บททั้งหมดของ อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่ 21.2นางหยิบผ้าห่มขึ้นมาขยับห่มให้ที่อกอย่างใจเย็น ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความสะใจ นางมองสภาพน่าเวทนาตรงหน้าแล้วก็อดนึกถึงตนเองที่เคยมีสภาพนี้ก่อนตายไม่ได้ แต่บัดนี้เวลานี้นางคือคนที่มองดูมิใช่คนบนเตียงอีกต่อไปแล้ว“เป็นอย่างไรบ้างเล่า... ชาตินี้คนที่ต้องลงนรกไปก่อนคือเจ้า ไม่ใช่ข้า จงภูมิใจเสียเถิดที่ข้ายังมีเมตตาให้เจ้าค่อยๆ ตายไปอย่างไม่ทรมานนัก ไม่เหมือนกับความเจ็บปวดที่ข้าเคยได้รับจนแทบขาดใจตายในตอนนั้น...”เมื่อระบายอารมณ์จนพอใจ จื่อถงก็ลุกขึ้นแล้วเดินสะบัดกายจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใยทว่าทันทีที่เสียงฝีเท้าของนางจางหายไป เปลือกตาที่ปิดสนิทของเวิ่นซู่อวี้กลับสั่นระริกก่อนจะลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า...ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงสั่นเทาจนผ้าห่มสั่นไหว นางไม่ได้หลับลึกอย่างที่จื่อถงเข้าใจ และคำพูดทุกคำเมื่อครู่ก็ได้ยินเข้าหูอย่างชัดเจน หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก...บัดนี้นางรู้ซึ้งถึงตัวตนที่แท้จริงของสตรีที่นางไว้ใจที่สุดแล้ว และรู้ว่าเหตุใดอาการป่วยของนางถึงไม่เคยทุเลาลงเลยแม้แต่น้อยนางพยายามจะอ้าปากร้องเรียกคน แต่ก

บทที่ 23ความจริงปรากฎ“ซูจิ้ง เรื่องที่ข้าขอให้ท่านช่วยสืบ... เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”เหวินหรงรีบเข้าเรื่องทันที เพราะนางได้ฝากจดหมายผ่านถาวฮวาไปให้เขาตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนจะถูกจับ ในนั้นนางระบุชัดเจนให้เขาช่วยสืบเบาะแสการซื้อยาของจื่อถงและบ่าวรอบกายซูจิ้งมองสตรีตรงหน้าด้วยความสงสารและเห็นใจพลางตอบเสียงแผ่ว“ข้าตรวจสอบแล้วเหวินหรง... จื่อถงและคนของนางไม่ได้ซื้อยาพิษร้ายแรงจากร้านยาใดเลย แต่กลับมีการสั่งซื้อสมุนไพรบำรุงกายบางชนิดติดต่อกันอย่างต่อเนื่องมานานนับปี ซึ่งสมุนไพรเหล่านี้หากใช้ในปริมาณที่พอเหมาะจะเป็นยาบำรุง แต่หากใช้อย่างต่อเนื่องจะส่งผลให้หัวใจล้มเหลวและหยุดเต้นได้ในที่สุด”เหวินหรงฟังแล้วก็นิ่งไป หนึ่งปี... ระยะเวลาที่ยาวนานเช่นนี้ทำให้ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว นั่นหมายความว่าจื่อถงคนปัจจุบันไม่ใช่นางเอกแสนดีในนิยายมานานแล้ว และนางก็เดาว่าวิญญาณนางร้ายจากนิยายต้นฉบับย้อนกลับมาเกิดใหม่ ดูได้จากหลายอย่างที่คุ้นเคยและเรื่องความแค้นกับเวิ่นซู่อวี้อดีตแม่สามีนางตกอยู่ในภวังค์ความคิดนานจนซูจิ้งตัดสินใจเอ่ยข่าวที่สะเทือนใจยิ่งกว่า“เหวินหรง... ยามนี้ในเมืองหลวงมีข่าวลือหนาหูว่

บทที่ 24ความเสียใจของเย่าหานเหวินหรงก้าวเท้าเข้าหาจิ้นจื่อถงท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่มองมาอย่างระทึกใจบัดนี้สติของจื่อถงแตกกระเจิงเอาแต่ส่ายหน้าพึมพำว่าไม่จริง ข้าไม่ได้ทำและก้าวถอยหลังหนีเรื่อยๆ“เจ้าทำกรรมอันใดไว้ ก็จงไปรับโทษนั้นเสียเถิดจื่อถง...”สายตาของเหวินหรงเลื่อนลงมองผ้าพันคอถักในมือของจื่อถง นางจำรอยฝีเข็มบนผ้าผืนนั้นได้ติดตา มันคือผ้าพันคอชุดแรกที่นางบรรจงถักเพื่อนำไปขาย แต่กลับทำหายไปในวันที่นางกระโดดลงไปช่วยคนจมน้ำ และคนผู้นั้นก็คือฉินเย่าหานผู้เป็นสามีของนางนั่นเองเหวินหรงเอื้อมมือไปกระชากผ้าผืนนั้นคืนมาอย่างแรงจนจื่อถงถลาไปตามแรงดึงแต่นางก็ไม่คิดปล่อยจนเกิดการยื้อยุดกันขึ้น“ขโมยของคนอื่นไปตั้งเท่าไหร่แล้ว... ข้าขอของข้าคืน!”พูดจบเหวินหรงก็ออกแรงดึงกระชากผ้าพันคอกลับมาจนอีกฝ่ายรีบดึงกลับแต่เพราะเหวินหรงปล่อยมือออกทำให้ร่างของจื่อถงหงายหลังตกลงไปในน้ำเสียงดังตูม! ทุกคนในงานต่างอุทานด้วยความตกใจฉินเย่าหานเห็นดังนั้นใจก็กระตุกวูบ เขาออกตัววิ่งหมายจะกระโดดลงไปช่วยสตรีที่เขาเชื่อมาตลอดว่าเป็นคนฉุดเขาขึ้นจากความตาย ทว่าฝีเท้าของเขากลับหยุดชะงักลงที่ริมขอบสระ...ดวงต

บทที่ 25แผนการของสวี่เฟิง ภายในจวนตระกูลสวี่ บรรยากาศหนักอึ้งยิ่งกว่าทุกทีเสียงตวาดลั่นของสวี่เจิ้งดังทะลุออกมานอกห้องโถง เขาขว้างถ้วยชาลงพื้นจนแตกกระจายต่อหน้าจางหรงผิงผู้เป็นมารดาของเหวินหรงที่ทำได้เพียงก้มหน้าตัวสั่นเทา“ไร้ประโยชน์! แม้แต่ลูกสาวที่เจ้าคลอดออกมาเองกับมือ เจ้ายังไม่มีปัญญาพานางมาพบข้าได้ แล้วจะมีหน้าอยู่ในสกุลสวี่ต่อไปเพื่ออะไร!”สวี่เจิ้งคำรามด้วยความแค้นใจ ด้วยเพราะสถานการณ์การเมืองที่เข้มข้นนี้ดูเหมือนเขาจะเสียเปรียบจนคิดจะใช้แผนการให้เหวินหรงเป็นสะพานเชื่อมอำนาจถูกนางเมินเฉยอย่างไร้เยื่อใยท่ามกลางอารมณ์เกรี้ยวกราดนั้น สวี่เฟิงบุตรชายบุญธรรมกลับนั่งนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าคมสันของเขาสงบนิ่งลึกล้ำสุดหยั่ง เขาจิบชาอย่างใจเย็นก่อนจะวางถ้วยลงเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าฟัง“ท่านพ่อโปรดลดโทสะ ในเมื่อนางปีกกล้าขาแข็งคิดว่าตนเองเก่งกาจนัก ลูกเห็นว่าเราควรทำให้นางเข้าใจเสียทีว่า การใช้ชีวิตอยู่นอกร่มเงาสกุลสวี่โดยไม่มีเงินทองหรืออำนาจหนุนหลังนั้น มันยากลำบากเพียงใด... หากนางไร้ทางไปไม่นานนางก็ต้องซมซานกลับมาหมอบแทบเท้าท่านพ่อเองนั่นแหละขอรับ”แววตาเหี้ยมเก

บทที่ 26ตัวละครลับของจื่อถงในวันที่ท้องฟ้าเปิดและหิมะหยุดตกแล้ว สวี่เหวินหรงตัดสินใจวางเข็มถักในมือลงเพื่อออกมาผ่อนคลายจากความตึงเครียด นางสวมชุดคลุมกันหนาวหนานุ่มเดินทอดน่องสำรวจตลาดบนถนนเส้นหลักของเมืองหลวงพลางเลือกซื้อของใช้จำเป็นขณะที่นางกำลังหยุดยืนพิจารณาชุดสำเร็จรูปในร้านผ้าแห่งหนึ่ง ความรู้สึกอึดอัดก็แล่นเข้าเมื่อพบว่ามีชายร่างสูงผู้หนึ่งมายืนขวางทางเดินเอาไว้ เหวินหรงพยายามจะเบี่ยงกายหลบไปทางซ้าย ทว่าเขาก็ขยับตามมาบัง นางเลี่ยงไปทางขวา เขาก็ยังคงขวางไว้ไม่ลดละ จนสุดท้ายนางต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาขุ่นเคืองเบื้องหน้านางคือบุรุษใบหน้าคมเข้มทว่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพราะหางตารีแหลมและสุขุมเยือกเย็น เขาจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังกี่ครั้งก็ชวนให้ขนลุก“น้องหญิง... ไม่เจอกันนานทีเดียว ลืมหน้าพี่ชายคนนี้ไปแล้วหรือ?”คำว่าน้องหญิงทำให้นางกระจ่างแจ้งทันที บุรุษผู้นี้น่าคือ สวี่เฟิง บุตรบุญธรรมที่สวี่เจิ้งโปรดปรานที่สุดและเป็นพี่ชายร่วมชายคาที่นางพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด เหวินหรงขมวดคิ้วตั้งท่าจะหันหลังกลับทันที ทว่าองครักษ์ในชุดดำสองน