Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

หยานซูอี้ทำความสะอาดห้องเล็กน้อย ก่อนจะเปิดกระเป๋า เอาเสื้อผ้าออกมาแขวนเข้าตู้ของที่แตกง่ายก็หยิบมาจัดเรียงทีละชิ้นมองห้องที่ตัวเองจัดเรียบร้อยแล้ว เธอถึงค่อยพอใจ อาบน้ำแล้วขึ้นนอนการนอนบนเครื่องบินไม่สบายเอาเสียเลยพอตื่นอีกที ก็เป็นบ่าย 2 แล้วมองห้องใหม่ของตัวเอง ยังรู้สึกไม่ชินนิดหน่อยหยานซูอี้ใช้เวลาตั้งสติอยู่ประมาณหนึ่งนาที ถึงจะรู้ตัวว่ามาถึงออสเตรเลียจริง ๆ แล้วเดือนกุมภาพันธ์ของซิดนีย์เป็นหน้าร้อน เธอเปลี่ยนเป็นชุดเดรสบาง ๆ แล้วออกจากห้องต่างจากตอนอยู่จีนที่ต้องแต่งตัวเป๊ะ ตอนนี้เธอแค่อยากออกไปสัมผัสแสงแดดเธอตั้งใจจะหาอะไรกิน แล้วค่อยซื้อวัตถุดิบกลับมาทำอาหารจู่ ๆ กลิ่นหอมก็ลอยมาเข้าจมูกต่อมรับรสของหยานซูอี้เหมือนถูกปลุกทันทีเธอเดินตามกลิ่นไปโดยไม่รู้ตัว จนไปเจอร้านอาหารร้านหนึ่งเมื่อเห็นว่าเมนูเด่นคือสเต๊ก เธอเลยสั่งสเต๊กพิเศษและขอไม่เอามันฝรั่งชีสพอสเต๊กมาเสิร์ฟ เธอก็รีบชิมทันที เนื้อนุ่ม อร่อยจริง ๆเธอกินอย่างพอใจพอกำลังจะจ่ายเงิน ถึงเพิ่งนึกได้ว่าเงินสดกับบัตรอยู่ในกระเป๋าอีกชุดตอนเปลี่ยนชุดลืมหยิบมาตอนที่กำลังลำบากใจ มีมือหนึ่งยื่นบัตรออ

“เหวินชิง!”หยานอี้โม่เรียกเขาหลายครั้ง แต่เขาไม่ตอบเธอทั้งโกรธทั้งอายแขกด้านล่างเริ่มซุบซิบ พิธีกรพยายามแก้สถานการณ์สุดท้ายเธอจึงผลักแขนเขาเบา ๆเขาถึงได้สติพิธีกรรีบพูดแก้ว่าเจ้าบ่าวคงเหนื่อยจากการเตรียมงาน ขอให้ทุกคนเข้าใจด้วยทั้งสองแลกแหวนกันแบบเหม่อลอย แล้วก็ถึงช่วงดื่มอวยพร“ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย เดี๋ยวค่อยออกไปชนแกัวทีหลัง”ซ่งเหวินชิงพูดจบก็เดินออกไปทันทีโดยที่ไม่สนใจหยานอี้โม่เลยเธออยากตามไปถาม แต่แขกยังรออยู่เธอเลยจึงจำใจต้องอยู่“เหวินชิงขับรถทั้งคืน เลยเหนื่อยนิดหน่อย เดี๋ยวจะกลับมาดูแลทุกคนค่ะ”พูดจบ เธอยกแก้วขึ้นดื่มแขกสงสัย แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากถึงยังไงวันนี้ก็เป็นงานแต่งของทั้งสองซ่งเหวินชิงกลับไปหลังเวที ก่อนที่ผู้ช่วยจะรีบยื่นกล่องให้เขาเปิดมันออกช้า ๆข้างในมีเทปอัดเสียงเล็ก ๆ กับเอกสารตัดขาดความสัมพันธ์พ่อแม่ลูกเห็นลายเซ็นสามตัวนั้นเขาชะงักหยานซูอี้กับครอบครัวมีปัญหาขนาดนี้เลยเหรอทำไมถึงต้องตัดขาดความสัมพันธ์เอง?แต่พอนึกถึงที่พ่อแม่เธอดีกับหยานอี้โม่ เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจเมื่อนิ้วเขาเลื่อนไปแตะเทปก็รู้สึกคุ้นตาเหมือนหยานซูอี้เค

หยานซูอี้เดินไปที่หน้าต่าง เปิดออก พบว่าอากาศด้านนอกดีมากอารมณ์ของเธอก็สดใสขึ้นทันทีเธอเลยตั้งใจจะลงไปเดินเล่นพอดี ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาสัมภาษณ์ ยังพอมีเวลาพอเดินลงมาถึงพุ่มไม้ข้างล่าง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแมวร้องเบา ๆเธอหันไปมอง แต่ไม่เห็นตัวแมวตอนแรกคิดว่าหูฝาด กำลังจะเดินไป ก็ได้ยินเสียงอีกครั้งเธอเลยย่อตัวลงค้นดูในพุ่มไม้ จนไปเจอท่อเก่า ๆ ด้านในสุด มีลูกแมวสีส้มตัวหนึ่งเธอเห็นว่ามันผอมมาก แถมมีแผลเต็มตัวพอเห็นหยานซูอี้ก็ไม่กลัว ยังพยายามคลานเข้าหาเธอเธอเห็นแล้วใจหายตัดสินใจจะช่วยมันทันทีแต่หน้าท่อมีเศษปูนขวางอยู่ เธอพยายามยกหลายครั้งก็ไม่ไหวอยากจะไปขอความช่วยเหลือ แต่ที่นี่เธอไม่รู้จักใคร นอกจากผู้ชายคนนั้นที่ช่วยจ่ายเงินให้ลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ลองไปเคาะประตูเขาผู้ชายเปิดประตูมาในสภาพเหมือนเพิ่งตื่นพอเห็นเป็นเธอก็รีบจัดเสื้อผ้า “มีอะไรหรือเปล่า?”หยานซูอี้รีบเล่าเรื่องลูกแมวอย่างรวดเร็ว“โอเค รอผมแป๊บหนึ่ง”เขาพูดจบก็กลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อ แล้วลงมาพร้อมกันพอเห็นตำแหน่งลูกแมวเขาก็ค่อย ๆ ยกก้อนปูนออก แล้วเอามันออกมาจากท่ออย่างเบามือลูกแมวร้องไ

เมื่อมองเอกสารที่มีผลทางกฎหมายแผ่นนั้น ทั้ง 3 คนถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งหยานอี้โม่กลับแค่นหัวเราะอย่างดูถูก“หยานซูอี้นี่มันเป็นบ้าอะไรอีก”“แค่ไม่ให้เธอมางานแต่ง ถึงกับต้องส่งของแบบนี้ให้ซ่งเหวินชิงเลยเหรอ? หรืออยากให้เขารู้ว่าตระกูลเราไม่ดีกับเธอ ตั้งใจทำลายชื่อเสียงหรือไง”“ถ้าเธอรู้ว่างานแต่งล่ม คงดีใจแทบตายแน่ ๆ”พอได้ยินแบบนี้ พ่อแม่ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลในใจก็เริ่มโทษหยานซูอี้ทันทีพ่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กะจะโทรไปด่าลูกสาวคนนี้แต่ปลายสายมีแค่เสียงระบบเย็นชา ไม่มีอะไรตอบกลับเขาโกรธจัด“ถึงขั้นไม่รับสายฉันแล้วเหรอ ปีกกล้าขาแข็งจริง ๆ!”แม่ลองโทรบ้าง ก็โทรไม่ติดเหมือนกัน“ดูท่าจะตัดขาดกับเราจริง ๆ แล้วนะ พ่อแม่ ในเมื่อเธอทำฉันขนาดนี้ งั้นไล่เธอออกจากตระกูลไปเลยเถอะ!”หยานอี้โม่รีบเสริมทันทีพ่อแม่ก็เห็นด้วย และตั้งใจจะไปหาทนายเพื่อรับรองเอกสารนี้ทันทีหยานอี้โม่ถึงได้รู้สึกโล่งขึ้นเล็กน้อยพอทั้ง 3 กลับถึงบ้านตระกูลหยาน หยานอี้โม่เห็นคำว่า “งานมงคล” ที่ติดหน้าประตู ก็โมโหขึ้นมาอีกเธอฉีกของตกแต่งพวกนั้นทิ้งอย่างบ้าคลั่งไม่ยอมกินข้าวเย็น แล้วขังตัวเองอยู่ในห้องพ่อแ

“ประธานซ่ง นี่คือสิ่งที่คุณเคยให้ผมไปสืบครับ”ผู้ช่วยวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะซ่งเหวินชิงเปิดดู เป็นใบเสร็จโรงพยาบาลบันทึกชัดเจนว่า ตอนหยานอี้โม่อายุ 3 ขวบ ป่วยหนัก ต้องใช้เลือดสายสะดือช่วยชีวิตการเกิดของหยานซูอี้ ก็เพื่อเธอมือที่ถือเอกสารของเขากำแน่นเขาเคยสงสัยความลำเอียงของพ่อแม่เธอ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ในแฟ้มยังมีโทรศัพท์เครื่องเก่า สภาพค่อนข้างพังเขาจำได้ นี่คือของที่หยานซูอี้เคยใช้ผู้ช่วยตามหาจากประวัติการโทรแล้วส่งให้ฝ่ายเทคนิคกู้ข้อมูลก่อนจะนำมาให้เขาเขามองรหัส 4 หลักบนหน้าจอ ลังเลเล็กน้อยแล้วกด 0616เสียงปลดล็อกดังขึ้นดวงตาเขาแดงทันทีเพราะวันที่ 16 มิถุนายน คือวันเกิดของเขาแอปต่าง ๆ ถูกล็อกเอาต์หมดเหลือแค่รูปภาพกับข้อความบางส่วนเขาเปิดดูทีละรูปมีทั้งดอกไม้ริมทาง ท้องฟ้าแต่ส่วนใหญ่เป็นรูปของเขาตั้งแต่สมัยเรียน จนถึงตอนตาบอดทุกภาพถูกเก็บไว้อย่างดีแม้แต่รูปหมู่ตอนเรียนก็ยังมีอยู่ในใจเขาเจ็บแปลบเหมือนเธอแอบรักเขามาตลอด โดยที่เขาไม่รู้แม้ตอนที่เขาถูกตระกูลซ่งทอดทิ้ง เธอก็ยังอยู่ข้างเขาช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยลืมเลยร