Semua Bab เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Bab 41 - Bab 50

หล่อนโขกศีรษะลงกับพื้นหินอ่อนจนเลือดซึม “ท่านพี่... ฉันผิดไปแล้ว ฉันทำไปเพราะความหึงหวง ฉันรักท่าน ยี่สิบปีก่อน... ตอนที่ท่านบาดเจ็บสาหัสปางตาย นอนสลบอยู่ท่ามกลางซากศพ... ถ้าไม่ได้ฉันลากรถเข็นพาท่านหนีฝ่าดงกระสุนมา ท่านคงสิ้นใจไปแล้ว ฉันคอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำ ดูแลท่านมาตลอดเวลาที่ท่านไร้ซึ่งความทรงจำ... ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันอยู่เคียงข้างท่านมาตลอดนะเจ้าคะ”ซูหว่านอิ๋งเงยหน้าขึ้น น้ำตานองหน้า “ฉันอาจจะเลวทรามที่สวมรอยเป็นภรรยาท่าน แต่ความรักที่ฉันมีให้ท่านมันคือความจริง ฉันขอโทษที่หึงหวงจนหน้ามืดตามัวไปทำร้ายลูกของท่าน... ฉันไม่ขอความเมตตาให้ฉันกลับมาเป็นฮูหยิน อีกแล้ว แต่ได้โปรด... เห็นแก่บุญคุณที่ฉันเคยช่วยชีวิตท่าน เห็นแก่เวลาตลอดยี่สิบปีที่ฉันดูแลท่าน... อย่าฆ่าฉันเลยนะ”เธอพนมมือไหว้อย่างสั่นเทา “ให้ฉันไปบวชชี ไปกวาดลานวัด หรือให้ฉันทำบุญไถ่โทษด้วยวิธีใดก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง... แต่ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถิดเจ้าค่ะ ท่านพี่”คำอ้อนวอนและข้ออ้างเรื่อง ‘บุญคุณช่วยชีวิต’ ทำให้ฟู่ซีโจวชะงักกึก สันกรามของเขาขบแน่นจนนูนเป็นสัน แม้เขาจะเกลียดชังและอยากจะลั่นไกปืนเจาะกะโหลกเธอให้ตายต

หลงจิ่นเยว่ถอนหายใจยาว เธอหันไปสบตากับฟู่ซีโจวที่กำลังนั่งก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด จอมพลหนุ่มพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงอนุญาตให้เล่าทุกอย่างอดีตแม่ทัพหญิงหันกลับมาจับมือลูกชายเอาไว้แน่น “อี้เฉิน... ลูกเคยยอมรับความจริงที่เหลือเชื่อมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่รู้ว่าแม่คือคนที่กลับชาติมาเกิดในร่างของหลงจิ่นเยว่... วันนี้ แม่มีอีกหนึ่งความจริงที่ลูกจะต้องรับรู้”ฮั่วอี้เฉินกลืนน้ำลายลงคอ สัญชาตญาณบางอย่างเตือนเขาว่าสิ่งที่มารดากำลังจะพูด คือพายุลูกใหญ่ที่จะพลิกคว่ำโลกทั้งใบของเขา“ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าลูก... ฟู่ซีโจว...” หลงจิ่นเยว่เอ่ยช้าๆ ชัดๆ “แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้มีฮูหยินชื่อซูหว่านอิ๋ง และเขาไม่ได้เสวยสุขอยู่กับสตรีอื่น... เมื่อยี่สิบปีก่อน ในคืนที่พวกเราถูกกบฏไล่ล่า เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตายและสูญเสียความทรงจำไปทั้งหมด ซูหว่านอิ๋งอาศัยจังหวะนั้น สวมรอยเป็นภรรยาเพื่อหลอกใช้เขา...”“แม่... แม่กำลังจะบอกอะไรผม...” เสียงของฮั่วอี้เฉินเริ่มสั่นพร่า“ฟู่ซีโจว... ก็คือ ‘ฟู่จิ่งถิง’...” หลงจิ่นเยว่บีบมือลูกชายแน่นขึ้น “เขาคือสามีของแม่... และเป็น ‘บิดาบังเกิดเกล้า’ ของลูก... อี้เฉิน”สิ้นประโ

จ้าวหลินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องนั่งเล่น เครื่องแบบของเขาเปียกปอนไปด้วยละอองฝน “มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาล้มสลบอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ครับ ทหารยามออกไปตรวจดู พบว่าเป็น... เอ่อ... คุณหนูหยางอวี่ซิน บุตรสาวของนายท่านหยางกังครับ”“หยางอวี่ซิน?” ฮั่วอี้เฉินขมวดคิ้วแน่นจนแทบผูกเป็นปม ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที “ยัยคุณหนูน่ารำคาญนั่นมาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ”“หล่อนร้องไห้ฟูมฟาย สภาพสะบักสะบอมมากครับหล่อนอ้างว่าคฤหาสน์ตระกูลหยางถูกกลุ่มกบฏพร้อมอาวุธหนักบุกเข้าถล่ม นายท่านหยางกังให้คนคุ้มกันพาเธอหนีตายมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือและขอความคุ้มครองจากท่านนายพลครับ” จ้าวหลินรายงานต่อสิ้นคำรายงาน ฟู่ซีโจวและหลงจิ่นเยว่ก็หันมาสบตากันทันที นัยน์ตาของอดีตแม่ทัพหญิงทอประกายรู้ทันและเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ในขณะที่ฟู่ซีโจวหรี่ตาลงอย่างประเมินสถานการณ์ฮั่วอี้เฉินที่แม้จะเกลียดยัยคุณหนูนั่นเข้าไส้ แต่เมื่อได้ยินคำว่าบฏและตระกูลที่เคยหนุนหลังเขาถูกถล่ม สัญชาตญาณความเป็นผู้นำแก๊งก็ทำให้เขาขยับตัวจะลุกขึ้น “บ้าเอ๊ย พวกกบฏมันกล้ากำเริบเสิบสานถึงกลางเมืองเลยรึ พาตัวเธอเข้ามาเดี๋ยวนี้”“เดี๋ยวก่อน อี้เฉิน”

เรือนตะวันออกของคฤหาสน์ตระกูลฟู่ บัดนี้ไม่ต่างอะไรจากตำหนักเย็นที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศเงียบเหงาและถูกปกคลุมด้วยความหวาดระแวง ทหารยามหน้าตาดุดันยืนเฝ้าอยู่ทุกจุดเข้าออกราวกับคุกที่มีการป้องกันแน่นหนาที่สุดภายในห้องพักที่ถูกล็อกกลอนจากด้านนอก หยางอวี่ซินเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ หล่อนกัดเล็บตัวเองจนห้อเลือด ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้เดินเข้ามาติดกับดักของหลงจิ่นเยว่ อย่างสมบูรณ์แบบ นังผู้หญิงปีศาจนั่นรู้ทันแผนการของหล่อนทุกอย่าง“โธ่เว้ย ปล่อยฉันออกไปนะ ฉันคือคุณหนูตระกูล หยางนะ พวกแกจะมาขังฉันแบบนี้ไม่ได้” หยางอวี่ซินทุบประตูไม้สุดแรง ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงันเหนื่อยหอบจากการอาละวาด หล่อนเดินไปทรุดตัวลงนั่งริมหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ทันใดนั้น สายตาของหล่อนก็ปะทะเข้ากับสตรีอีกคนหนึ่งในห้องฝั่งตรงข้ามของเรือน สตรีที่ผมเผ้าหลุดลุ่ย สวมชุดผ้าฝ้ายสีมอซอ กำลังนั่งตักข้าวต้มเปล่าๆ เข้าปากด้วยมือที่สั่นเทาหยางอวี่ซินเบิกตากว้าง... นั่นมัน ‘ซูหว่านอิ๋ง’ ฮูหยิน ของท่านจอมพลไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีสภาพน่าสมเพชราวกับขอทานเช่นนั้นราวก

ทว่า“พวกมันคงคิดว่าไม่มีใครรู้ว่าของถูกซ่อนไว้ที่นี่ เลยไม่ได้วางกำลังคนไว้กระมัง นังเด็กนั่นมันอวดฉลาดแต่ก็ยังอ่อนหัดนัก” หยางกังแสยะยิ้ม “ดี งานจะได้ง่ายขึ้น พวกแกบุกเข้าไป รื้อค้นทุกซอกทุกมุม หาขุมทรัพย์ใต้ดินให้เจอ ใครขวาง... ฆ่าทิ้งให้หมด”“รับทราบ”กลุ่มมือสังหารกระโจนข้ามกำแพงและถีบประตูจวนเข้าไปอย่างอุกอาจ พวกมันกระจายตัวเข้าไปในโถงใหญ่และเรือนต่างๆ เพื่อค้นหาสมบัติอย่างบ้าคลั่งทว่า... ทันทีที่กองกำลังของหยางกังกว่าครึ่งร้อย ก้าวล่วงล้ำเข้ามาจนถึงลานกว้างใจกลางจวนเก่า...ปึ้งประตูใหญ่ของจวนถูกปิดกระแทกลงและลงดาลอย่างแน่นหนาจากด้านนอกพรึ่บ พรึ่บ พรึ่บคบเพลิงนับร้อยดวงถูกจุดสว่างพรึ่บขึ้นพร้อมกันบนแนวกำแพงและหลังคาจวนทุกทิศทาง สาดแสงสว่างไสวราวกับกลางวัน เผยให้เห็นปากกระบอกปืนกลหนักและปืนยาวนับไม่ถ้วน ที่โผล่ออกมาจากช่องหน้าต่างและบนกำแพง เล็งตรงมายังกลุ่มของหยางกังที่ยืนเคว้งอยู่กลางลาน“อะไรกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น” มือสังหารของหยางกังร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกหยางกังเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเล็กลงด้วยความหวาดผวาสุดขีด เมื่อเห็นเงาร่างสามสายก้าวออกมาจากมุมมืดของศาลาประธานเบื้