LOGINนิยายเซตนางร้าย 2 สไตล์มาให้นักอ่านแวะไปผจญภัยค่า 1 อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! ................ นางคือหญิงสาวจากยุคศตวรรษที่ 21 อ่านนิยายยุคจีนโบราณอยู่ดีดี หลับตาตื่นมาอีกทีก็เกิดในร่างของนางร้ายในนิยายช่วงหลังจากแต่งกับพระเอกในนิยายแล้ว ในเมื่อสวรรค์ส่งนางมาก่อนพวกเขาจะรักกัน เช่นนั้นนางจะขอเปลี่ยนชะตาใหม่ ทำให้พระเอกนิยายหลงรักแล้วอยู่อย่างสุขสบายแบบไม่ต้องทำงานมันเสียเลย... แต่เอ... นางลืมไปนี่หว่า ว่าสามีผู้นี้เกลียดนางร้ายเช่นนางเสียยิ่งกว่าขี้! พูดออกมากี่ทีไม่ด่านางว่า ปิศาจ ก็ ไล่ให้ออกไป อย่ามาให้เห็นหน้า ไหนจะต้องรับมือกลับนางเอกนิยายที่ดันเป็นอีกคนที่รู้ว่าโลกใบนี้คือนิยายอีกเล่า ......... 2 เมื่อตัวร้ายธงดำติดใจนางร้ายเสียแล้ว แนวเรื่องแบบสุขนิยม นางร้ายที่อยากหนีชะตาตัวเองด้วยการล่อลวงผู้ชายแต่ดันไม่เคยมีความรักมาก่อน จุดจบสายซ่าก็คือตกหลุมที่ตัวเองขุด แต่จะตกหลุมคนเดียวไหมฝากติดตามด้วยนะค้า
View Moreดีที่นางยืนก้มหน้ารอรับคำสั่งอยู่มิเช่นนั้นป่านนี้สตรีวัยละอ่อนอย่างนางคงได้เห็นภาพอุจาดตาไปแล้วฮือ ชาติก่อนนางบ้าทำแต่งาน แฟนก็ไม่เคยมี ประสบการณ์บนเตียงหรือจะเคยได้สัมผัส แต่แน่นอนบก.อย่างนางเพื่อให้สามารถวิเคราะห์ต้นฉบับได้อย่างมีประสิทธิภาพ ย่อมต้องเสพประสบการณ์เหล่านั้นผ่านหน้าดิจิทัลมากจนแทบหมดเท่าที่มีให้ดูเลยล่ะ หุ่นบุรุษทั้งผอมแห้งและล่ำบึกแบบนักเพาะกายนางก็เห็นมาหมดแล้ว เปลี่ยนแค่เห็นผ่านหน้าจอจับต้องไม่ได้เป็นของจริงก็คงคล้ายกันนั่นแล“รออันใดอยู่หรือ ข้ายืนรอเจ้าจนแข็งแล้วนะ”บุรุษตรงหน้าคงหมายถึงขาแข็งกระมัง คิดได้ดังนั้นลู่หลินก็เหลือบขึ้นมองผ่านจากล่างขึ้นบนอย่างรวดเร็ว เร็วขนาดที่เส้นผมบนหัวนางสะบัดกระจายจากแรงลมเลยล่ะ สายตาของนางจึงไม่เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นของคนตรงหน้าชัดเจนมากนัก“เรียบร้อยพะยะค่ะ”เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมมือเรียวอย่างกลีบดอกบัวปล่อยลงข้างกายเจ้าของหลังจากจัดการสวมชุดให้บุรุษร่างโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงเสร็จ“ทำดีเกินคาดเชียว”บุรุษมากอำนาจเดินออกจากบริเวณอาบน้ำเข้ามานั่งที่ชุดเก้าอี้ในห้อง เขามองถ้วยชานิ่งจนลู่หลินต้องก้าวเข้าไปรินชาให้เขาอย่า
“หลินเอ๋อร์ เจ้ากลับจวนก่อนไหม หรือหากเบื่อก็ไปเดินเล่นก่อนก็ดีหนา”เป็นลู่เสียนที่นั่งข้างกันสะกิดเรียกให้ลู่หลินที่เหม่อค้างอยู่ท่าเดิมนานกว่าหนึ่งเค่อให้หลุดออกจากภวังค์ นางมองสบสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใจตรงหน้าก่อนส่ายหน้าเร็วรี่“ข้าเพียงมองอันใดเพลินไปหน่อยเท่านั้นเอง มิเป็นอันใดเลยขอรับท่านพี่”ฝ่ามืออันแสนอบอุ่นของลู่เสียนยกขึ้นลูบผมผู้เป็นน้องเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู ก่อนหันกลับไปสนใจพิธีการที่ดำเนินเรื่อยมาต่อ ฮ่องเต้เอ่ยชื่นชมพร้อมทั้งมอบของรางวัลให้ขุนนางที่ทำหน้าที่ตนอย่างดีเยี่ยมตามธรรมเนียมจนพิธีการดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย งานปีนี้ต่างออกไปเพราะมีชินอ๋องมาร่วมงาน เรื่องนี้ว่ายากแล้วแต่ปีนี้กลับทั้งมาร่วมงานและในตอนนี้ยังเข้ามามีส่วนร่วมกับคำกล่าวของฮ่องเต้แห่งแคว้นอีกด้วย“วาระการออกตรวจช่วงต้นปีครานี้ข้ากำลังมองหาผู้ช่วยอยู่พอดี จักเป็นการอันดีหากเสด็จพ่อพระราชทานพระราชานุญาตให้หม่อมฉันเลือกผู้ช่วยสักคนหนึ่งได้”สิ้นประโยคเสียงดังอึ้งอือก็โหมขึ้นอย่างไม่คาดคิด ตำแหน่งผู้ช่วยของผู้ตรวจการแผ่นดินที่มีอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้นั้นแสนยากเอื้อมถึง แต่วันนี้กลับจะได้มีหนึ่งในผู้
สองการพบกันอีกครากับสุนัขป่าแสนเจ้าเล่ห์เวลาผ่านไปนานกว่าสองชั่วยามในที่สุดก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว เหล่าลูกหลานขุนนางต่างเรียกบ่าวรับใช้ส่วนตัวให้เข้ามาเก็บของเตรียมกลับจวนไปพักผ่อนลู่หลินก็เช่นกันนางเรียกจางซิ่งให้เข้ามาถือพวกเครื่องเขียนออกไป ทว่าตัวนางยังไม่ทันก้าวออกจากประตูห้องเรียน ก็ถูกเสียงเย็นของเหวินหลงเอ่ยขัดเสียก่อน“เจ้ายังไม่เลิกก่อกวนข้าอีกหรือ”ไม่พูดเปล่า ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบสำนักศึกษา ทว่าเขาใส่แล้วดูงามติดตาเมื่ออยู่บนตัวของพระเอกนิยายอย่าง เหวินหลงเดินเข้ามาพร้อมสหายอีกสองคน สีหน้าพวกเขาล้วนแสดงความรังเกียจออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง…ว่าแต่นางไปก่อกวนอันใดกับเขากัน?“เจ้ายังมาทำหน้าใสซื่อไม่รู้อันใดอีก คนในชั้นเรียนต่างรู้ทั้งนั้นว่าเจ้านั่งมององค์รัชทายาทตลอดเวลาเรียน อีกทั้งเจ้าที่ถูกไล่ออกไปแล้วไฉนกลับมาเรียนได้ตรงกับช่วงเวลาที่องค์รัชทายาทเข้ามาเรียนที่นี่อีกเล่า หากบอกว่าไม่ได้ตั้งใจตามติด เจ้าคงคิดว่าพวกเราต่างเป็นหมู[1]ไปแล้วกระมัง”เมื่อสักครู่นางนั่งนึกเนื้อหาในต้นฉบับนิยายเท่าที่ได้อ่านมา ไม่รู้เลยว่าเผลอไปจ้องมองเหวินหลงเมื่อไร ส่วนเรื่องตั้งใจมาเข
“ว้าย!”สตรีที่นั่งหย่อนขาลงจุ่มน้ำอยู่เงียบ ๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาจึงรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วทำให้เสียการทรงตัวได้ง่าย พาลให้ตอนนี้ร่างผอมบางเอนเอียงใกล้ตกน้ำอยู่รอมร่อลู่หลินนั้นได้ยินเสียงจึงหันมองแล้วเห็นได้ทันเวลา นางจึงดึงแขนเรียวกลับเข้าหาตัวเองหยุดไม่ให้สตรีผู้นั้นเอนตกน้ำได้ทันตอนนี้ร่างบอบบางของสตรีที่ยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำตอนแรกจึงถลาล้มทับบนร่างกายของลู่หลิน ริมฝีปากนุ่มทาบทับความนุ่มลื่นบนปรางแก้มของลู่หลินอย่างไม่ได้ตั้งใจลู่หลินนั้นล้มลงก่อนจึงรับแรงกระแทกแทบทั้งหมด เขามึนงงไปชั่วครู่หนึ่งจนความชาเริ่มหายไป จึงเริ่มรู้ได้ว่าสถานการณ์ของนี้ของตนช่างไม่น่าดูยิ่งนัก"แม่นางบาดเจ็บอันใดหรือไม่ อัก!"ลู่หลินจับต้นแขนออกแรงให้สตรีที่ทับนางอยู่ลุกออกไป พอลุกนั่งได้ก็รู้สึกเจ็บแป๊บที่แผ่นหลังและสะโพกทันที เสียงร้องนี้ทำให้สตรีที่ลู่หลินช่วยไว้กลับคืนสติได้ นางสะบัดหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อออกก่อนรีบมาดูอาการของผู้ที่ช่วยชีวิตตนไว้ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“ข้าไม่เป็นอันใด คุณชายห่วงตนเองก่อนเถิด”ลู่หลินนั้นปวดตรงสะโพกมากแต่นางก็พอทนได้ และด้วยความที่นางรู้ว่าตนนั้น





