Semua Bab อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! : Bab 11 - Bab 20

บทที่ 7ยั่วยวนให้หลงใหลด้วย...“อย่างไรท่านแม่ทัพก็ตั้งใจจะปล่อยให้ข่าวลือแพร่ไปว่า... ท่านเลิกผลักไสฮูหยินผู้นี้แล้ว” สวี่เหวินหรงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคมปลาบแฝงความนัย “เช่นนั้น ข้ามิควรย้ายเข้าไปพำนักร่วมห้องกับท่านหรอกหรือ?”บรรยากาศภายในห้องพลันหนักอึ้งกดทับลงมาฉินเย่าหานตวัดสายตามองนางด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเค้นเสียงเย็นชาออกมาทันที“ไม่มาทาง เพียงเห็นหน้าเจ้าข้าก็แทบจะฝืนทนมองไม่ไหวอยู่แล้ว”สวี่เหวินหรงนิ่งและก้มหน้าลงไม่ได้เสียใจที่เขามีท่าทีแบบนี้แต่สมองของนางกำลังประมวลหาเหตุผลมาสนับสนุนให้ทำอย่างไรก็ได้นางจะได้ไปอยู่ในห้องนอนของเขาเหตุเพราะในนิยายต้นฉบับนั้น จุดก่อนเกิดความรักของพระนางจะเกิดขึ้นในห้องนอน หากนางปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม ต่อให้มีพันธสัญญาคุ้มกะลาหัว สุดท้ายโชคชะตาคงมิวายลากนางกลับสู่เส้นทางแห่งความตายอยู่ดี“ท่านแม่ทัพย่อมรู้ดีว่าเส้นสายของบิดาข้านั้นกว้างขวางเพียงใด” น้ำเสียงของนางเรียบสนิท ไร้ซึ่งจริตออดอ้อนเพราะนางกำลังพูดเรื่องจริงจัง “เพียงสร้างภาพนอกจวน อาจมิพอให้เขามั่นใจว่าท่านโปรดปรานข้าจริง...”ฉินเย่าหานหรี่ตาลง ความระแวงแ

บทที่ 8นางเป็นบุตรีของศัตรูและแล้ววันสำคัญที่รอคอยก็มาถึง... วันที่สวี่เหวินหรงต้องสวมบทบาทฮูหยินผู้เป็นที่รักเคียงข้างฉินเย่าหานผู้เป็นสามีเข้าสู่งานเลี้ยงที่พระราชวังจัดขึ้นรถม้าประดับตราประจำตระกูลฉินเคลื่อนเข้าสู่ลานกว้างหน้าประตูวังก่อนจะหยุดลง ทหารรักษาการณ์ตรวจป้ายเชิญก่อนส่งสัญญาณให้ผ่านเข้าไปได้ ด้านนอกตลอดทางเดินนั้นผู้คนเดินให้ขวักไขว่ตรงข้ามกับภายในรถม้ายิ่งนักฉินเย่าหานซึ่งนั่งนิ่งมาตลอดก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“หากวันนี้เจ้าทำไม่ได้อย่างที่อวดอ้างไว้... ก็จงกลับไปรับชะตากรรมดั้งเดิมเสียเถิด”สวี่เหวินหรงฟังแล้วไม่โต้แย้งอันใด นางเพียงพยักหน้ารับคำว่างว่าง่าย นัยน์ตาหลุบต่ำดั่งสตรีผู้เคร่งครัดในอำสั่งของสามี ทว่าภายในใจกลับลอบหัวเราะเย้ยหยัน...แม้แต่จะอ้าปากบอกว่าเขาอยากให้นางทำอันใดเขายังมิบอกนางสักครึ่งคำ แต่กลับคาดหวังผลลัพธ์ที่ไร้ที่ติเสียอย่างนั้น ชิชะ ไอ้แม่ทัพบ้าอำนาจ ช่างขู่ ชอบใช้สายตาข่มผู้อื่น--สวี่เหวินหรงด่าอย่างอัดอั้นอยู่ในใจไม่เท่าไหร่รถม้าก็จอดสนิทแล้ว ฉินเย่าหานเป็นคนก้าวลงไปก่อนแล้วสวี่เหวินหรงค่อยขยับกายตามลงไป ทว่าบนรถม้ากับพื้นนั้นสูงเกิน

บทที่ 9.2“หากเจ้าคิดจะเป็นฮูหยินของข้า…ก็ต้องเจอเรื่องเช่นนี้แหละ” เขาหยุดเล็กน้อยเหมือนช่องว่างให้นางคิด “แม้จะเป็นเพียงฮูหยินในนามก็ตาม...”สวี่เหวินหรงเงยหน้าขึ้นจนสายตาว่างเปล่าสบเข้ากับแววตาดำลึกล้ำผสมความเยือกเย็นในใจนางอยากตะโกนว่านางไม่อยากเป็นฮูหยินของเขาแล้ว แต่ปากกลับต้องตอบอีกแบบ เพราะนางรู้…พระเอกในนิยายที่นางพยายามจะเกาะอยู่ตอนนี้ คือเชือกเส้นเดียวที่พานางรอดจากบทจบในนิยายเดิม“ข้าไหว…เจ้าค่ะ” นางกลืนลมหายใจฝืด ๆ ลงคอ ก่อนส่งยิ้มแห้งไปให้ “เมื่อครู่เพียงมาไวไปหน่อยก็เลยตั้งรับไม่ทัน แหะ ๆ”เสียงล้อบดถนนดังสม่ำเสมอแต่ไม่อาจกลบเสียงหัวใจของเหวินหรงที่เจ้าตัวได้ยินชัดกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจจะกลับมาเป็นปกติได้ตอนที่รถม้าหยุดที่หน้าจวนฉินแล้วฉินเย่าหานก้าวลงจากรถม้าก่อนใครและก็เช่นเคยเขาเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะรออีกคนในรถม้า แต่เหวินหรงก็พบว่าเขาหยุดอยู่หน้าจวนไม่ใช่เพราะว่ารอนางตามมาแต่เพราะมีใครบางคนยืนต้อนรับอยู่ข้างหน้าจวนต่างหากจิ้นจื่อถงยืนรออยู่ด้วยท่าทีอ่อนน้อมยินดี แต่ด้วยเพราะตอนนี้เป็นฤดูหนาว อากาศเย็นนัก การออกมารอคนอยู่นานจนปลายจมูกแดงระเรื่อและปากซ

บทที่ 11ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังเปลือยกายอยู่หลายวันผ่านไป…สวี่เหวินหรงยังคงรับผิดชอบหน้าที่ของตนอย่างดีที่สุด นางก้มหน้าก้มตาจัดการบัญชี ดูแลรายจ่ายรายรับของจวนในส่วนที่ตนเองรับผิดชอบแล้ว ซึ่งวันนี้เป็นวันจัดการงบของจวนอีกวันจึงมีงานมากเป็นพิเศษ กว่าจะปิดจบก็เลยเวลาทำงานจนนางบอกให้พ่อบ้านฉีกลับไปก่อน ส่วนถาวฮวาสาวใช้ของนางก็บอกให้ไปจัดเตรียมมื้อเย็นล่วงหน้าไว้ ป่านนี้น่าจะรออยู่ที่ห้องทานอาหารเล็กแล้วหลังทำงานเสร็จเหวินหรงก็เดินกลับมาที่เรือนนอนของตนเองอย่างลืมตัวทั้งที่ควรจะเดินไปยังห้องทานอาหาร…แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว แวะห้องนอนเสียหน่อยก็ไม่เสียหาย นางคิดถึงมันอยู่เหมือนกันไม่ได้กลับมาหลายวันแล้วเหวินหรงผลักบานประตูเข้าไป กลิ่นอายห้องเดิมยังคงเหมือนเก่า เงียบสงัดจนทำให้หัวใจนางสะดุดวูบหนึ่ง ก่อนจะก้าวตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งตามความเคยชิน แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับแผ่นกระดาษพันหนึ่งที่วางอยู่ใต้หีบเครื่องประดับแบบปิดทับไว้เพียงครึ่งเดียว...มันไม่น่ามีกระดาษใดอยู่ตรงนั้นเหวินหรงหยิบขึ้นมาอย่างระวัง เปิดออกดู…เพียงเห็นเนื้อหาด้านในนางก็แทบลิงโลดดีใจเก็บไม่อยู่แล้วเหวินหรงรีบพับจดหมายกลั

“ท่านแม่มีเรื่องอันใด…ก็รีบพูดมาเถอะเจ้าค่ะ ลูกพร้อมฟัง”จางหรงผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูด แล้วก็หยุด เหมือนคนที่รู้ว่าพูดออกไปแล้วจะไม่มีทางถอยกลับได้อีก สุดท้าย…นางก็สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา“ข้ามาพบเจ้า…เพราะบิดาของเจ้าอยากให้เจ้าช่วยอันใดบางอย่าง”“หากสิ่งนั้นไม่ทำให้ข้าลำบากเกินไป…ข้าก็ทำให้ได้เจ้าค่ะ”คำตอบนั้นทำให้จางหรงผิงนิ่งค้าง แปลว่าสิ่งที่กำลังจะขอนั้นคงเป็นสิ่งที่ทำให้นางลำบากสินะจางหรงผิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงเบาลง...“บิดาอยากให้เจ้า…ไปนำของสิ่งหนึ่งจากจวนแม่ทัพมาให้เขา”พูดจบ นางก็ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้เหวินหรงดู บนกระดาษเป็นรูปวาดตราประทับพร้อมรายละเอียดตำหนิและรอยบากชัดเจนราวกลัวผิดเพี้ยนสวี่เหวินหรงรับมาเพียงเหลือบมอง ใบหน้าก็เปลี่ยนสีทันทีในนิยาย…ไม่มีเนื้อเรื่องแบบนี้สวี่เจิ้งกลับโหดเหี้ยมถึงขั้นใช้บุตรีในสายเลือดเป็นมือขโมยของที่หากพลาดเพียงครั้งเดียว โทษก็มีแต่ตายกับตาย หากนางถูกจับได้ว่าขโมยตราประทับจากจวนฉินไม่มีทางรอดแน่แท้ แต่ตระกูลสวี่หรือ? ย่อมหาช่องปัดความผิดได้แน่นอนแววตาของเหวิ