로그인공유
บทที่ 2
최신 챕터
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 7
เหล่าหวังยังคงไม่ลดละ เขาขย้ำเสื้อผ้าของฉันแล้วพยายามจะมุดมือเข้าไปข้างในฉันยกเท้าขึ้นแล้วถีบเข้าที่จุดระหว่างขาของเขาเต็มแรงเหล่าหวังตกใจกับการขัดขืนที่รุนแรงของฉันจนชะงักไปครู่หนึ่งเขากุมเป้ากางเกงด้วยสีหน้าเหยเกเจ็บปวด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธจัดจนหน้ามืดตามัว"นังแพศยา กล้าตีข้าเหรอ? วันนี้แกจะยอมหรือไม่ยอม ข้าก็จะจัดให้ได้!" พูดจบเขาก็พุ่งเข้าใส่ทันทีห้องพักแคบนิดเดียว ไม่นานนักฉันก็ถูกเขาคว้าตัวไว้ได้เขาเอื้อมมือมาฉีกทึ้งเสื้อผ้าของฉันจนขาด แล้วก้มลงกัดที่ไหปลาร้าของฉันอย่างแรงฉันดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต แต่แรงของเขามหาศาล เขากอดรัดฉันไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลยสักนิด"เมื่อวานยังมีความสุขอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้อยากจะมาเป็นกุลสตรีรักนวลสงวนตัวขึ้นมาล่ะ?" เขาเอ่ยพลางกัดติ่งหูของฉัน มือข้างหนึ่งก็บีบเค้นความนุ่มนิ่มของฉันไม่หยุดเมื่อวานสามีก็ไม่พอใจมากอยู่แล้ว ฉันจะยอมให้เกิดความผิดพลาดครั้งที่สองไม่ได้เด็ดขาด!"รีบไสหัวไปเลยนะ ถ้าสามีฉันมาเห็นเข้า คุณไม่ตายดีแน่!"เหล่าหวังแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "ผัวคุณมันไปทำงานแล้ว กว่าจะกลับก็มืดค่ำโน่นแหละ เมื่อวานคุณมีความส
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 6
ในใจของฉันพลันเครียดขึ้นมาทันที ที่แท้การถูกทั้งสี่คนรุกรานอย่างป่าเถื่อนบนรถบัส มันทำให้ฉันหลวมโพลรกขนาดนี้เลยเหรอ?"เอ๊ะ? จริงเหรอคะ? ฉันไม่ทันสังเกตเลย"เฉินเฉิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาขยับร่างกายบนตัวฉันอีกเพียงไม่กี่ครั้งก็จบลงอย่างรวดเร็วเขาเช็ดทำความสะอาดร่างกายส่วนล่าง แล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่งเขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน แฝงไปด้วยความเงียบเหงาและอ้างว้างเมื่อเห็นเขามีท่าทีผิดหวังแบบนั้น ในใจของฉันก็รู้สึกแย่จนบอกไม่ถูกฉันโผเข้ากอดเขาจากทางด้านหลัง หวังจะมอบความอบอุ่นให้เขาบ้างแต่เฉินเฉิงยังคงนิ่งเงียบ เขาเอนตัวลงนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย"รีบนอนเถอะ คุณนั่งรถมาทั้งวัน คงเหนื่อยมากแล้ว"พูดจบเขาก็พลิกตัวไปอีกทาง ไม่สนใจฉันอีกเลยในใจของฉันเริ่มกังวลปนสงสัย หรือว่าเฉินเฉิงจะรู้เรื่องที่ฉันทำลงไปแล้ว?ไม่น่าจะเป็นไปได้ เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อบ่าย แถมไม่มีใครคาดเดาได้ เขาคงแค่รู้สึกว่าฉันเปลี่ยนไปเล็กน้อยเท่านั้นแหละฉันรีบเตือนตัวเองว่าอย่าคิดมาก บางทีพรุ่งนี้เช้าตื่นมา ตรงนั้นอาจจะกลับมาแน่นเหมือนเดิมก็ได้จากนั้นฉันก็ห่มผ้าห่ม ซุกตัวกอดเฉินเ
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 5
หลังจากเดินผ่านประตูใหญ่ของไซต์ก่อสร้างและผ่านถนนที่มีโคลนมาช่วงหนึ่ง ในที่สุดพวกเราก็มาถึงหอพักพนักงานเฉินเฉิงพักอยู่บนชั้นสาม ฉันเดินตามพวกเหล่าหวังขึ้นไปข้างบนที่นี่มีแต่คนงานชาย ห้องน้ำเป็นห้องน้ำรวมตั้งอยู่ตรงกลางโถงทางเดินมักจะมีผู้ชายที่อาบน้ำเสร็จแล้วเดินแก้ผ้าไปมาต่อหน้าฉันเมื่อเห็นร่างกายที่กำยำแข็งแกร่งของพวกเขาแต่ละคน ในใจของฉันก็รู้สึกคันยิบๆ ขึ้นมาทันทีโชคดีที่เมื่อกี้พวกเขาช่วยสงเคราะห์ฉันไปบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงคันจนเดินแทบไม่ไหวแน่ๆตอนนั้นเองมีคนงานคนหนึ่งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินสวนกับพวกเรา บนตัวเขายังมีหยดน้ำเกาะพราว ส่วนนั้นของเขามันใหญ่โตจนเหลือเชื่อพอเขาเห็นฉันเข้า เขาก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาทันทีเขาเอ่ยหยอกล้อกับเหล่าหวังว่า"อ้าวเหล่าหวัง ไปพาสาวที่ไหนมาเนี่ย สวยพรีเมียมเชียว ไปเล่นที่ห้องฉันหน่อยไหมจ๊ะ?"เหล่าหวังเตะปึ้กเข้าที่ส่วนนั้นของเขา "ไอ้แก่นี่พูดจาเลอะเทอะ รีบๆ ไปใส่เสื้อผ้าซะ"เขาหัวเราะร่าแล้วหลบฉากไปเหล่าหวังพูดต่อว่า "นี่เมียเฉินเฉิง เพิ่งเจอกันบนรถบัสเมื่อกี้ ข้าเลยพาหล่อนมาส่ง"พอชายคนนั้นได้ยินว่าฉันเป็นเมียเฉินเฉิง สีหน้าของ
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 4
ช่วงที่ผ่านมาฉันเก็บกดจนแทบคลั่ง ความหฤหรรษ์ที่ห่างหายไปนานกำลังจะมาถึงแล้วใช่ไหม?ในขณะที่เหล่าหวังกำลังจะสอดแทรกเข้ามาในร่างกายของฉัน กลับถูกเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ กระชากตัวออกไป"ถอยไปเลย ทำไมเรื่องอะไรๆ แกต้องได้ก่อนทุกทีวะ?""คราวนี้อุตส่าห์มีสาวสวยหลุดมาถึงที่ ก็ต้องแบ่งให้พวกข้าก่อนสิโว้ย!"เหล่าหวังเกือบจะมุดเข้าไปได้อยู่แล้ว พอถูกขัดจังหวะกะทันหันแบบนี้ ในใจคงไม่ต้องบอกว่ามันหงุดหงิดขนาดไหน"แม่งเอ๊ย พวกแกอย่ามาขวางความสุขข้าได้ไหมวะ?"เขาเงื้อหมัดเตรียมจะวางมวยกับพวกที่เหลือทันทีเพื่อนร่วมงานคนอื่นก็ไม่ยอมลดลาวาศอก เพื่อจะแย่งชิงความเป็นหนึ่งที่จะได้จัดการฉัน ทั้งสี่คนจึงตะลุมบอนนัวเนียกันอุตลุดพวกเขาฟัดกันจนล้มลุกคลุกคลาน แม้แต่รถบัสคันใหญ่ยังสั่นโยกเยกไปตามแรงปะทะคนขับรถตะโกนด่ามาจากด้านหน้า "พอได้แล้ว! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ต้องสู้กันเอาเป็นเอาตายขนาดนั้นเลยเหรอ?"พวกเขากำลังเลือดเข้าตา ไม่ฟังคำเตือนของคนขับเลยสักนิดถนนทางเข้าไซต์ก่อสร้างก็ขรุขระเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอมาฟัดกันแบบนี้ ฉันล่ะกลัวจริงๆ ว่าพวกเขาจะทำรถคว่ำเอาเหล่าหวังถึงขั้นยังไม่ได้ดึงกางเกงขึ
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 3
พอพูดจบ เหล่าหวังก็ยื่นมือออกไปหยิบเอาของเล่นชิ้นเล็กนั้นออกมา"พวกแกดูสิ ยังติดน้ำออกมาด้วย เยิ้มเป็นยางยืดเลยว่ะ"ฉันหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นอย่างทนไม่ไหว วินาทีที่มันถูกดึงออกไป มีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านวูบหนึ่งจนเกือบจะกลั้นเสียงร้องไว้ไม่อยู่ทว่าภาพนี้กลับถูกเหล่าหวังเหลือบไปเห็นพอดี เขาชี้มาที่ฉันแล้วพูดขึ้น"เสร็จกัน นังนี่แกล้งหลับว่ะ เมื่อกี้ขาขยับด้วย!""จริงหรือเปล่า อย่ามาหลอกให้พวกข้าตกใจนะเว้ย" เพื่อนร่วมงานอีกสามคนที่เหลือมีสีหน้าตระหนก ตกใจกลัวว่าเรื่องชั่วๆ ที่ทำจะถูกจับได้"จริงแน่นอน เมื่อกี้คลำหล่อนดูหล่อนไม่มีปฏิกิริยาเลย ต้องแกล้งทำแน่ๆ อาจจะกำลังเสียวจนลืมตัวอยู่ก็ได้"...แต่ละคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นาๆ ในใจของฉันนั้นเครียดจนถึงขีดสุดพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของสามีแท้ๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปสู้หน้าสามีได้ยังไงสุดท้าย เหล่าหวังก็กัดฟันกรอด ยุยงพวกที่เหลืออีกครั้ง"ช่างแม่งเถอะ ไม่ว่าจะแกล้งหลับหรือเปล่า ถ้าแกล้งหลับล่ะก็ ในใจนังนี่ต้องสมยอมแน่ๆ แต่ถ้าหลับจริง จัดการหล่อนเสร็จหล่อนก็ไม่รู้เรื่องหรอก"พอถูกเขายุยงแบบนั้น ทั้
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 2
ยามราตรีค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ผู้คนบนรถบัสต่างทยอยกันลงจากรถไปทีละคนสองคนไซต์ก่อสร้างคือจุดหมายปลายทางสุดท้าย บนรถจึงเหลือเพียงแค่ฉันกับเพื่อนร่วมงานทั้งสี่คนเท่านั้นดูเหมือนพวกเขาเองก็เหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ต่างพากันพิงพนักเก้าอี้แล้วส่งเสียงกรนออกมาเบาๆฉันเองก็หลับตาลงเพื่อพักผ่อนเอาแรง กะว่าพอไปถึงหอพักของสามี จะรีดเอาของที่เขาสต็อกไว้หลายวันออกมาให้หมดไส้หมดพุงเลยทีเดียวไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในขณะที่กำลังสะลึมสะลือ ฉันก็ได้ยินเสียงพวกเพื่อนร่วมงานกำลังคุยกันเขาลดเสียงลงต่ำมาก "ชู่ว! เธอหลับหรือยังน่ะ?""ไม่รู้สิ เอางี้ไหม เหล่าหวัง นายลองไปดูหน่อยสิ?" เพื่อนร่วมงานอีกคนผลักไสฉันรู้สึกได้ว่ามีมือข้างหนึ่งค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้หน้าอกของฉันแต่แล้วก็ถูกเพื่อนร่วมงานคนที่สามห้ามไว้ "แกบ้าหรือเปล่า ถ้าอีเนี่ยมันยังไม่หลับแล้วถูกจับได้ แกซวยแน่""แม่งเอ๊ย ข้าล่ะอยากจะจัดนังร่านนี่จริงๆ ครั้งก่อนที่ไปบ้านเฉินเฉิง ข้าแอบฉกถุงน่องหล่อนมาด้วย กลิ่นได้ใจชะมัด" คนที่ชื่อเหล่าหวังเดาะลิ้นไม่หยุดมิน่าล่ะ ครั้งก่อนฉันถึงรู้สึกว่าถุงน่องหายไปคู่หนึ่ง ที่แท้ก็ถูกเขาขโมยไปนี่
สี่โฉดบนรถเมล์รอบสุดท้าย บทที่ 1
ฉันชื่อสวี่ฉิง เป็นภรรยาสาวสุดเซ็กซี่ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ตัวดีว่าตัวเองมีความต้องการสูงแค่ไหน แค่เห็นผู้ชายฉันก็แทบจะน้ำลายไหลออกมาแล้วแต่เพราะการศึกษาที่ได้รับมา ทำให้ฉันไม่เคยนึกอยากจะมั่วผู้ชายไปทั่วฉันมอบพรหมจรรย์ให้กับสามี และตั้งแต่วันนั้นฉันก็ได้ลิ้มรสชาติความเป็นชายจนถอนตัวไม่ขึ้นทุกๆ
