All Chapters of สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย: Chapter 1 - Chapter 7

ยามราตรีค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ผู้คนบนรถบัสต่างทยอยกันลงจากรถไปทีละคนสองคนไซต์ก่อสร้างคือจุดหมายปลายทางสุดท้าย บนรถจึงเหลือเพียงแค่ฉันกับเพื่อนร่วมงานทั้งสี่คนเท่านั้นดูเหมือนพวกเขาเองก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ต่างพากันพิงพนักเก้าอี้แล้วส่งเสียงกรนออกมาเบาๆฉันเองก็หลับตาลงเพื่อพักผ่อนเอาแรง กะว่าพอไปถึงหอพักของสามี จะรีดเอาของที่เขาสต็อกไว้หลายวันออกมาให้หมดไส้หมดพุงเลยทีเดียวไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในขณะที่กำลังสะลึมสะลือ ฉันก็ได้ยินเสียงพวกเพื่อนร่วมงานกำลังคุยกันเขาลดเสียงลงต่ำมาก "ชู่ว! เธอหลับหรือยังน่ะ?""ไม่รู้สิ เอางี้ไหม เหล่าหวัง นายลองไปดูหน่อยสิ?" เพื่อนร่วมงานอีกคนผลักไสฉันรู้สึกได้ว่ามีมือข้างหนึ่งค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้หน้าอกของฉันแต่แล้วก็ถูกเพื่อนร่วมงานคนที่สามห้ามไว้ "แกบ้าหรือเปล่า ถ้าอีเนี่ยมันยังไม่หลับแล้วถูกจับได้ แกซวยแน่""แม่งเอ๊ย ข้าล่ะอยากจะจัดนังร่านนี่จริงๆ ครั้งก่อนที่ไปบ้านเฉินเฉิง ข้าแอบฉกถุงน่องหล่อนมาด้วย กลิ่นได้ใจชะมัด" คนที่ชื่อเหล่าหวังเดาะลิ้นไม่หยุดมิน่าล่ะ ครั้งก่อนฉันถึงรู้สึกว่าถุงน่องหายไปคู่หนึ่ง ที่แท้ก็ถูกเขาขโมยไปนี่

ช่วงที่ผ่านมาฉันเก็บกดจนแทบคลั่ง ความหฤหรรษ์ที่ห่างหายไปนานกำลังจะมาถึงแล้วใช่ไหม?ในขณะที่เหล่าหวังกำลังจะสอดแทรกเข้ามาในร่างกายของฉัน กลับถูกเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ กระชากตัวออกไป"ถอยไปเลย ทำไมเรื่องอะไรๆ แกต้องได้ก่อนทุกทีวะ?""คราวนี้อุตส่าห์มีสาวสวยหลุดมาถึงที่ ก็ต้องแบ่งให้พวกข้าก่อนสิโว้ย!"เหล่าหวังเกือบจะมุดเข้าไปได้อยู่แล้ว พอถูกขัดจังหวะกะทันหันแบบนี้ ในใจคงไม่ต้องบอกว่ามันหงุดหงิดขนาดไหน"แม่งเอ๊ย พวกแกอย่ามาขวางความสุขข้าได้ไหมวะ?"เขาเงื้อหมัดเตรียมจะวางมวยกับพวกที่เหลือทันทีเพื่อนร่วมงานคนอื่นก็ไม่ยอมลดลาวาศอก เพื่อจะแย่งชิงความเป็นหนึ่งที่จะได้จัดการฉัน ทั้งสี่คนจึงตะลุมบอนนัวเนียกันอุตลุดพวกเขาฟัดกันจนล้มลุกคลุกคลาน แม้แต่รถบัสคันใหญ่ยังสั่นโยกเยกไปตามแรงปะทะคนขับรถตะโกนด่ามาจากด้านหน้า "พอได้แล้ว! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ต้องสู้กันเอาเป็นเอาตายขนาดนั้นเลยเหรอ?"พวกเขากำลังเลือดเข้าตา ไม่ฟังคำเตือนของคนขับเลยสักนิดถนนทางเข้าไซต์ก่อสร้างก็ขรุขระเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอมาฟัดกันแบบนี้ ฉันล่ะกลัวจริงๆ ว่าพวกเขาจะทำรถคว่ำเอาเหล่าหวังถึงขั้นยังไม่ได้ดึงกางเกงขึ

ในใจของฉันพลันเครียดขึ้นมาทันที ที่แท้การถูกทั้งสี่คนรุกรานอย่างป่าเถื่อนบนรถบัส มันทำให้ฉันหลวมโพลรกขนาดนี้เลยเหรอ?"เอ๊ะ? จริงเหรอคะ? ฉันไม่ทันสังเกตเลย"เฉินเฉิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาขยับร่างกายบนตัวฉันอีกเพียงไม่กี่ครั้งก็จบลงอย่างรวดเร็วเขาเช็ดทำความสะอาดร่างกายส่วนล่าง แล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่งเขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน แฝงไปด้วยความเงียบเหงาและอ้างว้างเมื่อเห็นเขามีท่าทีผิดหวังแบบนั้น ในใจของฉันก็รู้สึกแย่จนบอกไม่ถูกฉันโผเข้ากอดเขาจากทางด้านหลัง หวังจะมอบความอบอุ่นให้เขาบ้างแต่เฉินเฉิงยังคงนิ่งเงียบ เขาเอนตัวลงนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย"รีบนอนเถอะ คุณนั่งรถมาทั้งวัน คงเหนื่อยมากแล้ว"พูดจบเขาก็พลิกตัวไปอีกทาง ไม่สนใจฉันอีกเลยในใจของฉันเริ่มกังวลปนสงสัย หรือว่าเฉินเฉิงจะรู้เรื่องที่ฉันทำลงไปแล้ว?ไม่น่าจะเป็นไปได้ เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อบ่าย แถมไม่มีใครคาดเดาได้ เขาคงแค่รู้สึกว่าฉันเปลี่ยนไปเล็กน้อยเท่านั้นแหละฉันรีบเตือนตัวเองว่าอย่าคิดมาก บางทีพรุ่งนี้เช้าตื่นมา ตรงนั้นอาจจะกลับมาแน่นเหมือนเดิมก็ได้จากนั้นฉันก็ห่มผ้าห่ม ซุกตัวกอดเฉินเ