Semua Bab อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Bab 21 - Bab 30

บทที่ 14อดีตคู่หมั้นของเหวินหรงสวี่เหวินหรงหลังได้รับอนุญาตจากท่านแม่ทัพฉินก็ออกมาเดินตลาดทันที แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรมากนักนางแวะเข้าร้านผ้าบ้าง ร้านเครื่องประดับบ้าง เพียงยืนดู เลื่อนปลายนิ้วผ่านเนื้อผ้า ถามราคาอย่างขอไปที แล้วก็เดินออกมาเหมือนคนมาเดินเล่น ไม่ใช่มาเลือกซื้อจริงจังของที่นางเสียเงินซื้อกลับกลายเป็นขนมข้างทางเสียมากกว่าซาลาเปาร้อน ๆ น้ำตาลปั้นเล็ก ๆ และที่สำคัญ…นางไม่ได้ซื้อให้ตัวเองกินเหวินหรงโยนของกินให้ถาวฮวา แล้วก็ส่งให้สององครักษ์ที่ตามประกบอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีสบายราวกับเป็นเรื่องปกติ องครักษ์สองคนรับมาอย่างเสียไม่ได้ทว่าก็ไม่กินเลยสักครั้งสีหน้าและสายตาของพวกเขานั้นชัดเจนว่าเต็มไปด้วยอคติที่มีต่อฮูหยินสกุลสวี่คนนี้อย่างที่บ่าวหลายคนในจวนฉินเป็น แม้เหวินหรงจะชวนคุย พวกเขาก็ตอบคำสั้น ๆ นั้นเหวินหรงไม่ใส่ใจท่าทีเหล่านั้นให้มาทำลายอารมณ์ที่กำลังชื่นบาน นางเดินต่อไปแวะร้านเซาปิ่งร้านหนึ่ง ซื้อสองห่อแล้วจ่ายเงินให้แม่ค้าไป ทว่านางเดินกลับมาได้ไม่เท่าไรก็มีเสียงผู้ชายเอ่ยเรียกไว้“อาหรง!”เสียงนั้นดังพอให้ถาวฮวาหยุดเท้า องครักษ์สองคนก็ขยับเข้ามาใกล้เจ้านายโดยอัตโน

บทที่ 16ท่านแม่ทัพเป็นประจำเดือนหรือบรรยากาศที่เรือนพักของเวิ่นซู่อวี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย บ่าวไพร่เดินเข้าออกกันขวักไขว่ กลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ฉินเย่าหานยืนนิ่งใช้สายตาคมกริบจ้องมองผ่านม่านมุ้งไปยังร่างที่ซูบผอมบนเตียงด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งหลังตรวจอาการเสร็จ ท่านหมอก็เดินออกมาสมทบกับเขาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก พลางเอ่ยด้วยถ้อยคำอ้อมค้อมแต่คนฟังเข้าใจเป็นอย่างดี“ร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่าอ่อนเพลียจนถึงขีดสุด รากฐานของพลังชีวิตเดิมก็สั่นคลอนประหนึ่งตะเกียงไปที่ริบหรี่เต็มที... ช่วงนี้ต้องระวังเรื่องการจัดการอารมณ์ให้หนัก อย่าให้ขุ่นเคืองหรือตื่นตระหนก มิเช่นนั้น...” ท่านหมอหยุดไปอึดใจก่อนถอนหายใจยาว “...เกรงว่าอายุขัยจะสั้นลงกว่าที่ควรขอรับ”เมื่อท่านหมอพ้นจากห้องไป ฉินเย่าหานก็เดินเข้าไปใกล้เตียงมองร่างของมารดาที่เคยดูแข็งแรงบัดนี้กลับซูบซีดจนแทบจำไม่ได้ เขาเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่าที่ผ่านมาเขาละเลยนางไปมากเพียงใด“พี่หาน...คืนนี้คงไม่มีอันใดแล้วพี่ไปพักก่อนอะเจ้าค่ะ”เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้เขาสะดุ้งจากภวังค์ จื่อถงเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนแรง ใบหน้าของนางที่เคยสดใ

บทที่ 17.2ภาพฮูหยิกับชู้รักกำลังพลอดรักถูกบันทึกลงในสายตาของสององครักษ์อย่างครบถ้วน และแน่นอนว่ารายงานฉบับร้อนฉ่านี้ต้องถูกรายงานแก่เจ้านายของพวกเขาให้รู้ธาตุแท้ของฮูหยินผู้นี้แน่นอน!บรรยากาศภายในห้องทำงานของเย่าหานเงียบสงัดจนน่าอึดอัดยิ่งกว่าเคยอย่างบอกไม่ถูกทำให้สวี่เหวินหรงที่กำลังยืนรายงานเรื่องที่นางไปพบซูจิ้งตามคำสั่งรู้สึกอึดอัดและต้องระวังตัว นางพยายามเรียบเรียงถ้อยคำในหัวอย่างหนัก เพราะคำตอบที่ได้รับมาว่าเขากลับมาเพราะห่วงนางนั้น หาได้ควรหลุดปากบอกฉินเย่าหานไปตามตรงไม่“เอ่อ... คือว่า คุณชายหวังบอกว่าแค่เรียนจบเร็วเกินคาดและอยากกลับมาพักผ่อนที่บ้านเท่านั้นเจ้าค่ะ ดูเหมือนเรื่องที่เขากลับมาจะไม่เกี่ยวข้องกับแผนการของสวี่เจิ้งเลย”เหวินหรงตอบเลี่ยงๆ เลือกที่จะบอกความจริงเพียงครึ่งเดียวเพื่อรักษาตัวรอด นี่ถือว่านางไม่ได้โกหกเขาอยู่แล้ว“แค่นั้นหรือ?”เขากดเสียงต่ำ สายตาที่มองมาดูเย็นเยียบจนนางรู้สึกเสียวสันหลังวาบ สายตาของเขาถามย้ำราวรู้อะไรมาก่อนแล้วอย่างไรอย่างนั้นก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้ฉินเย่าหานพยายามสะกดกลั้นโทสะที่พลุ่งพล่าน มือหนาภายใต้แขนเสื้อกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนหลัง

บทที่ 18.2เสียงลมหายใจที่สอดประสานกันดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสงัด เขาไม่ยอมให้นางได้พักหายใจแม้เพียงวินาทีเดียว ทุกครั้งที่นางจวนจะขาดใจ เขาก็จะผ่อนแรงเพียงแผ่วเบาก่อนจะโน้มขึ้นมามอบจุมพิตที่หนักหน่วงและยาวนานกว่าเดิมฉินเย่าหานในยามนี้เปรียบเสมือนพยัคฆ์หนุ่มที่หลุดออกจากกรงขังแห่งความแค้นชั่วคราว ลมหายใจของเขาหอบพร่าและร้อนระอุรดรินอยู่ข้างนวลแก้มของสวี่เหวินหรง ขณะที่จุมพิตยังคงดำเนินไปอย่างเร่าร้อน มือหนาที่ซุกซนก็เริ่มwม่หยุดอยู่กับที่ เขาเลื่อนมือลงมาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกมนอย่างย่ามใจ ฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการจับดาบและร้อนจัดด้วยพิษสุราบีบเคล้นลงบนเนื้อนุ่มอย่างหนักหน่วงสลับแผ่วเบาเหวินหรงรู้สึกประหนึ่งมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง นางขนลุกซู่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยiสึกมาก่อน ร่างกายสั่นสะท้านและโอนอ่อนไปตามการชักนำของเขาอย่างไร้ทางสู้ ยามที่มือของเขาเลื่อนวนอยู่แถวสะโพกและพยายามรั้งร่างนางให้เบียดชิดกับส่วนที่แข็งขรึงของเขา ความรุ่มร้อนภายในกายของทั้งคู่พุ่งสูงจนเกือบจะเกินเลยเกินกว่าจะกู้คืนทว่าในจังหวะที่อารมณ์หวามไหวกำลังเข้าครอบงำจนถึงขีดสุด ฉินเย่าหานที

บทที่ 20 นางถูกกล่าวหาว่าจะฆ่าแม่สามีค่ำคืนนี้ช่างเงียบเหงาและเยือกเย็นกว่าคืนไหน สวี่เหวินหรงตัดสินใจกลับมานอนที่ห้องนอนเดิมของตนเอง นางไม่คิดจะเฉียดกรายไปที่ห้องนอนของฉินเย่าหานอีกเพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาให้ใจต้องเจ็บช้ำไปมากกว่านี้นางเอนกายลงนอนพลางมองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า ในหัวยังคงมีเสียงของเขาดังก้องซ้ำไปซ้ำมา ลึกๆ แล้วนางไม่ได้โกรธแค้นที่เขาบอกว่าหลอกใช้นาง เพราะตั้งแต่วันแรกเขาก็ชัดเจนในจุดยืนมาตลอด เป็นนางเองที่โง่งม คิดเองเออเองว่าจุมพิตที่แสนเร่าร้อนและความใกล้ชิดเหล่านั้นคือจุดเริ่มต้นของความรัก ทั้งที่มันอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมของเขาเท่านั้นเหวินหรงพลิกตัวไปมาอยู่ครู่ใหญ่แต่ก็ยังข่มตาหลับไม่ลง ความคิดในหัวมันวุ่นวายจนอึดอัด นางจึงตัดสินใจลุกขึ้นหยิบชุดคลุมกายมาสวมทับชุดนอน แล้วถือตะเกียงเดินออกไปรับลมเย็นด้านนอก เผื่อว่าความสงบของราตรีจะช่วยให้ใจนางนิ่งขึ้นบ้างลมหนาวพัดมาปะทะผิวหน้าขณะที่นางเดินทอดน่องมองดวงดาวบนฟากฟ้าไปเรื่อยเปื่อย ทว่าในความเงียบสงัดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าและเสียงอึกทึกดังมาจากที่ไกลๆ ทิศทางนั้นมุ่งตรงมาจากเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเวิ่