บทที่ 21.2นางหยิบผ้าห่มขึ้นมาขยับห่มให้ที่อกอย่างใจเย็น ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความสะใจ นางมองสภาพน่าเวทนาตรงหน้าแล้วก็อดนึกถึงตนเองที่เคยมีสภาพนี้ก่อนตายไม่ได้ แต่บัดนี้เวลานี้นางคือคนที่มองดูมิใช่คนบนเตียงอีกต่อไปแล้ว“เป็นอย่างไรบ้างเล่า... ชาตินี้คนที่ต้องลงนรกไปก่อนคือเจ้า ไม่ใช่ข้า จงภูมิใจเสียเถิดที่ข้ายังมีเมตตาให้เจ้าค่อยๆ ตายไปอย่างไม่ทรมานนัก ไม่เหมือนกับความเจ็บปวดที่ข้าเคยได้รับจนแทบขาดใจตายในตอนนั้น...”เมื่อระบายอารมณ์จนพอใจ จื่อถงก็ลุกขึ้นแล้วเดินสะบัดกายจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใยทว่าทันทีที่เสียงฝีเท้าของนางจางหายไป เปลือกตาที่ปิดสนิทของเวิ่นซู่อวี้กลับสั่นระริกก่อนจะลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า...ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงสั่นเทาจนผ้าห่มสั่นไหว นางไม่ได้หลับลึกอย่างที่จื่อถงเข้าใจ และคำพูดทุกคำเมื่อครู่ก็ได้ยินเข้าหูอย่างชัดเจน หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก...บัดนี้นางรู้ซึ้งถึงตัวตนที่แท้จริงของสตรีที่นางไว้ใจที่สุดแล้ว และรู้ว่าเหตุใดอาการป่วยของนางถึงไม่เคยทุเลาลงเลยแม้แต่น้อยนางพยายามจะอ้าปากร้องเรียกคน แต่ก
Terakhir Diperbarui : 2026-04-20 Baca selengkapnya