Semua Bab คุณหนูตัวปลอม: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 3 ติดรสถิงถิงกลับออกมาจากตรอกเปลี่ยวด้วยใบหน้าแดงระเรื่อและรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข นางรู้สึก อิ่มเอมใจที่ได้ช่วยเหลือขอทานผู้น่าสงสารผู้นี้ ถือเป็นกุศลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต และแม้ว่ามันจะเกิดขึ้นในชั่วพริบตาแต่ก็น่าจดจำขณะเดินกลับบ้าน เสี่ยวฮวายังคงมีสีหน้าหวาดกลัว นางจับมือคุณหนูไว้แน่น แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปสักพักแล้ว พวกนางใช้เวลาที่ตลาดนานเกินกว่าที่ควรจะเป็น และใบหน้าของถิงถิงยังคงมีร่องรอยของความตื่นเต้นและรอยแดงจางๆ ที่แก้ม เสี่ยวฮวาจึงพยายามปกปิดด้วยการดึงผ้าคลุมหน้าให้ต่ำลง"คุณหนูเจ้าคะ... เรื่องที่เกิดขึ้น... หากนายท่านกับฮูหยินทราบเข้า พวกเราต้องถูกลงโทษอย่างหนักเป็นแน่" เสี่ยวฮวากล่าวเสียงสั่นเครือ "ได้โปรด... ได้โปรดเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเถิดนะเจ้าคะ""เจ้าไม่ต้องกลัว เสี่ยวฮวา ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จะไม่มีใครรู้เรื่อง 'น้ำรัก' ที่ข้ามอบให้ขอทานในวันนี้"คุณหนูสี่แห่งตระกูลจางกลับจวนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง นางยังคงเป็นจางถิงถิงผู้ไร้เดียงสา แต่ในใจของนางได้มีภาพของขอทานร่างบึกบึนผู้หนึ่งที่ชื่ออาเหยา เข้ามาประทับอยู่แล้ว และความล

บทที่ 4 หลังวัดเช้าวันรุ่งขึ้น ฮูหยินจางและแม่สื่อก็มีเรื่องสำคัญมอบหมายให้บุตรสาวแต่ละคน โดยธิดาคนโตให้ไปไหว้พระที่วัดต้าหวัง ธิดาคนที่สองให้ไปรับสมุนไพรที่คฤหาสน์แม่ทัพ ธิดาคนที่สามให้ไปรับเอกสารที่กรมคลังแทนบิดา แม่สื่อจัดแจงให้พวกนางแยกย้ายไปบังเอิญพบปะบุรุษที่หมายตา เพื่อทดลองให้หนุ่มสาวดูนิสัยใจคอกันและกันตามลำพัง หากเข้ากันได้ดีและถูกอกถูกใจกัน จะได้ดำเนินการจับคู่ตบแต่งให้ถูกต้องตามธรรมเนียม"ถิงถิง ลูกสาวแม่" ฮูหยินจางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณชายหลี่ผู้นี้ทั้งรูปงาม องอาจ และมีอนาคตรุ่งโรจน์ เจ้าเองก็อ่อนหวานงดงาม สมกันราวกิ่งทองใบหยก บิดาเจ้าได้ตกลงกับแม่สื่อแล้ว เช้านี้เจ้าจงไปไหว้พระที่วัดกวนอิม และแม่สื่อจะจัดแจงให้เจ้าได้พบกับเขาเป็นการส่วนตัว"ถิงถิงรู้สึกใจหายวาบ นางยังคงคิดถึงใบหน้าเปื้อนฝุ่นและดวงตาที่ลึกล้ำของขอทานอาเหยา แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของบิดามารดาถิงถิงในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนถูกนำตัวมายังวัดกวนอิมอันเงียบสงบ นางจุดธูปไหว้พระด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น ขอพรให้ตนเองได้พบกับทางออกที่ดีที่สุดในชีวิต ขณะที่นางกำลังก้มกราบอยู่นั้น เสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นข้างกาย"คุณหนู

ร่างกำยำเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความขมขื่น"คุณหนูผู้สูงส่ง" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและห่างเหิน "ท่านไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายให้ขอทานเช่นข้าฟังเลยสักนิด คุณชายท่านนั้นรูปงาม ฐานะเหมาะสมกับคุณหนูแล้ว ข้าน้อยขอแสดงความยินดีด้วย""ท่านพูดอะไร!" ถิงถิงรู้สึกเจ็บแปลบในใจ "ท่านกำลังดูถูกข้าหรือดูถูกตัวท่านเองกันแน่! ท่านคิดว่าข้าเป็นคนที่เห็นแก่รูปกายและฐานะเช่นนั้นหรือ""ข้าน้อยไม่กล้า" อาเหยาตอบอย่างนอบน้อม "แต่ความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้ คุณหนูมีชีวิตที่สูงส่ง มีอนาคตที่สดใส ข้าน้อยเป็นเพียงขอทานข้างถนน"เขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไปอีกครั้ง ถิงถิงใจหายวาบ นางรีบยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อที่ขาดวิ่นของเขาไว้"อาเหยา... ท่านไม่ต้องการน้ำของข้าแล้วใช่หรือไม่" นางถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ท่านคลายกระหายได้แล้วจริงหรือ"คำถามนี้ทำให้ขอทานชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองถิงถิงอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาสื่อถึงความสับสนและความปรารถนาที่ถูกกดไว้"น้ำ... น้ำที่ท่านหมายถึง..." อาเหยาเอ่ยเสียงแหบพร่า"ใช่" ถิงถิงตอบอย่างหนักแน่น "น้ำที่ข้าเคยให้ท่านดื่มในตรอกเปลี่ยว น้ำที่ท่านบอกว่

“อ๊ะ อ๊าๆ เสียว น้ำจะแตก น้ำจะแตกแล้วเจ้าค่ะ” ถิงถิงครางอู้อี้ หอบกระเส่า กลีบสาวอวบอูมคายน้ำหวานจนแฉะ“ข้าน้อยปวด ค ทนไม่ไหวแล้ว ขอปี้ ห เลยนะขอรับ” ร่างกำยำขึ้นคร่อม สองมือคลึงเคล้นเต้างามแล้วค่อยๆ ดันลำเนื้ออวบยาวเข้าไปในรู ห แสนหวานเยิ้ม“อูย... อ๊าาา... อ๊าาา... เสียว ห” ร่างบางครางซี้ด ปิดตาแน่นไม่กล้ามองตอนที่หัวบากบานเหมือนดอกเห็ดสีชมพูกำลังซุยหาทางสอดใส่เข้าไป ขอทานสกปรกค่อยๆ ดันหัวบานๆ เข้าไป กลีบแบะอ้าตามขนาดลำ กลีบ ห อูมปลิ้นสวบบ...“ซี้ดด...”“จะเด้าแล้วนะขอรับ ข้าน้อยใส่ ค เข้าไปแล้ว... ขยับขากว้างอีกนิด”“ขอร้องข้าสิเจ้าคะ”“คุณหนู ข้าน้อยอยากปี้ ห ได้โปรด ให้ ค ของข้าน้อยกระแทก ห นะขอรับ”“อา...”ร่างกำยำเป่าปากซี้ดซ้าดและร้องครางหนักๆ ออกมาเพราะรูแฉะๆ ตอดแน่นมาก เขาค่อยๆ บดจนกระทั่งลำเนื้อแข็งชันจมหายลงไปในรู ห มิดด้าม จากนั้นก็เริ่มเย่อช้าๆ กลีบเนื้อปลิ้นเข้าปลิ้นออกดูน่าสงสาร ทั้งคู่ครางกระเส่าลั่นป่าไผ่ อวัยวะเสียบติดเชื่อมต่อร่าง ซอยถี่ๆตับๆๆๆๆๆๆ“อ๊าาา!! อ๊าาา!! อ๊าาา!!” ตับๆๆๆๆๆๆๆ“อ๊าๆๆๆ ปี้ ห แรงๆ เลยเจ้าค่ะ เอาอีก” นางรู้สึกราวกับว่าร่างกายของนางถูกสร้าง

บทที่ 5 ริมน้ำรุ่งเช้าของวันถัดมา จางถิงถิง ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจสงบได้ ภาพและสัมผัสที่เร่าร้อนยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ นางรู้ดีว่าไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป หลังจากมื้อเช้า ถิงถิงจึงรีบเข้าไปในเรือนของมารดา"ท่านแม่เจ้าคะ" ถิงถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและออดอ้อน "ข้ายังเลือกผ้าไหมที่ถูกใจไม่ได้เลยเจ้าค่ะ ข้าอยากได้ผ้าไหมสีชมพูอ่อนสำหรับตัดชุดใหม่ ท่านแม่ให้ข้าออกไปตลาดอีกครั้งได้หรือไม่เจ้าคะ"“ก็ดีเหมือนกัน เมื่อวานนี้แม่สื่อรายงานว่าลูกเดินหนีคุณชายหลี่ เจ้าไม่ชอบเขาหรือลูก”“ข้า... จู่ๆ คุณชายเขากอดจูบข้า ข้าตกใจเจ้าค่ะ”“โธ่เอ้ย เรื่องแค่นี้เอง คราวหน้าเจ้าอย่าเดินหนีเช่นนั้นอีก” ฮูหยินจางหวังว่าการออกไปสูดอากาศภายนอกจะช่วยให้ถิงถิงกลับมาสนใจเรื่องการแต่งงานกับคุณชายหลี่อีกครั้ง นางจึงยอมอนุญาตอย่างง่ายดาย "ไปเถิด ไปเลือกผ้าไหมที่สวยที่สุดมาตัดชุดให้สมกับเป็นธิดาตระกูลจาง"ถิงถิงรีบโค้งคำนับมารดาและเดินออกมาอย่างรวดเร็ว โดยมีเสี่ยวฮวาเดินตามมาด้วยสีหน้ากังวล ทันทีที่พ้นประตูจวน ถิงถิงก็เร่งฝีเท้าไปยังทิศทางที่ตรงกันข้ามกับร้านขายผ้าไหม"คุณหนูเจ้าคะ! เราจะไปที่ใ