All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้แม่ทัพหญิง ขอทวงรักท่านนายพลเซี่ยงไฮ้: Chapter 21 - Chapter 30

“ฮูหยิน... ใจเย็นๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมเฉิน หญิงรับใช้คนสนิทที่รู้เห็นเป็นใจในความลับนี้มาตั้งแต่ต้น รีบเข้ามาประคองซูหว่านอิ๋ง “นังเด็กนั่นเป็นแค่คุณหนูตระกูลหลงตกอับนะเจ้าคะ อายุของมันเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เทียบกับบารมีของฮูหยินไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”“มึงโง่หรือไง” ซูหว่านอิ๋งตบหน้าแม่นมเฉินฉาดใหญ่จนหน้าหัน “มึงไม่ได้ยินที่มันพูดเหรอ นังเด็กนั่นมันจงใจใช้คำพูดแทงใจดำฉัน ไม่เห็นหรือไงว่าสายตาที่ท่านพี่มองมัน... มันคือสายตาของผู้ชายที่กำลังลุ่มหลง ฉันทนมองใบหน้านั้นของมันไม่ได้ ฉันเกลียดมัน”ซูหว่านอิ๋งกัดริมฝีปากจนเลือดซึม เธอลงทุนวางแผนทรยศเพื่อนรัก โกหกหลอกลวงคนทั้งโลกเพื่อจะได้ครอบครองฟู่ซีโจว เธอทนอยู่อย่างไร้ตัวตนในห้องนอนที่ว่างเปล่ามาตลอดยี่สิบปี เพียงเพื่อรักษาสถานะ ‘ฮูหยินฟู่’ เอาไว้... เธอจะไม่มีวันยอมสูญเสียทุกอย่างไปให้สตรีหน้าไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะสตรีที่หน้าตาเหมือนเสี้ยนหนามในอดีต“ฉันลงมือฆ่ามันด้วยตัวเองไม่ได้... ท่านพี่ซีโจวมีหูตาเป็นสับปะรด หากฉันเคลื่อนไหว เขาต้องสงสัยแน่” ซูหว่านอิ๋งหรี่ตาลง แววตาเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายทอประกายวาบ “ในเมื่อนังนั่นมันเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลง..

“แม่รออยู่นี่นะครับ ผมไปจัดการธุระห้านาที”หลงจิ่นเยว่พยักหน้า เธอยืนพิงโต๊ะสูงเพียงลำพัง ทันใดนั้น เศรษฐีเฒ่าที่เป็นหน้าม้าของซูหว่านอิ๋งก็เดินถือแก้วแชมเปญสองใบเข้ามาหาหลงจิ่นเยว่ด้วยรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย บริกรที่เดินตามมาส่งแก้วแชมเปญที่ถูกผสมยาให้เธอ“คุณหนูหลง ช่างงดงามเหลือเกิน คืนนี้ให้เกียรติดื่มกับผมสักแก้วได้ไหมครับ” ตาแก่ยื่นแก้วให้หลงจิ่นเยว่ขมวดคิ้ว เธอไม่ได้รังเกียจแชมเปญ แต่รังเกียจสายตาหื่นกระหายของตาแก่นี่ เธอเอื้อมมือไปหมายจะรับแก้วมาถือไว้ตามมารยาทแล้วค่อยหาทางปลีกตัวทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเธอจะแตะโดนแก้วมือใหญ่ที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็กก็โฉบเข้ามาฉกแก้วแชมเปญใบนั้นตัดหน้าเธอไปเสียก่อนฟู่ซีโจวที่ทนดูภาพผู้ชายคนอื่นเข้ามาวอแวผู้หญิงของเขาไม่ไหว ก้าวพรวดเดียวลงมาจากชั้นลอย บุกเข้ามาขวางกลางระหว่างหลงจิ่นเยว่กับเศรษฐีเฒ่า ร่างสูงใหญ่ของจอมพลหนุ่มแผ่รังสีคุกคามจนตาแก่ถึงกับผงะถอยหลัง“ผู้หญิงของฉัน ไม่ดื่มกับเศษสวะ” ฟู่ซีโจวคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันจ้องตาแก่จนแทบจะฆ่าให้ตาย “ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งปิดโรงงานของแกให้หมด”เศรษฐีเฒ่าหน้าซีดเผือด รีบวิ่งหนีหางจุ

เพล้ง โครมเสียงข้าวของแตกกระจายดังกึกก้องไปทั่วห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลฟู่ โคมไฟเจียระไนราคาแพงระยับถูกปัดตกลงมาแหลกละเอียดบนพื้นพรมเปอร์เซีย หมอนอิงและเครื่องสำอางถูกกวาดทิ้งกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี“กรี๊ดดดด นังแพศยา นังปีศาจ”ซูหว่านอิ๋งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเธอสั่นเทาไปด้วยความโกรธแค้นและอับอายอย่างถึงที่สุด ภาพเหตุการณ์ที่สโมสร ‘สวรรค์ราตรี’ เมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอน แผนการวางยาปลุกกำหนัดที่เธออุตส่าห์เตรียมการอย่างรัดกุมเพื่อทำลายชื่อเสียงของหลงจิ่นเยว่ กลับพังพินาศไม่เป็นท่า ซ้ำร้าย... สามีของนาง ฟู่ซีโจว กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับสายตาเยาะเย้ยของนังเด็กตระกูลหลงและลูกสมุนมาเฟียของมันเมื่อเช้านี้ ตอนที่เธอเห็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ที่ตีพิมพ์ภาพหลงจิ่นเยว่กับฮั่วอี้เฉิน เธอก็แทบจะกระอักเลือดตามสามีไปอีกคน นังเด็กนั่นเพิ่งจะถูกพ่อไล่ออกจากบ้านแท้ๆ แต่กลับได้เชิดหน้าชูตาในฐานะว่าที่นายหญิงของแก๊งเขียว“ฮูหยินเจ้าคะ ใจเย็นๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมเฉินผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก รีบวิ่งเข้ามาประคองเจ้านายที่กำลังหอบหายใจ

“งั้นหรือคะ?” หลงจิ่นเยว่หัวเราะเสียงเย็น เธอค่อยๆ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างใจเย็น ขาเรียวตวัดไขว่ห้าง ท่วงท่าสง่างามและกดดันจนสองผัวเมียตระกูลหลงถึงกับผงะ “ด้วยกำลังของพวกคุณสองคนน่ะหรือคะที่จะจับฉัน? หรือจะพึ่งพามือสังหารที่แอบซุ่มอยู่หลังฉากกั้นพวกนั้นล่ะ?”หลงเจิ้นไห่และซ่งเหม่ยหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกมันไม่คิดว่าหลงจิ่นเยว่จะรู้ตัวเร็วขนาดนี้“ฆ่ามัน ลากตัวมันไปเดี๋ยวนี้” หลงเจิ้นไห่ตะโกนสั่งการเสียงสั่นสิ้นเสียงคำสั่ง ฉากกั้นไม้ก็ถูกถีบจนล้มโครม มือสังหารร่างกำยำนับสิบคนในชุดดำทะมึน พุ่งกระโจนออกมาจากมุมมืดพร้อมกับมีดสั้นและท่อนเหล็กในมือ หมายจะรุมทึ้งสตรีร่างบางตรงกลางโต๊ะทว่า... อดีตแม่ทัพหญิงผู้คุ้นเคยกับคาวเลือดและสมรภูมิรบ หาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่เศษเสี้ยวหลงจิ่นเยว่คว้ากาน้ำชากระเบื้องเคลือบที่ร้อนจัดบนโต๊ะ สาดน้ำเดือดพล่านใส่หน้ามือสังหารคนแรกที่พุ่งเข้ามาจนมันร้องลั่น ก่อนที่เธอจะตวัดปลายเท้า เตะเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกระแทกเข้าที่ยอดอกของมือสังหารคนที่สองจนกระเด็นทะลุม่านลูกปัดตกลงไปชั้นล่างโครมเสียงร่างคนตกลงมากระแทกโต๊ะด้านล่าง ทำให้การแสดงงิ้วบนเว

“ได้... ดีมาก...” ฟู่ซีโจวเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เป็นเสียงหัวเราะของคนแพ้ที่น่าเวทนาที่สุด เขาพยักหน้าช้าๆ มองหน้าหลงจิ่นเยว่และฮั่วอี้เฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินโซเซออกจากสถานีตำรวจไปเงียบๆ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาฮั่วอี้เฉินมองตามแผ่นหลังของศัตรูคู่อาฆาต แม้เขาจะเกลียดฟู่ซีโจวเข้ากระดูกดำ แต่ปฏิกิริยาที่ปวดร้าวแสนสาหัสของจอมพลหนุ่มเมื่อครู่ ก็ทำให้เจ้าพ่อมาเฟียอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ‘ไอ้แก่นี่... มันรักแม่ของเราจริงๆ งั้นรึ? ทำไมท่าทางมันถึงเหมือนคนอกหักเจียนตายขนาดนั้น...’ภายนอกสถานีตำรวจ สายฝนตกลงมาอย่างหนัก ฟู่ซีโจวก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังของรถยนต์ทหาร ร่างกายของเขาเปียกปอน ทว่าความเย็นชาของหยาดฝนไม่อาจเทียบได้กับความเหน็บหนาวในหัวใจชายหนุ่มหลับตาลงพิงพนักเบาะ ปล่อยให้ความเจ็บปวดกัดกินจิตใจ... ทว่า... เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง สติปัญญาอันเฉียบแหลมระดับผู้นำกองทัพที่ถูกความหึงหวงบดบังไว้ ก็เริ่มทำงานขึ้นมาอย่างช้าๆ‘เดี๋ยวก่อน...’ ฟู่ซีโจวลืมตาขึ้นฉับพลัน นัยน์ตาสาดประกายคมกริบดุจใบมีดประโยคที่หลงจิ่นเยว่พูดตอกหน้าเขาเมื่อครู่..