เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้

ปีคริสต์ศักราช 1911 เปลวเพลิงแห่งการปฏิวัติซินไฮ่ลุกโชนแผดเผาแผ่นดินต้าชิง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงที่เคยสงบสุขบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของควันไฟและเลือด เสียงกัมปนาทของปืนใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหว ซากปรักหักพังของกำแพงเมืองที่เคยตั้งตระหง่านพังทลายลง พร้อมกับราชวงศ์ที่ปกครองแผ่นดินมานานนับร้อยปีที่กำลังจะถึงกาลอวสาน

ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องของผู้คนที่หนีตาย หลงจิ่นเยว่ บุตรีแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ราชวงศ์ชิง กำลังควบม้าฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง ชุดทะมัดทะแมงสีเข้มที่นางสวมใส่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและคราบเลือดจนมองไม่เห็นสีเดิม ดาบยาวในมือบิ่นงอจากการปะทะครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นัยน์ตาหงส์คู่นั้นกลับยังคงเด็ดเดี่ยว เยือกเย็น และไร้ซึ่งความหวาดกลัว

เบื้องหลังของนางคือรถม้าคันเล็กซอมซ่อ ภายในนั้นมีร่างของเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่กำลังสั่นเทา และองค์ชายสิบสาม ราชนิกุลองค์น้อยที่นางได้รับคำสั่งเสียจากบิดาให้ปกป้องด้วยชีวิต ข้างรถม้ามีนายทหารองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ควบม้าขนาบข้างมาด้วยความทุลักทุเล

“นายหญิง ทหารกบฏตามมาทันแล้วขอรับ พวกมันมีกันนับร้อยคน” หยางกัง ทหารองครักษ์ตะโกนฝ่าเสียงฝนที่หนวกหู

หลงจิ่นเยว่หันขวับไปมองเบื้องหลัง คบเพลิงนับร้อยดวงกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ดุจฝูงหมาป่ากระหายเลือด นางประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ม้าที่เหนื่อยล้าของพวกนางไม่มีทางวิ่งหนีพ้นมฤตยูครั้งนี้แน่ สตรีผู้โชกโชนในสมรภูมิตัดสินใจกระชากบังเหียนม้าให้หยุดลงอย่างกะทันหัน

“หยางกัง” นางตะโกนสั่งการ “พาองค์ชายและอี้เฉินหนีไปทางเส้นทางลับหลังภูเขา ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อรั้งพวกมันไว้เอง”

“ไม่ได้นะขอรับนายหญิง ท่านรั้งพวกมันไว้คนเดียวไม่ไหวหรอก ให้ข้าน้อยอยู่สู้ตายที่นี่เถิด” หยางกังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“นี่คือคำสั่ง” เสียงของหลงจิ่นเยว่เฉียบขาด ดุดันราวกับคมดาบที่ตวัดตัดอากาศ “หน้าที่ของเจ้าคือพาองค์ชายให้รอดพ้นจากที่นี่ และ... ปกป้องลูกชายของข้าให้ดีที่สุด”

เด็กชายตัวน้อยในรถม้าได้ยินเสียงมารดา จึงแหวกม่านหน้าต่างออกมา ใบหน้าเล็กๆ เปื้อนคราบน้ำตา “ท่านแม่ ท่านแม่จะไปไหนขอรับ ข้าไม่ให้ท่านแม่ไป”

หัวใจของหลงจิ่นเยว่ราวกับถูกบีบรัดอย่างรุนแรง นางกระโดดลงจากหลังม้า พุ่งเข้าไปกอดร่างเล็กๆ ของลูกชายเอาไว้แน่น กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเด็กน้อยคือสิ่งเดียวที่ปลอบประโลมจิตใจนางในยามนี้ นางถอดหยกแกะสลักรูปมังกรครึ่งซีกที่ห้อยคออยู่ออก แล้วยัดใส่มือของลูกชาย

“อี้เฉิน ฟังแม่ให้ดี...” หลงจิ่นเยว่ประคองใบหน้าของลูกชาย ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา “ลูกต้องเข้มแข็ง เป็นลูกผู้ชายตระกูลหลง ต้องไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ จงมีชีวิตอยู่ต่อไป เติบโตขึ้นเป็นบุรุษที่แข็งแกร่ง... แม่รักลูกทุกลมหายใจ”

“ไม่เอา... ข้าจะอยู่กับท่านแม่” ฮั่วอี้เฉินตัวน้อยแผดเสียงร้องไห้จ้า พยายามไขว่คว้าผู้เป็นมารดา แต่นางกลับผละออกอย่างตัดใจ

หลงจิ่นเยว่หันไปหาทหารองครักษ์ แววตาเต็มไปด้วยการฝากฝัง “หยางกัง ข้าฝากเขาด้วย”

หยางกังคุกเข่าลงกับพื้นโคลน โขกศีรษะอย่างแรงจนเลือดซึม “กระหม่อมจะปกป้ององค์ชายและคุณชายให้ถึงที่สุดพ่ะย่ะค่ะ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต กระหม่อมก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาแตะต้องพวกเขาได้”

“ไป” หลงจิ่นเยว่ตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะชักดาบยาวออกมาจากฝัก แสงอัสนีบาตสว่างวาบพาดผ่านท้องฟ้า สะท้อนคมดาบที่อาบชโลมไปด้วยเลือด

หยางกังกัดฟันกรอด น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบหน้า เขากระชากม้าลากรถให้วิ่งออกไปสู่วังวนแห่งความมืดมิด เสียงร้องไห้ของอี้เฉินดังระงมแข่งกับเสียงสายฝน ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปในหุบเขา

เมื่อเห็นรถม้าจากไปจนลับสายตา หลงจิ่นเยว่ก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับกองทหารกบฏที่ควบม้าเข้ามาถึงพอดี นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มี มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ

“เข้ามา ไอ้อีตัวใดที่กล้าก้าวข้ามเส้นนี้ไป มันต้องทิ้งหัวไว้ที่นี่”

การต่อสู้ดุเดือดเริ่มขึ้น สตรีเพียงคนเดียวร่ายรำดาบอยู่ท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์นับร้อย ทุกท่วงท่าคือกระบวนยุทธ์ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลแม่ทัพ เลือดสาดกระเซ็นย้อมสายฝน ร่างกายของศัตรูร่วงหล่นลงแทบเท้านางคนแล้วคนเล่า

ทว่า น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ เรี่ยวแรงของนางเริ่มถดถอย ดาบในมือหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ฉึก หอกเล่มหนึ่งแทงทะลุสีข้างของนาง หลงจิ่นเยว่กัดฟันแน่นไม่ยอมเปล่งเสียงร้อง นางตวัดดาบฟันคอเจ้าของหอกจนขาดสะบั้น แต่ในวินาทีถัดมา ลูกธนูนับสิบดอกก็พุ่งแวกอากาศ เข้าปักทะลุทั่วร่างกายของนางอย่างโหดเหี้ยม

ความเจ็บปวดแล่นพล่าน ดาบยาวหลุดจากมือ ร่างของสตรีเหล็กทรุดลงคุกเข่ากับพื้นโคลน เลือดสีข้นทะลักออกจากปาก นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมิด เปลือกตาหนักอึ้ง

‘อี้เฉิน... แม่คงปกป้องเจ้าได้เท่านี้... มีชีวิตอยู่ต่อไปนะลูกแม่...’

นั่นคือความคิดสุดท้าย ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์