Todos os capítulos de เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Capítulo 11 - Capítulo 20

ฟู่ซีโจวยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สัก มือหนากำหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นที่ขมับ นัยน์ตาดำขลับที่เคยมืดมิดและเยือกเย็น บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและรังสีอำมหิตที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุณ“ฮั่ว-อี้-เฉิน...” ฟู่ซีโจวเค้นเสียงเรียกชื่อศัตรูตัวฉกาจลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นอย่างถึงที่สุดเขาอุตส่าห์วางหมากอย่างใจเย็น ปล่อยให้ตระกูลหลงบีบคั้นหลงจิ่นเยว่ให้ถึงขีดสุด เพื่อรอเวลาที่กระต่ายขาวตัวนั้นจะหมดหนทางและต้องคลานมาขอความช่วยเหลือจากเขา แต่แล้วจู่ๆ... ไอ้หมาลอบกัดอย่างฮั่วอี้เฉินกลับฉกตัวเหยื่อของเขาไปหน้าตาเฉย‘ผู้ชายที่มีแต่เปลือกจอมปลอม... ไม่มีค่าพอให้ฉันชายตามองด้วยซ้ำ’ คำพูดด่าทอของเธอที่ภัตตาคารย้อนกลับมาแทงใจเขาอีกครั้ง ฟู่ซีโจวรู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง เธอรังเกียจเขา ปฏิเสธเงินและอำนาจของเขา แต่กลับยอมไปอยู่กับไอ้มาเฟียชั้นต่ำที่มือเปื้อนเลือดและทำเรื่องผิดกฎหมายงั้นรึความหึงหวงอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกหวงแหนอย่างรุนแรงแบบที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ตีรวนพุ่งพล่านอยู่ในอกจนปวด

แม้เขาจะยังไม่ได้ปักใจเชื่อว่าสตรีผู้นี้เป็นใคร แต่ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากมารดาผู้ล่วงลับ ประกอบกับความรู้สึกผูกพันประหลาดที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน ทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเจ้าพ่อมาเฟียกรีดร้องว่าเขากำลัง 'หวงแหน' เธออย่างบ้าคลั่ง ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเขาในคฤหาสน์หลังนี้เท่านั้น ไม่ว่าใครหน้าไหน หรือมีอำนาจล้นฟ้าเพียงใดก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องชายหนุ่มกำลังจะอ้าปากด่าสวนเพื่อปกป้องสตรีข้างกาย แต่หลงจิ่นเยว่กลับยกมือบางขึ้นแตะท่อนแขนแกร่งของเขาเบาๆ เป็นการปราม ซึ่งการกระทำอันแสนสนิทสนมและดูเป็นธรรมชาติราวกับไว้ใจกันและกันนั้น ยิ่งสาดน้ำมันลงบนกองเพลิง ทำให้แววตาของฟู่ซีโจวลุกโชนไปด้วยความหึงหวงจนแทบจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุณหลงจิ่นเยว่ก้าวออกไปข้างหน้าอีกครึ่งก้าว เผชิญหน้ากับอำนาจทหารของสาธารณรัฐอย่างไม่เกรงกลัว“ท่านนายพลคะ... ฉันขอขอบคุณในความหวังดีที่ท่านไปชดใช้หนี้สินให้ตระกูลหลง แต่ฉันต้องขอชี้แจงให้ชัดเจนตรงนี้...” หลงจิ่นเยว่เชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยว “ฉัน หลงจิ่นเยว่ ไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่สินค้า และไม่ใช่ 'ของเล่น' ที่ใครจะเอาเงินมาฟาดแล้วซื้อตัวไปไ

หลงจิ่นเยว่ชะงักตะเกียบในมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวและเจ็บปวด เธอมองเห็นความร้าวรานในดวงตาของลูกชาย... เขาโหยหามารดา แต่ก็หวาดกลัวที่จะถูกหลอกลวงอดีตแม่ทัพหญิงวางตะเกียบลงบนโต๊ะช้าๆ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เขาระแวงต่อไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงพังทลาย และเธอจะไม่มีวันได้ลูกชายคนเดิมกลับคืนมา วันนี้ เธอต้องเสี่ยง“ไม่มีใครสั่งให้ฉันเลียนแบบใครทั้งนั้น อี้เฉิน” หลงจิ่นเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นและกังวานใส ร่างกายของเธอเหยียดตรง นัยน์ตาหงส์ทอดมองเขาด้วยความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่สตรีวัยยี่สิบต้นๆ จะมีให้บุรุษวัยฉกรรจ์ได้“ที่ฉันทำทุกอย่างเหมือนแม่ของคุณ... ก็เพราะฉัน คือแม่ของคุณ”สิ้นประโยคนั้น บรรยากาศในห้องก็เงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนฮั่วอี้เฉินเบิกตากว้าง ก่อนที่รอยยิ้มเย้ยหยันและเย็นชาจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า “หึ... เธอคิดว่าฉันโง่มากงั้นรึ? ผู้หญิงอายุยี่สิบสองอย่างเธอ กล้ามาอ้างว่าเป็นแม่ของฉันที่ตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อนเนี่ยนะ นิทานหลอกเด็กแบบนี้ ต่อให้เอาไปเล่าให้หมาฟัง หมามันยังไม่เชื่อเลย”“ฉันรู้ว่ามันเหลือเชื่

ท่ามกลางเศษกระจกที่ร่วงหล่น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเข้มก้าวเดินฝ่าเข้ามาอย่างดุดัน รองเท้าบูตทหารเหยียบย่ำเศษกระจกจนเกิดเสียงกรอบแกรบชวนขนลุก ฟู่ซีโจวปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับจิตสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบด้านหนาวเหน็บ ปลายกระบอกปืนในมือของเขายังคงมีควันจางๆ ลอยกรุ่น และมันกำลังถูกเล็งตรงมาที่กลางแสกหน้าของฮั่วอี้เฉิน“เอามือสกปรกของแก ออกไปจากผู้หญิงของฉันเดี๋ยวนี้ ฮั่วอี้เฉิน” น้ำเสียงของฟู่ซีโจวแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเกลียดชังขั้นสุด คราบเลือดจางๆ ยังคงติดอยู่ที่มุมปาก บ่งบอกว่าเขาบุกมาที่นี่ด้วยความบ้าคลั่งเพียงใดฮั่วอี้เฉินไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขาดันร่างของหลงจิ่นเยว่ไปไว้ด้านหลังตนเองเพื่อปกป้อง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เหยียดยิ้มกวนประสาท“ผู้หญิงของแก? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันท่านนายพล?” ฮั่วอี้เฉินแค่นเสียงหยัน “ถ้าตาแกไม่ได้บอด ก็หัดดูป้ายราคาที่คอเธอบ้างนะ สร้อยเพชรเส้นนี้ กำไลหยกวงนี้ เงินฉันจ่ายทั้งนั้น... ท่านนายพลผู้สูงส่ง กำลังอิจฉามาเฟียอย่างฉันที่ดูแลผู้หญิงได้ดีกว่าฮูหยินที่บ้านของท่านงั้นรึ?”ประโยคยียวนนั้นจี้ใจดำฟู่ซีโจวอย่างจัง เส้นเลือดที่ขมับข

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาเพ่นพ่านในคฤหาสน์ของฉัน” ฮั่วอี้เฉินตวาดเสียงเย็น“บ่าวพยายามห้ามแล้ว แต่คุณหนูหยางอ้างว่านายท่านหยางให้เอาของขวัญมามอบให้ และคุณหนูก็โวยวายจะขอตรวจดูคฤหาสน์ว่ามีผู้หญิงแปลกหน้าซ่อนอยู่หรือไม่...” พ่อบ้านก้มหน้างุดฮั่วอี้เฉินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด เขาหันไปมองมารดาที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ “แม่ครับ ผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างน่ารำคาญ แม่ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไล่เธอหลับไปเอง”หลงจิ่นเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ เธอมองปราดเดียวก็อ่านสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง “ทำไมแม่ต้องหลบด้วยล่ะจ๊ะ ในเมื่อที่นี่คือบ้านของลูก และแม่ก็เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย ไม่ได้เป็นผู้หญิงแปลกหน้าที่ซ่อนตัวอยู่เสียหน่อย”พูดจบ อดีตแม่ทัพหญิงก็ก้าวเท้าเดินนำหน้าลูกชายเข้าไปในคฤหาสน์อย่างองอาจ ราวกับราชินีที่กำลังเสด็จกลับเข้าสู่ตำหนักของตนเอง ฮั่วอี้เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากตามมารดาเข้าไปอย่างรวดเร็วภายในห้องรับแขกสุดหรูที่ประดับด้วยโคมไฟคริสตัล ร่างอรชรของหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ในชุดกระโปรงฟูฟ่องสไตล์ตะวันตกสีชมพูอ่อนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวโปร