บทนำ

สวี่เหวินหรงยืนอยู่กลางห้องทำงานในจวนแม่ทัพฉิน ผู้เป็นสามีของนางเอง กลิ่นหมึกผสมกลิ่นสนิมของเหล่าอาวุธหลากหลายอย่างที่ประดับอยู่รอบห้องชวนให้ผู้มาเยือนคราแรกเกิดตัวสั่นขึ้นมา

หลังโต๊ะไม้สีเข้ม แม่ทัพฉินหรือฉินเย่าหานนั่งนิ่งราวรูปสลัก สายตาที่เงยขึ้นมานั้นเฉียบคมยิ่งกว่าคมดาบ มองแขกผู้มาใหม่ราวกับมองศัตรู มิใช่ฮูหยินของตน...

“ข้ามีเวลาไม่มาก หากไม่ใช่เรื่องสำคัญอย่างที่เจ้าอ้างมาก็รีบออกไปเสีย”

นี่คือคำแรกที่ออกมาจากปากของผู้เป็นสามี นางเริ่มชินเสียแล้ว การได้เข้าพบก็ถือว่าพิเศษกว่าวันไหน ๆ ด้วยซ้ำ

“ข้ามาเพื่อขออำนาจฮูหยินคืน”

น้ำเสียงของสวี่เหวินหรงที่เปล่งออกมาคราวนี้ต่างจากเดิมนัก สีหน้าเรียบนิ่งแทนที่ใบหน้าเดิมที่คิดอันใดก็แสดงออกทั้งหมด หากเป็นคนคุ้นชินกันคงรับรู้ความเปลี่ยนแปลง แต่ไม่ใช่กับผู้เป็นสามีตรงหน้า

แม่ทัพฉินเหลือบตามองใช้แววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังผสมกับน้ำเสียงเยียบเย็นชวนให้คนฟังขนลุก

“เจ้าทำร้ายบ่าวในจวนไปเท่าไรแล้ว เหวินหรง... เจ้ากลั่นแกล้งคนของข้าสารพัด… แล้วมาวันนี้บอกว่าจะขออำนาจคืน?” เขายกมุมปากขึ้นก่อนเอ่ยปากพูดจนจบ “หึ คิดว่าข้าโง่หรือ?!”

สวี่เหวินหรงรับฟังแต่ไม่คิดล่าถอยกับคำด่านั่น เพราะนั่นคือสิ่งที่นางร้ายในนิยายทำ หาได้ใช่นางไม่ เท้าเล็กก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวใช้แทนสัญลักษณ์การไม่ยอมรับ สีหน้าของนางบัดนี้ไร้ความรู้สึกผิดด้วยซ้ำ 

“ข้าไม่ได้มาขอเปล่า แต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน...”

สิ้นคำพูดประกายในตาของเขาไหววูบวาบหนึ่งแต่ก็กลับมาสงบนิ่งเฉยเมยอย่างรวดเร็ว นางมาคราวนี้ไม่อาจกลับไปมือเปล่าได้ หากการเจรจาไม่สำเร็จนางก็คงต้องตายตามบทนางร้ายในนิยายอย่างแน่นอน

“ข้ายอมให้ท่านใช้เป็นสะพานจัดการกับบิดาของข้า… ท่านอยากแก้แค้นคืนแทนอดีตแม่ทัพฉินบิดาของท่านที่ตายไปแล้วมิใช่หรือ อ้ะ!”

เก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดังทันใด ในพริบตาเดียวฉินเย่าหานก็ยืนอยู่ตรงหน้า มือใหญ่คว้าลำคอเรียวแล้วบีบแน่นจนลมหายใจขาดห้วง

“อย่าเอาเรื่องบิดาของข้ามาพูดเล่น!” เสียงเขาต่ำแน่นกดทับหนักไม่ต่างจากแรงบีบที่คอของนาง “ข้าฆ่าเจ้าได้เดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ”

แรงบีบตรงคอทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ขอบตาร้อนผ่าวก่อนน้ำตาจะไหลลงเพราะนางไม่อาจหายใจรับอากาศได้เต็มปอด ใบหน้าขาวผ่องเริ่มแดงอย่างคนใกล้ขาดอากาศตายทว่าดวงตายังคงเค้นจ้องเขาไม่กะพริบ

...นางยอมตายมากกว่ายอมถอย

การกระทำแสนเด็ดเดี่ยวนี้ทำให้แม่ทัพหนุ่มลดแรงบีบลงนั่นเป็นโอกาสให้สวี่เหวินหรงฉวยช่องว่างนั้นพยายามเปล่งเสียงแหบพร่า

“ข้า…ถูกใช้ไม่ต่างจาก เครื่องมือ...ข้าไม่พอใจ ที่เขา ...ทำกับข้า...ชะ...” สวี่เหวินหรงเค้นเสียงพูดแม้ลมหายใจใกล้ขาดห้วงก็ตาม

ในที่สุดมือหยาบกร้านก็ปล่อยมือจากลำคอระหง ร่างบอบบางร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง นางพยายามโกยอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง เสียงสูดลมหายใจดังเฮือกปนสะอึกสลับกับอาการไอโขลกจนตัวโยน

“แค่ก! แค่ก แค่ก...” ทุกครั้งที่ไอก็หอบความเจ็บปลาบแล่นไปทั่วรอยแดงที่ลำคอ

หลังจัดการตัวเองพอให้รอดแล้ว สวี่เหวินหรงก็ยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาทาบลงบนลำคอที่ปรากฏรอยปื้นแดงเข้มเป็นรูปนิ้วมือเด่นชัด ความรู้สึกตีบตันยังคงหลงเหลืออยู่จนนางต้องกลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง แววตาที่จ้องมองเขายังคงสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดแต่ยังซ่อนความเด็ดเดี่ยวเอาไว้

“ท่านอยากจัดการตระกูลสวี่มิใช่หรือ ใช้ข้าสิ”

ความเงียบขยายตัวทันใดสองสายตาต่างอารมณ์จ้องกันไม่หยุด นางพูดถึงเพียงนี้แล้วเขาก็ไม่ตอบตกลงจึงจำเป็นต้องเดิมพันครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม

“สามเดือน... หากข้าทำหน้าที่ฮูหยินได้ไม่ดีพอ หรือไร้ประโยชน์ต่อท่าน ข้าจะลงนามในหนังสือหย่าและเดินจากไป โดยไม่ให้ท่านต้องเปลืองแรงขับไล่แม้เพียงครึ่งคำ”

นางลงน้ำหนักคำว่าหย่าเพื่อให้เขาได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู “ข้าจะหย่าให้ท่านแบบที่ไม่ว่าใครก็ตามเอาผิดท่านไม่ได้ ท่านหย่าข้าตอนนี้ไม่ได้เพราะอันใดท่านรู้ดี…”

#####บทนำ2

หลังคำพูดจบลงฉินเย่าหานก็หันจ้องมองเนิ่นนาน

หากสามเดือนนี้นางไม่อาจเปลี่ยนใจบุรุษตรงหน้าได้ ชีวิตที่ได้เริ่มต้นใหม่ในนิยายก็จบลงไม่ต่างกัน

ฉินเย่าหานหันหลังเดินย้อนกลับไป ราวกับไม่อยากมองหน้านางอีกแม้เสี้ยววินาทีก่อนเอ่ยตอบ

“ข้าจะคืนอำนาจการดูแลจวนให้เจ้า...” น้ำเสียงเย็นชาจนเหมือนคำสั่งในสนามรบ “แต่ต้องดูแลร่วมกับจิ้นจื่อถง”

เขาไม่ไว้ใจนาง เรื่องนี้นางรู้ดี... ก็ใครให้เจ้าของร่างนี้เป็นบุตรีของศัตรูที่ฆ่าบิดาของเขากันเล่า

และทันในนั้นที่หน้าประตูห้องก็มีเสียงบ่าวดังเข้ามาแทรก

“แม่ทัพขอรับ คุณหนูจิ้นมาขอพบ...”

“ให้เข้ามา ส่วนเจ้าออกไป...” ฉินเย่าหานหันมาพูดกับนางในภายหลังเป็นอันปิดโอกาสให้นางได้พูดอันใดต่อ

...นอกจากคำสั่งแสนเย็นชาแล้ว สายตาของเขาก็ขับไล่สวี่เหวินหรงผู้มีฐานะเป็นภรรยาอย่างถูกต้องเพื่อต้อนรับสตรีอีกนางที่เป็นเพียงสตรีที่อาศัยร่วมชายคาเดียวกัน หึ นี่แหละชะตาของนางร้ายในนิยาย

บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นสตรีในชุดสีชมพูอ่อนยืนอยู่ตรงหน้า ใบงามละมุนอ่อนหวาน ดวงตากลมใสเหมือนน้ำค้างกลิ้งบนกลีบดอกไม้ เป็นความงามที่ทำให้คนมองอยากทะนุถนอม อยากปกป้องโดยไม่ต้องมีเหตุผล

...สตรีผู้มาใหม่จะเป็นใครอื่นได้หากไม่ใช่ จิ้นจื่อถง...นางเอกในนิยายเรื่องนี้

ความงามอ่อนหวานนี้ต่างจากสวี่เหวินหรงผู้เป็นนางร้ายในนิยายอย่างสิ้นเชิง

นางร้ายในนิยายผู้นี้มีส่วนสูงไม่น้อยหากเป็นจากยุคปัจจุบันก็คงไปทำอาชีพนางแบบได้ไม่ยาก หากแต่ความเพรียวบางนี้กลับมีส่วนเว้าส่วนโค้งน่ามองชวนให้ผู้ชายหัวใจสั่นไหว ดวงตาคมเฉี่ยว เส้นคางเรียวได้รูป งดงามแบบที่ทำให้คนมองสูดปากอยากเชยชมสักครั้งหนึ่งในชีวิต แต่ไม่จำเป็นต้องเก็บถนอมไว้ก็ได้

หลายอย่างเหมือนกับในนิยายที่นางเคยอ่านมา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต่างออกไป นั่นก็คือสายตาของจื่อถงผู้เป็นนางเอกในนิยาย สายตาควรจะไร้เดียงสาสมกับฉายาแม่ดอกบัวขาว ทว่าสายตาที่ใช้มองมาตอนเดินผ่านกันนั้นกลับดูเหมือน...กำลังเยาะเย้ย ดูหมิ่น

หนึ่งสิ่งที่นางค้นพบหลังจากมาเกิดใหม่ในร่างนางร้ายในนิยายนั่นก็คือ นางในร่างนางร้ายไม่ใช่คนเดียวที่รู้ว่านี่คือโลกของนิยาย!

ก่อนจะคิดอันใดไปมากกว่านี้ก็ถูกเรียกสติกลับมาด้วยเสียงอ่อนหวานจากจิ้นจื่อถงที่ไม่ดัง แต่ก็เพียงพอให้ได้ยินกันสองคน

“ฮูหยินสวี่เองก็มาหาพี่หานเช่นกันหรือเจ้าคะ?”

พี่หาน? ...คำเรียกที่แสดงออกถึงความสนิทสนมนี้แสดงเจตนาชัดเจนว่าต้องการทำให้ผู้เป็นฮูหยินของคนที่ถูกเอ่ยเรียกเจ็บปวด หากแต่ไม่ใช่กับนาง...ที่เป้าหมายหลังจากเกิดใหม่นี้คือการรอดพ้นจากความตาย

“เจ้าไม่คิดว่าข้าอาจอยู่ด้วยกันกับสามีทั้งคืนบ้างหรือ?” สวี่เหวินหรงเอ่ยเสียงเรียบไร้ร่องรอยความเจ็บปวดใดอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ “เขาเป็นสามีของใครเจ้าย่อมรู้ดี...อย่าได้คิดแย่ง--”

“ใครแย่งใครกันแน่ ฮูหยินสวี่ย่อมรู้ดีแก่ใจ”

รอยยิ้มของจิ้นจื่อถงกว้างขึ้นอย่างไร้ความกังวล แววตาใสกระจ่างจนเหมือนไม่มีพิษภัยอย่างเช่นนางเอกในนิยายแม้คำพูดกับตรงกันข้ามสิ้นเชิง “ชะตานางร้ายน่ะ จะเปลี่ยนได้หรือเจ้าคะ? นางร้ายอย่างไรก็ต้องเป็นนางร้าย... พระเอกเป็นของนางเอก อย่าได้ฝืนชะตาเลยเจ้าค่ะ ข้าเตือนด้วยความหวังดี”

สวี่เหวินหรงหยักยิ้มแทนคำตอบ นางไม่กลัวแม้ตนจะเป็นรองด้วยเพราะอยู่ในร่างนางร้าย นางขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายครึ่งก้าวทำให้เห็นสัดส่วนส่วนสูงที่ต่างกันอย่างชัดเจน นางเหลือบตามองต่ำลงก่อนเอ่ยเสียงมั่นใจ

“ถ้าเช่นนั้นก็มาดูกัน ว่านางร้ายเช่นข้าจะเปลี่ยนบทบาทกลายเป็นนางเอกได้หรือไม่”

แววตาจิ้นจื่อถงกระเพื่อมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาใสบริสุทธิ์ดังเดิม รอยยิ้มอ่อนโยนไม่เปลี่ยนถูกส่งให้อีกฝ่ายเป็นการตอบรักคำท้า

“ฮูหยินสวี่กล่าวเล่นเก่งนัก... เพียงตำแหน่งฮูหยินของตนก็ยังรั้งไว้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำแต่กลับคิดแย่งบทบาทผู้อื่นเสียแล้ว”

เหวินหรงหยักยิ้มชอบใจกับคำพูดจิกกัดนั่นก่อนก้าวออกเดินเตรียมผ่านไปและไม่ลืมทิ้งคำสุดท้ายไว้โดยไม่หันกลับมา

“ใครบอกกันว่าไม่ได้... เจ้าลองไปถามพี่หานของเจ้าดูอีกทีสิ”

จื่อถงยืนนิ่งคิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจคำพูดอีกฝ่าย นางหันกลับไปมองบานประตูที่กำลังปิดลง... ในใจร้อนรนนักแต่พอคิดบางอย่างขึ้นมาได้ก็คลายทุกข์แล้วหยักยิ้มสบายใจแทน

นางจะคิดมากไปไย ไม่ว่าอย่างไรนางเอกในนิยายเรื่องนี้ก็คือนางอย่างไม่อาจเปลี่ยนได้ อีกฝ่ายจะว่าอย่างไรก็ไร้ประโยชน์นั่นแหละ...