บทที่ 3

พอพูดจบ เหล่าหวังก็ยื่นมือออกไปหยิบเอาของเล่นชิ้นเล็กนั้นออกมา

"พวกแกดูสิ ยังติดน้ำออกมาด้วย เยิ้มเป็นยางยืดเลยว่ะ"

ฉันหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นอย่างทนไม่ไหว วินาทีที่มันถูกดึงออกไป มีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านวูบหนึ่งจนเกือบจะกลั้นเสียงร้องไว้ไม่อยู่

ทว่าภาพนี้กลับถูกเหล่าหวังเหลือบไปเห็นพอดี เขาชี้มาที่ฉันแล้วพูดขึ้น

"เสร็จกัน นังนี่แกล้งหลับว่ะ เมื่อกี้ขาขยับด้วย!"

"จริงหรือเปล่า อย่ามาหลอกให้พวกข้าตกใจนะเว้ย" เพื่อนร่วมงานอีกสามคนที่เหลือมีสีหน้าตระหนก ตกใจกลัวว่าเรื่องชั่วๆ ที่ทำจะถูกจับได้

"จริงแน่นอน เมื่อกี้คลำหล่อนดูหล่อนไม่มีปฏิกิริยาเลย ต้องแกล้งทำแน่ๆ อาจจะกำลังเสียวจนลืมตัวอยู่ก็ได้"

...

แต่ละคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นาๆ ในใจของฉันนั้นเครียดจนถึงขีดสุด

พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของสามีแท้ๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปสู้หน้าสามีได้ยังไง

สุดท้าย เหล่าหวังก็กัดฟันกรอด ยุยงพวกที่เหลืออีกครั้ง

"ช่างแม่งเถอะ ไม่ว่าจะแกล้งหลับหรือเปล่า ถ้าแกล้งหลับล่ะก็ ในใจนังนี่ต้องสมยอมแน่ๆ แต่ถ้าหลับจริง จัดการหล่อนเสร็จหล่อนก็ไม่รู้เรื่องหรอก"

พอถูกเขายุยงแบบนั้น ทั้งสามคนก็เกิดอารมณ์ใคร่ดั่งสัตว์ป่าขึ้นมาทันที

พวกเขาจัดการเลิกกระโปรงสั้นของฉันขึ้น จนความลับในที่ลับนั้นปรากฏแก่สายตาอย่างโจ่งแจ้ง

ฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวแล้วลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

จ้องมองพวกเขาด้วยแววตาที่สั่นไหวและอ่อนแอ "พะ... พวกคุณจะทำอะไรน่ะ?"

พอเห็นฉันลืมตาขึ้นมา พวกเขาก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะนึกย้อนกลับไปแล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

"ที่แท้ก็แกล้งหลับมาตลอด เมื่อกี้ถูกพวกเราคลำจนเสียวล่ะสิ"

ความรู้สึกตอนนั้นมันเร้าใจจริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันจะปล่อยให้พวกเขาจับได้ไม่ได้เด็ดขาด จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

"อะ... อะไรนะ? เมื่อกี้ฉันหลับอยู่ พวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน?"

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว มีคนบ้านไหนนอนหลับแล้วยัดของเล่นไว้ข้างล่างบ้างวะ"

"ตอนที่คลำน่ะ ร่างกายสั่นระริกไปหมด คิดว่าพวกเรามองไม่เห็นหรือไง?"

"ตอนนี้กำลังคันจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ? ดูสิกางเกงในเปียกโชกขนาดนี้ เดี๋ยวพวกพี่ๆ จะปรนเปรอให้เสียวจนลืมผัวเลย"

พูดจบ ทั้งสี่คนก็พุ่งเข้าใส่ฉันทันที

พวกเขาแบ่งกันซ้ายขวา จับเรียวขาทั้งสองข้างของฉันยกขึ้นสูง จนส่วนนั้นเปิดอ้าออกมาอย่างสมบูรณ์

นึกไม่ถึงเลยว่าพวกนี้จะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าทำเรื่องแบบนี้บนรถบัส!

ฉันตะโกนก้องด้วยความตื่นตระหนก "พวกคุณกำลังทำผิดกฎหมายนะ! ไม่กลัวคนขับรถเห็นหรือไง?"

คนขับรถที่อยู่ด้านหน้ายังคงตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างหลัง

เหล่าหวังลูบไล้ต้นขาของฉันด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

"ร้องไปเถอะ คนขับรถน่ะคนของเรา ต่อให้คุณร้องจนคอแตกตาย ก็ไม่มีใครมาช่วยคุณได้หรอก"

ในใจของฉันสิ้นหวังอย่างที่สุด ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าจ้องมองพวกเขา

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ จ้องมองส่วนนั้นของฉันอย่างไม่วางตา มือทั้งสี่คู่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายของฉันแทบจะทุกซอกทุกมุม

แม้กระทั่งพยายามจะแหวกออกดูข้างใน

"สวยจริงๆ ว่ะ ชมพูระเรื่อเลย เห็นแล้วอยากจะพิสูจน์ข้างในจริงๆ"

"อยากลองดูจริงๆ ว่าจะรู้สึกยังไง ต้องทั้งแน่นทั้งลื่นชัวร์"

การถูกพวกเขารุกรานอย่างป่าเถื่อนแบบนี้ ร่างกายกลับรู้สึกทั้งคันทั้งซ่านสยิว จนมีสายน้ำอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลซึมออกมา

ทุกอย่างอยู่ในสายตาของพวกเขาหมดแล้ว มันช่างน่าอับอายเหลือเกิน

เหล่าหวังหันไปบอกเพื่อนร่วมงานข้างๆ "นังนี่โดนแค่นี้ก็น้ำเดินแล้ว พวกเราเองก็อย่ากลั้นไว้เลย จัดพร้อมกันเลย!"

"ได้!"

พูดจบ พวกเขาก็ฉีกกระชากกางเกงในของฉันจนขาดวิ่น แล้วจัดการถ่างเรียวขางามทั้งสองข้างออกจนกว้างที่สุด

ฉันร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ ปากก็พร่ำบอกไม่หยุด

"มะ... ไม่นะ! สี่คนมันมากไป จะพังเอาได้นะ!"

เหล่าหวังสะบัดเข็มขัดออกมา แล้วฟาดลงบนบั้นท้ายที่ถูกยกขึ้นของฉันอย่างแรง

ความเจ็บปวดที่แสนเผ็ดร้อนกระตุ้นเส้นประสาทของฉัน จนเกิดความต้องการผุดขึ้นมาอย่างประหลาด

"ผู้หญิงร่านๆ อย่างแก กลัวจะพังงั้นเหรอ? ไม่รีดน้ำพวกข้าจนแห้งตายก็บุญแล้ว"

"ยกก้นขึ้นมาสูงๆ อีก! ข้าจะได้ปรนเปรอแกให้ถึงใจ" พูดเสร็จ เขาก็ฟาดลงมาอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าทำไม ร่างกายกลับยกบั้นท้ายขึ้นตามคำสั่งราวกับควบคุมไม่ได้ เรียวขาทั้งสองถ่างออกอย่างสุดแรง เผยให้เห็นส่วนนั้นอย่างชัดเจน

เหล่าหวังถอดกางเกงออกด้วยความตื่นเต้น เผยให้เห็นท่อนเอ็นขนาดมหึมาที่เด้งออกมา

ไซส์ขนาดนี้ จะทำฉันพังหรือเปล่านะ!

"ทนหน่อยนะ ช่วงแรกอาจจะเจ็บนิดนึง"

เขายึดขาของฉันไว้เป็นที่มั่น เล็งไปที่ปากถ้ำ แล้วออกแรงกระแทกช่วงเอวสวนเข้าไปอย่างแรง...