บททั้งหมดของ คุณหนูตัวปลอม: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 6 กระเด้าริมฝั่งเจ้าขอทานยากจนลงมือชำเราคุณหนูถิงถิงอย่างเร่าร้อน ถิงถิงนอนหงายบนกระดานเรือแตกๆ“อ๊ะ... อูยย...” ถิงถิงสะดุ้ง เมื่อท่อนหอกของเขากำลังสอดใส่เข้ามา เจ้าขอทานจับลำหอกอวบแข็งมาเขี่ยร่องสวาทแฉะๆ แหวกกลีบเนื้อสีชมพูแล้วงัดขึ้นงัดลง ถูไถไปมาจนลำเอ็นฉ่ำวาว เด้งหนุบหนับ“อ๊า... อ๊าาา...”“ซี้ดด อา... อูยย... ตอด ค แรงมาก ซี้ดด”“แฮ่กๆๆ อา อ๊า แน่น... ค มันใหญ่ แน่น ห มากเลยเจ้าค่ะ อ๊า... เสียว”เจ้าขอทานเริ่มต้นกระแทกเข้าออก ด้วยความที่รูเสียวแฉะๆ แน่นมาก กลีบสาวจึงปลิ้นตอดเหมือนลูกสูบ เขากระทุ้งแท่งเอ็นอย่างเมามัน ขย่มจนพวงเต้ากระเพื่อมพั่บๆ รูหอยโดนอัดลำอวบยักษ์เข้าไปก็แหกบานจนนางร้องไม่เป็นภาษา กลีบสาวแบะอ้าโดนเอ็นลำอวบกระเด้าพั่บๆๆ กระแทกลำใส่จนกลีบบาน ผืนน้ำเกิดคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอกวง เสียวซ่านสุดๆตับๆๆๆๆๆๆๆๆ“ซี้ดด อูยย อ๊าาา... อ๊าาา...”ลำเนื้ออวบยาวแทรกดันผ่านร่องคับแน่น ดันกระแทกเข้าไปจนมิดด้าม เนื้อตัวของทั้งสองสั่นเทิ้มด้วยความเสียวซ่าน แท่งหอกอวบยาวเต้นตุบตับเพราะแรงตอดแสนอร่อยๆ รูเสียวนุ่มๆ แฉะๆ กำลังรีดเค้นน้ำกามออกมาจากแท่งหอก“อูยย ซี้ดด อร่อยเสียจริ

บทที่ 7 ใจเป็นกุศลหลังจากที่จางถิงถิงได้มอบสัมผัสลึกซึ้ง ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมบริเวณริมน้ำนั้น เสี่ยวฮวาก็เดินกลับมาด้วยสีหน้ากังวล"คุณหนูเจ้าคะ! เราต้องรีบกลับแล้วเจ้าค่ะ! หากนายท่านทราบว่าท่านหายไปนานถึงเพียงนี้ พวกเราแย่แน่เจ้าค่ะ!"ถิงถิงลุกขึ้นยืน นางมองอาเหยาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผูกพัน"ข้าต้องไปแล้ว อาเหยา""ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัย คุณหนู" อาเหยาตอบถิงถิงเดินจากไปพร้อมกับเสี่ยวฮวา แต่ในใจของนางนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น ระหว่างทางกลับจวน เสี่ยวฮวาเดินนำหน้าคุณหนูของนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นางไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่เดินออกมาจากริมน้ำ แต่ความเงียบนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าคำพูดใดๆ"คุณหนู ท่านทำเช่นนี้อีกไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่าน... ท่านไปพบกับบุรุษผู้นั้นอีกไม่ได้แล้ว! และครั้งนี้... มันเกินกว่าที่บ่าวจะรับไหวแล้วเจ้าค่ะ"ถิงถิงที่ยังคงอยู่ในห้วงแห่งความอิ่มเอมใจ มองสาวใช้ด้วยความประหลาดใจ "เสี่ยวฮวา เจ้าพูดอะไร? ข้าไปทำกุศลมานะ ข้าได้เยียวยาอาการปวดให้อาเหยา เขาขอบคุณข้ามากเลยนะ""กุศลอันใดกันเจ้าคะ!" เสี่ยวฮวาแทบจะร้องไห้ "คุณหนูเจ้าขา! ท่านเป็นถึงคุณหนูสี่

'ข้าได้มอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตให้กับขอทานผู้ต่ำต้อยไปแล้ว... แล้วข้าจะเอาอะไรไปมอบให้กับคุณชายหลี่ผู้สูงศักดิ์ได้อีก'บิดามารดาของนางสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่พวกเขากลับคิดว่าถิงถิงกำลังตื่นเต้นกับงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึง"ถิงถิง... เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก" ฮูหยินจางกล่าว "เจ้ากำลังจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในเมืองหลวง ตอนนี้ข่าวการหมั้นของเจ้าดังไปไกลถึงต่างเมืองเชียวล่ะ"ถิงถิงยิ้มรับคำชมนั้น แต่รอยยิ้มของนางไม่ได้มาจากใจ นางรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็นการ แลกความสุขของตนเอง แต่เพื่อรักษาเกียรติยศของตระกูล นางก็ต้องยอมรับชะตากรรมนี้แต่แล้ว... ในวันหนึ่งที่จวนตระกูลจางกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานหมั้น ขอทานผู้นั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งณ จวนตระกูลจางอันโอ่อ่าซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองหลวง เป็นที่พำนักของขุนนางผู้มั่งคั่งและธิดาทั้งสี่ผู้เลอโฉม ในยามเช้าที่ประตูจวนซึ่งแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ได้มีขอทานมานั่งขวางทางเข้าออกอาเหยา...ร่างกายของเขาสูงใหญ่กำยำ สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นและสกปรก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหงื่อที่โชยออกมานั้นรุนแรงจนผู้คนที่ผ่านไปมาต้องเบือนหน้าหนี ใบหน

ถิงถิงพยักหน้าช้าๆ ความเชื่อมั่นในดวงตาของอาเหยาได้สั่นคลอนความลังเลในใจของนางจนหมดสิ้นฮูหยินจางกำลังจิบชาอยู่ในเรือน เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากบ่าวรับใช้ นางก็แทบจะสำลักชา"อะไรนะ! ถิงถิงจะติดตามขอทานสกปรกผู้นั้นไปตามหาคู่ครองที่ไม่เคยเห็นหน้าหรือ! นางเสียสติไปแล้วหรือ!" มารดาของนางตวาดเสียงดังด้วยความโกรธ นางเดินเข้ามาประจันหน้ากับบุตรสาวคนเล็ก"เจ้าเป็นธิดาของตระกูลจาง! เจ้าจะทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ไม่ได้! เจ้าจะเอาเกียรติยศของตระกูลไปทิ้งไว้ข้างถนนไม่ได้!" มารดาของนางยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเด็ดขาด "ฟังข้าให้ดีนะถิงถิง... ยาจกตัวเหม็นจะไปรู้จักคนรวยๆ ได้อย่างไร เสวียนหย่งเป็นใคร ข้าไม่เคยได้ยินชื่อ หากเจ้าก้าวออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว เจ้าก็ไม่ต้องกลับมาอีก"คำขู่ของมารดาไม่ได้ทำให้ถิงถิงหวาดหวั่น นางเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน"ท่านแม่เจ้าคะ... หากความสุขของข้าคือการต้องก้าวออกจากบ้านหลังนี้ ข้าก็ยินดีที่จะไม่กลับมาอีก"ถิงถิงโค้งคำนับมารดาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากเรือนไปอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่มีอะไรติดตัวไปแม

บทส่งท้ายอาเหยาทิ้งไว้เพียงร่องรอยที่เขาทำเครื่องหมายไว้บนพื้นดิน ถิงถิงต้องเดินทางเพียงลำพัง นางเดินตามสัญลักษณ์ง่ายๆ ที่ทำจากกิ่งไม้หรือก้อนหินที่วางเรียงกันเป็นรูปทรงแปลกตา นางเดินไปตามทางที่คดเคี้ยวและเปลี่ยวร้างนานหลายชั่วยาม แสงแดดเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสื้อผ้าที่เรียบง่ายของนางเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกายที่อ่อนแอของธิดาผู้สูงศักดิ์ นางไม่เคยต้องเดินไกลเช่นนี้มาก่อนในที่สุด นางก็มาถึงที่แห่งหนึ่งซึ่งมีไร่ข้าวโพดกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า ต้นข้าวโพดสูงใหญ่เรียงรายเป็นระเบียบราวกับกองทัพสีเขียวขจีถิงถิงมองหาอาเหยา แต่ไม่พบร่องรอยของเขาอีกต่อไป นางรู้สึกสับสนและเริ่มหวาดหวั่นเล็กน้อยทันใดนั้น นางก็เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังเดินตรวจตราอยู่ตามแนวไร่ ชายผู้นั้นสวมเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านและดูภูมิฐาน แม้จะดูเป็นคนดูแลไร่ แต่ก็มีท่าทางน่าเคารพ ถิงถิงเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นด้วยความอ่อนน้อม"ท่านลุงเจ้าคะ" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน "ท่านเห็นขอทานรูปร่างสูงใหญ่ มีหนวดเคราเดินผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่เจ้าคะ"ชายผู้นั้นมองถิงถิงตั้ง