Todos os capítulos de เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Capítulo 41 - Capítulo 46

หล่อนโขกศีรษะลงกับพื้นหินอ่อนจนเลือดซึม “ท่านพี่... ฉันผิดไปแล้ว ฉันทำไปเพราะความหึงหวง ฉันรักท่าน ยี่สิบปีก่อน... ตอนที่ท่านบาดเจ็บสาหัสปางตาย นอนสลบอยู่ท่ามกลางซากศพ... ถ้าไม่ได้ฉันลากรถเข็นพาท่านหนีฝ่าดงกระสุนมา ท่านคงสิ้นใจไปแล้ว ฉันคอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำ ดูแลท่านมาตลอดเวลาที่ท่านไร้ซึ่งความทรงจำ... ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันอยู่เคียงข้างท่านมาตลอดนะเจ้าคะ”ซูหว่านอิ๋งเงยหน้าขึ้น น้ำตานองหน้า “ฉันอาจจะเลวทรามที่สวมรอยเป็นภรรยาท่าน แต่ความรักที่ฉันมีให้ท่านมันคือความจริง ฉันขอโทษที่หึงหวงจนหน้ามืดตามัวไปทำร้ายลูกของท่าน... ฉันไม่ขอความเมตตาให้ฉันกลับมาเป็นฮูหยิน อีกแล้ว แต่ได้โปรด... เห็นแก่บุญคุณที่ฉันเคยช่วยชีวิตท่าน เห็นแก่เวลาตลอดยี่สิบปีที่ฉันดูแลท่าน... อย่าฆ่าฉันเลยนะ”เธอพนมมือไหว้อย่างสั่นเทา “ให้ฉันไปบวชชี ไปกวาดลานวัด หรือให้ฉันทำบุญไถ่โทษด้วยวิธีใดก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง... แต่ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถิดเจ้าค่ะ ท่านพี่”คำอ้อนวอนและข้ออ้างเรื่อง ‘บุญคุณช่วยชีวิต’ ทำให้ฟู่ซีโจวชะงักกึก สันกรามของเขาขบแน่นจนนูนเป็นสัน แม้เขาจะเกลียดชังและอยากจะลั่นไกปืนเจาะกะโหลกเธอให้ตายต

หลงจิ่นเยว่ถอนหายใจยาว เธอหันไปสบตากับฟู่ซีโจวที่กำลังนั่งก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด จอมพลหนุ่มพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงอนุญาตให้เล่าทุกอย่างอดีตแม่ทัพหญิงหันกลับมาจับมือลูกชายเอาไว้แน่น “อี้เฉิน... ลูกเคยยอมรับความจริงที่เหลือเชื่อมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่รู้ว่าแม่คือคนที่กลับชาติมาเกิดในร่างของหลงจิ่นเยว่... วันนี้ แม่มีอีกหนึ่งความจริงที่ลูกจะต้องรับรู้”ฮั่วอี้เฉินกลืนน้ำลายลงคอ สัญชาตญาณบางอย่างเตือนเขาว่าสิ่งที่มารดากำลังจะพูด คือพายุลูกใหญ่ที่จะพลิกคว่ำโลกทั้งใบของเขา“ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าลูก... ฟู่ซีโจว...” หลงจิ่นเยว่เอ่ยช้าๆ ชัดๆ “แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้มีฮูหยินชื่อซูหว่านอิ๋ง และเขาไม่ได้เสวยสุขอยู่กับสตรีอื่น... เมื่อยี่สิบปีก่อน ในคืนที่พวกเราถูกกบฏไล่ล่า เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตายและสูญเสียความทรงจำไปทั้งหมด ซูหว่านอิ๋งอาศัยจังหวะนั้น สวมรอยเป็นภรรยาเพื่อหลอกใช้เขา...”“แม่... แม่กำลังจะบอกอะไรผม...” เสียงของฮั่วอี้เฉินเริ่มสั่นพร่า“ฟู่ซีโจว... ก็คือ ‘ฟู่จิ่งถิง’...” หลงจิ่นเยว่บีบมือลูกชายแน่นขึ้น “เขาคือสามีของแม่... และเป็น ‘บิดาบังเกิดเกล้า’ ของลูก... อี้เฉิน”สิ้นประโ

จ้าวหลินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องนั่งเล่น เครื่องแบบของเขาเปียกปอนไปด้วยละอองฝน “มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาล้มสลบอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ครับ ทหารยามออกไปตรวจดู พบว่าเป็น... เอ่อ... คุณหนูหยางอวี่ซิน บุตรสาวของนายท่านหยางกังครับ”“หยางอวี่ซิน?” ฮั่วอี้เฉินขมวดคิ้วแน่นจนแทบผูกเป็นปม ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที “ยัยคุณหนูน่ารำคาญนั่นมาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ”“หล่อนร้องไห้ฟูมฟาย สภาพสะบักสะบอมมากครับหล่อนอ้างว่าคฤหาสน์ตระกูลหยางถูกกลุ่มกบฏพร้อมอาวุธหนักบุกเข้าถล่ม นายท่านหยางกังให้คนคุ้มกันพาเธอหนีตายมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือและขอความคุ้มครองจากท่านนายพลครับ” จ้าวหลินรายงานต่อสิ้นคำรายงาน ฟู่ซีโจวและหลงจิ่นเยว่ก็หันมาสบตากันทันที นัยน์ตาของอดีตแม่ทัพหญิงทอประกายรู้ทันและเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ในขณะที่ฟู่ซีโจวหรี่ตาลงอย่างประเมินสถานการณ์ฮั่วอี้เฉินที่แม้จะเกลียดยัยคุณหนูนั่นเข้าไส้ แต่เมื่อได้ยินคำว่าบฏและตระกูลที่เคยหนุนหลังเขาถูกถล่ม สัญชาตญาณความเป็นผู้นำแก๊งก็ทำให้เขาขยับตัวจะลุกขึ้น “บ้าเอ๊ย พวกกบฏมันกล้ากำเริบเสิบสานถึงกลางเมืองเลยรึ พาตัวเธอเข้ามาเดี๋ยวนี้”“เดี๋ยวก่อน อี้เฉิน”