธอถามออกไปด้วยหัวใจที่แตกสลายแล้วสลายอีก ชายหนุ่มมองเธออย่างไร้เยื่อใยราวกับว่าแท้จริงแล้วเขาไม่เคยมีความรู้สึกอะไรให้กับเธอมาก่อนเลยตั้งแต่แรก

"ฉันสั่งให้เธอทำอะไรก็ทำ มิเชล คนอย่างเธอไม่มีทางเลือกมากมายขนาดนั้นหรอก"