เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้

เซี่ยงไฮ้, ปีคริสต์ศักราช 1931ซ่าน้ำเย็นเฉียบสาดรดลงมาบนใบหน้า ปลุกวิญญาณที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นจากความตายหลงจิ่นเยว่สะดุ้งเฮือก สููดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรงราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ อาการปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดขยี้ ศีรษะของเธอปวดหนึบจนแทบระเบิดเธอค่อยๆ ปรือตาขึ้น แสงไฟสีส้มสลัวๆ ส่องแยงตา สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยควันไฟของเมืองหลวง หรือทุ่งหญ้าอาบเลือด แต่มันคือเพดานไม้ที่ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าแก้วเจียระไนแบบชาวตะวันตกกลิ่นหอมของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบฉุนกึกผสมกับกลิ่นควันบุหรี่ลอยแตะจมูก“ตื่นแล้วรึ นังตัวดี นึกว่าแกล้งตายไปแล้วเสียอีก”เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู หลงจิ่นเยว่พยายามหันไปมอง ภาพที่พร่ามัวค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ปรากฏร่างของสตรีวัยกลางคนสวมชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีแดงสด รัดรูปจนเห็นสัดส่วน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ ริมฝีปากทาลิปสติกสีแดงสดราวกับเพิ่งดื่มเลือดมา ในมือของสตรีผู้นั้นถือพัดขนนก และยืนมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามขั้นสุดข้างๆ สตรีวัยกลางคน มีหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอสวมชุดกระโปรงบานพลิ้วไหวแบ

ทว่า... ความตื่นเต้นยินดีที่พวยพุ่งขึ้นมากลับถูกสายน้ำเย็นจัดสาดรดจนดับมอดลงในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเธอพิจารณาเขาให้ชัดเจนอีกครั้งเป็นไปไม่ได้... หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธความคิดตัวเองอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปถึงยี่สิบปีแล้ว หากเป็นท่านพี่จริงๆ เขาควรจะมีริ้วรอยแห่งวัย ควรจะดูเป็นชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมามาก แต่บุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้า แม้จะดูเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยบารมี ทว่าใบหน้าและร่างกายกลับดูสมบูรณ์แข็งแรงอยู่ในวัยฉกรรจ์ ราวกับผู้ชายอายุสามสิบต้นๆ หรือสี่สิบที่ดูแลตัวเองอย่างดีเลิศจนกาลเวลาทำร้ายไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของเขาสามีของเธอคือวีรบุรุษผู้ซื่อสัตย์ เป็นสุภาพบุรุษที่อบอุ่นและให้เกียรติภรรยาดุจชีวิต แต่ผู้ชายคนนี้... เขากำลังโอบเอวนักร้องสาว หัวเราะหยอกล้ออย่างเสเพล แววตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความเยียบเย็น เยาะหยัน และมักมากในกามารมณ์ ไม่มีเค้าโครงของคุณธรรมหรือความอบอุ่นของสามีเธอเลยแม้แต่น้อย‘คงเป็นแค่คนหน้าเหมือน... หรืออาจจะเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลฟู่ที่บังเอิญหน้าตาคล้ายกัน’ หลงจิ่นเยว่กัดฟันกรอด เบือนหน้าหนีด้วยความผิดหวังปนขยะแขยง ‘ต่อให้หน้าตาเหมือนท่านพี่ แต่สันดานเส

แววตาของหญิงสาวตรงหน้าไม่มีความล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว มันเป็นแววตาของคนที่เคยพรากชีวิตผู้อื่นมาแล้วนับไม่ถ้วน เถ้าแก่หวังเคยคลุกคลีกับพวกนักเลงหัวไม้มาบ้าง ชายแก่มองออกทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ ‘เอาจริง’ และพร้อมจะฆ่าเขาให้ตายตรงนี้แน่ๆความขี้ขลาดและรักตัวกลัวตายพุ่งทะยานขึ้นขีดสุด เถ้าแก่หวังรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวราวกับคนยอมจำนน ชายแก่ถอยหลังกรูดออกห่างจากหลงจิ่นเยว่ราวกับเห็นผีสาง ร่างอ้วนฉุสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่“มะ... ไม่ ไม่เอาแล้ว” เถ้าแก่หวังละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือ “ฉัน... ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนที่โกดัง เรื่องข้อตกลงวันนี้ยกเลิก ยกเลิกทั้งหมด ตระกูลหลงไปหาเงินมาใช้หนี้ฉันเองก็แล้วกัน ฉันไม่เอาแล้วผู้หญิงคนนี้”พูดจบ ชายแก่ก็หันหลังวิ่งเตลิดหนีออกจากภัตตาคารไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้แขกเหรื่อในร้านและหลงเจิ้นไห่ยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง“เถ้าแก่หวัง เดี๋ยวสิครับ เถ้าแก่หวัง” หลงเจิ้นไห่ตะโกนเรียกหน้าดำหน้าแดง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้อยู่ในสายตาของฟู่ซีโจวทั้งหมด แม้เขาจะยืนอยู่บนชั้นลอยและมองไม่เห็นส้อมในมือของหลงจิ่นเยว่ แต่ประส

หลงจิ่นเยว่รู้ดีว่าการวิ่งหนีปืนคือการฆ่าตัวตาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าออกจากเงามืดมายืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าข้างถนน ชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อนเปียกชุ่มลู่แนบไปกับร่างกาย ผมยาวสยายตกลงมาปรกใบหน้าขาวซีดบุรุษหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าหันกลับมามอง ดวงตาที่เคยวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารดุดันดุจหมาป่า ชะงักค้างไปในเสี้ยววินาทีเมื่อแสงไฟสาดส่องลงบนใบหน้าของหญิงสาวเคร้ง ไฟแช็กเงินในมือของชายหนุ่มร่วงหล่นลงกระทบพื้นหิน รูม่านตาของเขาขยายกว้าง ลมหายใจสะดุดกึกราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางอกใบหน้านั้น... ดวงตาคู่นั้น... โครงหน้ารูปไข่และจมูกรั้นๆ นั่น...“นี่แกแอบดูพวกเรางั้นรึ อยากตายนักใช่ไหม” ลูกน้องคนหนึ่งปรี่เข้าไปหมายจะกระชากคอเสื้อเธอ แต่ชายหนุ่มกลับตวาดลั่นจนทุกคนสะดุ้งสุดตัว“หยุด ห้ามแตะต้องตัวเธอ”ชายหนุ่มก้าวพรวดเดียวเข้ามาขวางหน้าลูกน้อง เขามองหลงจิ่นเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายสูงใหญ่ของเขาสั่นสะท้านน้อยๆ นัยน์ตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสน ตกตะลึง และโหยหาอย่างบ้าคลั่ง“เธอ... เป็นใคร?” เขาเค้นเสียงถามผ่านลำคอที่แห้งผากหลงจิ่นเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาด

หลงจิ่นเยว่มองชามโจ๊กตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองลูกชาย เธอยังจำได้ดี... ตอนเจ็ดขวบ อี้เฉินเป็นเด็กกินยาก เขาไม่ชอบกินโจ๊กจืดๆ และมักจะงอแงเสมอจนกว่าแม่จะปรุงให้เป็นพิเศษหญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบถ้วยเครื่องปรุงอย่างเป็นธรรมชาติ เธอตักซีอิ๊วขาวหนึ่งช้อนชา หยดน้ำมันงาลงไปสามหยดพอดิบพอดี ตามด้วยการคีบไข่เยี่ยวม้าหั่นเต๋าชิ้นเล็กๆ วางเรียงเป็นรูปดอกเหมยตรงกลางชามโจ๊ก และตบท้ายด้วยการคีบขนมจีบกุ้งมาวางเคียงไว้ที่ขอบจานรอง... ทุกขั้นตอน ทุกสัดส่วน และทุกการจัดวาง มันคือ ‘สูตรเฉพาะ’ ที่จ้าวอู๋ซวงเคยทำให้ลูกชายตัวน้อยกินในอดีตเป๊ะๆจากนั้น เธอก็เลื่อนชามโจ๊กใบนั้นไปตรงหน้าฮั่วอี้เฉิน“ทานโจ๊กร้อนๆ รองท้องก่อนดื่มกาแฟดำเถอะค่ะ มันไม่ดีต่อกระเพาะอาหาร” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาที่ทอดมองเขาเปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใยอย่างลึกซึ้งฮั่วอี้เฉินชะงักค้าง มือหนาที่กำลังถือถ้วยกาแฟสั่นสะท้านจนน้ำสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อย รูม่านตาของเขาหดเกร็งเมื่อจ้องมองชามโจ๊กตรงหน้า กลิ่นหอมของน้ำมันงาและการจัดเรียงไข่เยี่ยวม้าเป็นรูปดอกเหมย... ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจระเบิดออกมาราวกับเ