อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า!

บทนำสวี่เหวินหรงยืนอยู่กลางห้องทำงานในจวนแม่ทัพฉิน ผู้เป็นสามีของนางเอง กลิ่นหมึกผสมกลิ่นสนิมของเหล่าอาวุธหลากหลายอย่างที่ประดับอยู่รอบห้องชวนให้ผู้มาเยือนคราแรกเกิดตัวสั่นขึ้นมาหลังโต๊ะไม้สีเข้ม แม่ทัพฉินหรือฉินเย่าหานนั่งนิ่งราวรูปสลัก สายตาที่เงยขึ้นมานั้นเฉียบคมยิ่งกว่าคมดาบ มองแขกผู้มาใหม่ราวกับมองศัตรู มิใช่ฮูหยินของตน...“ข้ามีเวลาไม่มาก หากไม่ใช่เรื่องสำคัญอย่างที่เจ้าอ้างมาก็รีบออกไปเสีย”นี่คือคำแรกที่ออกมาจากปากของผู้เป็นสามี นางเริ่มชินเสียแล้ว การได้เข้าพบก็ถือว่าพิเศษกว่าวันไหน ๆ ด้วยซ้ำ“ข้ามาเพื่อขออำนาจฮูหยินคืน”น้ำเสียงของสวี่เหวินหรงที่เปล่งออกมาคราวนี้ต่างจากเดิมนัก สีหน้าเรียบนิ่งแทนที่ใบหน้าเดิมที่คิดอันใดก็แสดงออกทั้งหมด หากเป็นคนคุ้นชินกันคงรับรู้ความเปลี่ยนแปลง แต่ไม่ใช่กับผู้เป็นสามีตรงหน้าแม่ทัพฉินเหลือบตามองใช้แววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังผสมกับน้ำเสียงเยียบเย็นชวนให้คนฟังขนลุก“เจ้าทำร้ายบ่าวในจวนไปเท่าไรแล้ว เหวินหรง... เจ้ากลั่นแกล้งคนของข้าสารพัด… แล้วมาวันนี้บอกว่าจะขออำนาจคืน?” เขายกมุมปากขึ้นก่อนเอ่ยปากพูดจนจบ “หึ คิดว่าข้าโง่หรือ?!”สวี่เหวินห

บทที่1.2ที่ผิวน้ำไม่ไกลสั่นเป็นคลื่นพร้อมมีฟองน้ำผุดเหมือนมีบางอย่างดิ้นอยู่ใต้ผิวน้ำนั้น ชั่วขณะหนึ่งมีเงาร่างใหญ่โผล่ขึ้นมาเพียงครู่เดียว แขนสะบัดไปมาก่อนจมหายไปอีกครั้งสวี่เหวินหรงก้าวเข้าไปใกล้ขอบคูโดยไม่รู้ตัว ถุงผ้าหนักในอ้อมแขนแทบหลุดออกจากอ้อมกอด“มีคนจมน้ำ!”นางควรรีบนำของไปส่งแล้วรับเงินกลับมา แต่ร่างกายกลับไม่สัมพันธ์กับความคิดมือที่กอดถุงผ้าไว้ปล่อยออก ผ้าพันคอผืนใหญ่ผืนเล็กที่ถักทออย่างงดงามกระเด็นออกจากถุงที่ถูกยัดไว้จนแน่น มันถูกเจ้าของทิ้งไว้ไม่แม้แต่เหลียวมองเสียแล้ว...สวี่เหวินหรงกระโดดลงสู่คูน้ำมือหนึ่งหยิบผ้าพันคอถักผืนหนึ่งติดมาด้วย ความเย็นจัดโอบล้อมผิวกายทันที ร่างกายแทบจะเป็นอัมพาตไปแต่ร่างเพรียวบางก็ไม่ท้อนางตะกายฝ่าความเย็นเหล่านั้นควานหาตัวคน มือเรียวเคลื่อนสะเปะสะปะไปจนเจอผ้าชุ่มก็ดึงเข้าหาตัวทันทีร่างผู้ประสบภัยใหญ่และหนักกว่าที่นางคิดไว้มาก แต่ด้วยเพราะร่างนั้นนิ่งสงบไปแล้วบ่งบอกว่าหากไม่รีบอาจช่วยไม่ทันการเอา สวี่เหวินหรงกัดฟัน ใช้แรงทั้งตัวดึงแขนเขาขึ้น จับผ้าพันคอที่หยิบมาด้วยเกี่ยวผ่านใต้รักแร้พันตัวเขาไว้และลากทีละนิด ๆ ให้พ้นแรงดูดของน้ำ นางเอา

บทที่2.1ภายในห้องเก็บฟืนนี้หาได้ควรมีคนอยู่ไม่ แต่กลับมีสวี่เหวินหรงอยู่ เหตุเพราะมีคำสั่งลงโทษเนื่องจากนางออกไปนอกจวนโดยไม่ขออนุญาตนั้นออกจากปากแม่สามี ทั้งที่ก่อนหน้านางไม่เคยถูกเรียกไปหาหรือแม้แต่คารวะน้ำชายามเช้าด้วยซ้ำ ไม่รู้เหตุใดรู้เรื่องของนางราวส่งคนตามติดทุกฝีก้าวได้หากเป็นเจ้าของร่างเดิมเมื่อถูกกระทำเช่นนี้คงโวยวายจนเรื่องราวใหญ่โต จากที่เพียงถูกขังก็ต้องถูกโทษโบยเป็นของแถมตามเนื้อหาในนิยายแต่นางไม่ทำเช่นนั้น... เป้าหมายของนางในร่างนางร้ายในนิยายคือมีชีวิตรอดตอนนี้นางเป็นฮูหยินของจวนฉินก็จริง แต่นางต้องประมาณตนไว้ นางไร้อำนาจ ไร้คนสนับสนุนขืนโวยวายไปก็มีแต่แพ้กับแพ้ นางเลือกอยู่กับตนเองเงียบ ๆ หาเงินสะสมให้มากพอแล้วออกไปใช้ชีวิตนอกจวนดีกว่าสวี่เหวินหรงขยับมือหยิบห่อผ้าแล้วแกะปมออก หยิบของด้านในออกมา ไม้ยาวสองอันขัดเรียบกับเส้นไหมพับเป็นม้วนหลากสีสันนางติดสินบนบ่าวผู้หนึ่งให้ลอบไปเอาของสำคัญนี้มาจากห้องนอน อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่เสียเวลาเปล่า นางต้องใช้เวลาแลกเป็นเงินให้คุ้มค่า ไม้สองอันขยับสลับกันไม่หยุด เส้นไหมถูกเกี่ยว ดึง คล้อง กลายเป็นลายถักที่คนในเมืองหลวงไม่คุ้นตา

บทที่ 3.2จิ้นจื่อถงอ้าปากจะห้าม แต่เหอเฟิงหลัวรีบปรายตาปรามอย่างหวังดี นางก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอเหลือเพียงท่าทีรู้สึกผิดอยู่เนือง ๆฉากนี้ในนิยายจบด้วยนางร้ายในนิยายต้องดื่มสุราที่ใส่ยากำหนัดเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตน หลังจากนั้นก็ทำได้เพียงรีบหาทางปลีกตัวหลบไปทุกข์ทนกับความทรมานที่ตนเองเป็นผู้ก่อขึ้นอยู่เพียงผู้เดียว และก็เป็นจุดที่ทำให้นางร้ายร่างเดิมโกรธนางเอกในนิยายมากจนเลือกเดินทางผิดสู่จุดจบตามนิยายต้นฉบับแต่ตอนนี้...นางไม่ใช่นางร้ายคนเดิม และสิ่งที่นางอยากพิสูจน์ก็ได้รับคำยืนยันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้นางขอทำตามใจตนเองก็แล้วกันสวี่เหวินหรงหยักยิ้มเย็นกับคำพูดแสนโหดร้ายของฉินเย่าหานที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตน ความแค้นจากอดีตทำให้บุรุษตรงหน้าเป็นได้ขนาดนี้เชียวหรือ...“ที่ท่านแม่ทัพพูด…ก็ไม่ใช่ว่าจะถูกเสียทีเดียว” เหวินหรงเอ่ยเสียงเรียบก่อนเงยหน้าขึ้นมองฉินเย่าหานตรง ๆ อย่างไม่หลบสายตา “อย่างแรก...ท่านไร้ความยุติธรรมยิ่งนัก การตัดสินของท่านเอนเอียงไปยังจิ้นจื่อถงจนเกินจะรับไหว...”คำพูดของสวี่เหวินหรงครานี้ก็ทำให้เหล่าคนมองด้วยอคติถูกกล่าวหาไปตาม ๆ กัน พวกเขาต่างสงสัย

บทที่ 5นี่หรือคือมารยาของนางเอกในนิยายท่าทีของจิ้นจื่อถงก็เปลี่ยนฉับพลันจื่อถงทำหน้าเศร้าใจไม่พอยังเอื้อมมาคว้ามือของสวี่เหวินหรงแล้วดึงให้มาที่อกของตนเองแล้วก็ปล่อยมือก่อนจะหงายหลังไปเองอย่างตั้งใจเสียหลักให้ใครบางคนดู“อ๊ะ!”เสียงร้องดังเกินพอดี ท่ามกลางความงุนงงที่เกิดขึ้นกะทันหัน จิ้นจื่อถงเงยหน้าขึ้นพร้อมมีน้ำตาคลอ ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนคนกำลังกลัวและร้องขอ“ข้าขอโทษ…ข้าขอโทษที่เปิดโปงเรื่องคืนนั้น!” นางสะอื้น “ท่านอย่าไล่ข้าไปจากจวนฉินเลยนะ…”สวี่เหวินหรงที่ได้ฟังก็หยุดชะงัก หัวใจหล่นวูบ นางรีบหันขวับไปทางด้านหลังทันที เพราะคำพวกนี้…ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่หากมีแค่สองคนแบบก่อนหน้าเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามา เจ้าของฝีเท้าก็คือฉินเย่าหานเดินที่เดินเข้ามาพร้อมสีหน้าดุดัน ในอกสวี่เหวินหรงได้แต่ขมขื่นกับการปะทะคราแรกที่นางดันเสียท่าให้จื่อถงเสียแล้วหมากกระดานนี้เริ่มเร็วเกินว่าจะตั้งตัวทันจริง ๆ…สวี่เหวินหรงผู้ผ่านการอ่านนิยายมาแล้วรู้ซึ้งถึงฤทธิ์ของนางเอกในนิยาย ต่อให้นางเอกในนิยายจะทำอย่างไร คนก็พร้อมเชื่อว่านางคือคนดีเสมอ ตรงข้ามกับนางร้ายสิ้นเชิงฉินเย่าหานพุ่งเข้าหาจิ้นจื