All Chapters of อโศกเมื่อพบอีกครา: Chapter 1 - Chapter 10

ชาติก่อน เธอก็ถูกพ่อแม่เกลี้ยกล่อมให้จากไปแบบนี้ แต่เธอไม่ยอม ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อธิบายกับซ่งเหวินชิงว่าคนที่เขาควรรักคือเธอ หลายต่อหลายครั้งที่ขอร้องให้พ่อแม่พูดความจริง อย่าให้พี่สาวสวมรอยแทน สุดท้ายกลับได้มาแค่ความรังเกียจจากเขาที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆถึงขั้นตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุใกล้ตาย เขายังพูดกับพยาบาลปลายสายอย่างเย็นชา “เธอจะเล่นละครอะไรอีก บอกเธอไป อย่ามาทำลายงานแต่งของฉันกับอี้โม่”และเธอ ก็ตายอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทั้งที่ยังลืมตาดูงานแต่งสุดยิ่งใหญ่ที่ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก เห็นซ่งเหวินชิงสวมแหวนให้อย่างอ่อนโยนกับหยานอี้โม่ พลางมองดูพวกเขารับคำอวยพรจากทุกคน…ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ชาตินี้ เธอจะไม่ทำตัวโง่แบบเดิมอีกแล้ว“ได้ ฉันจะไป” เธอหยิบตั๋วเครื่องบินขึ้นมา น้ำเสียงนิ่งสงบจนผิดปกติพอเห็นเธอตอบรับง่ายดายขนาดนี้ พ่อแม่หยานก็ตกใจมาก“ซูอี้ ลูกยอมไปจริง ๆ ใช่ไหม จะไม่คิดแผนไปทำลายพี่สาวอีกใช่ไหม?!”ทำลายงั้นเหรอ?น่าขำสิ้นดี ซ่งเหวินชิงเดิมทีก็เป็นของเธออยู่แล้วแต่กลับถูกพ่อแม่แย่งไปให้พี่สาวอย่างหน้าตาเฉย20 กว่าปีก่อน พี่สาวหยานอี้โม่ถูกวินิจฉัยว่า

หยานซูอี้ไม่อยากสนใจคำยั่วยุของเธอ เบี่ยงตัวจะเดินหนีเห็นว่าเธอจะไป หยานอี้โม่ขมวดคิ้ว กำลังจะดุด่าอีก แต่จู่ ๆ ก็มีเงาคุ้นเคยปรากฏขึ้นในระเบียงแววตาเธอเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะคว้ามือหยานซูอี้แล้วลากกระโดดลงสระน้ำพุทั้งคู่ว่ายน้ำไม่เป็น ดิ้นรนอยู่ในน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือแผลบนตัวหยานซูอี้ปริอีกครั้ง เลือดย้อมน้ำในสระเป็นสีแดงน้ำเย็นไหลเข้าจมูก ทำให้เธอสำลักไอไม่หยุดเจ็บจนไม่มีแรงดิ้น ร่างค่อย ๆ จมลงในวินาทีที่ใกล้ขาดอากาศ เธอเห็นซ่งเหวินชิงวิ่งมาแล้วกระโดดลงน้ำเขาว่ายผ่านเธอไป โดยไม่แม้แต่จะมอง ไม่คิดจะช่วย แต่เลือกอุ้มหยานอี้โม่ขึ้นฝั่งทันทีหยานอี้โม่ตาแดง ซุกตัวในอ้อมแขนเขา มองไปที่หยานซูอี้ที่ยังจมน้ำอยู่ แล้วแสร้งทำเป็นร้อนใจ“ซูอี้เผลอผลักฉันลงน้ำ เหวินชิง นายก็รู้ว่าฉันมีน้องคนเดียว ช่วยดึงเธอขึ้นมาหน่อยได้ไหม”ได้ยินแบบนั้น ซ่งเหวินชิงมองคนในสระ สีหน้าเย็นเยียบ“โม่โม่ เลิกพูดแทนเธอเถอะ เธอตั้งใจจะทำร้ายเธอแน่ ๆ แถมยังกระโดดลงไปเองหวังเล่นละครเรียกความสงสาร ในเมื่อไม่รู้จักสำนึก ก็ปล่อยให้เธออยู่ในน้ำให้มันได้สติสักหน่อย”ทุกคำที่หลุดออกมา แทงลึกเข้าไปในใจหยาน

หยานซูอี้ไม่คิดเลยว่า ซ่งเหวินชิงจะจำเธอไม่ได้ แต่กลับจำสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้ความรู้สึกในใจปั่นป่วนซับซ้อน เธอกำลังจะพูด แต่ถูกหยานอี้โม่ขัดไว้ก่อน“ซูอี้ เธอไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ทำไมถึงเอาสร้อยของฉันไป?”พูดจบ หยานอี้โม่ก็เดินเข้ามาจะแย่ง สร้อย เล็บแหลมกรีดลงบนหลังมือเธอเป็นรอยเลือดหยานซูอี้เจ็บจนครางเบา ๆ พยายามดึงมือกลับ แต่เธอกลับฉวยโอกาสล้มไปด้านหลังเห็นภาพนั้น ซ่งเหวินชิงสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบปกป้องหยานอี้โม่ไว้ในอ้อมแขน มองหยานซูอี้ด้วยสายตาเย็นเฉียบ“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ฉันนึกว่า…”“ที่แท้เธอขโมยสร้อยของอี้โม่ พอถูกจับได้ก็โมโหลงมือทำร้ายเธอ หยานซูอี้ เธอน่าขยะแขยงจริง ๆ!”เมื่อเห็นว่าเขาไม่แม้แต่จะให้โอกาสเธออธิบาย ก็เชื่อคำของหยานอี้โม่ทันที ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างเธอเธอยกมือที่มีเลือดไหลขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเจ็บปวดที่ปิดไม่อยู่“ในเมื่อคุณจำสร้อยเส้นนี้ได้ แล้วไม่เคยสังเกตเลยเหรอ หลังจากคุณมองเห็นแล้ว หยานอี้โม่ไม่เคยใส่มันเลย เพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสร้อยเส้นนี้มีอยู่ และเธอก็ไม่ใช่คนที่คุณคิดว่า…”คำพูดที่เหมือนหลั่งเลือดยังไม่ทันจบ พ่

ช่วงเวลาอาหารเย็น คนรับใช้มาแจ้งว่า พ่อกับแม่จองห้องส่วนตัวที่โรงแรมปั้นซาน ให้ไปกินข้าวข้างนอกหยานซูอี้เดิมทีอยากหาข้ออ้างปฏิเสธ แต่กลับถูกหยานอี้โม่ลากขึ้นรถไปนั่งเบาะหลังตลอดทาง ไม่ว่าหยานอี้โม่จะพูดอะไร ซ่งเหวินชิงก็รับคำทันที“เหวินชิง หลังแต่งงานเราไปฮันนีมูนที่ยุโรปดีไหม? ฉันอยากไปดูแสงเหนือ แล้วก็อยากไปดูแฟชั่นโชว์ ถึงตอนนั้นนายต้องถ่ายรูปให้ฉันเยอะ ๆ เลยนะ มือถือ คอม แท็บเล็ตของนายต้องตั้งเป็นรูปฉันหมด ห้ามซ้ำ!”“ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะไปเรียนถ่ายรูปเพิ่ม ถ่ายให้เธอสวยที่สุด เอาไปอัดรูปติดเต็มออฟฟิศกับห้องทำงาน คิดถึงเมื่อไหร่ก็แค่เงยหน้าก็เห็นเธอ”“พูดแล้วต้องทำนะ แล้วพอเรามีลูก ก็มานั่งเปิดอัลบั้มดูความทรงจำด้วยกัน เอ้อ นายอยากมีลูกกี่คน? ผู้ชายหน้าตาเหมือนนาย สูง หล่อ ส่วนผู้หญิงเหมือนฉันดีกว่า…”ทั้งสองคุยกันออกรสออกราว เหมือนไม่มีหยานซูอี้อยู่ในรถเธอมองวิวข้างนอกนิ่ง ๆ ไม่พูดสักคำวันที่ซ่งเหวินชิงผ่าตัดรักษาตา เธอถูกวางยานอนหลับจนหลับไป และฝันในฝัน คนแรกที่เขาเห็นหลังลืมตาคือเธอ จากนั้นเขาก็ไม่มองใครอีกเขาจะอยู่ข้างเธอตลอด เตรียมเซอร์ไพรส์ พาเธอไปเดต ให้เธอได้

ตอนที่เครื่องบินค่อย ๆ ทะยานขึ้น หยานซูอี้ที่นั่งริมหน้าต่างเหม่อลอยเล็กน้อยเธอมองอาคารที่คุ้นเคยค่อย ๆ เลือนหายไปไกลจากสายตาในใจกลับไม่มีความอาลัยเลยสักนิดมีแต่ความรู้สึกโล่งใจในที่สุด เธอก็กำลังจะออกจาก “บ้าน” ที่เรียกกันเสียทีตั้งแต่ยังเล็ก หยานซูอี้ก็เคยคิดอยากหนีไป เพราะเธอรู้ดีว่า พ่อแม่ลำเอียงแค่ไหนไม่ว่าจะเรื่องไหน ในสายตาพวกเขา เธอเหมือนคนนอกมาโดยตลอดเธอถึงกับเคยคิดด้วยซ้ำว่า ตัวเองอาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ พ่อแม่เลยปฏิบัติไม่เหมือนกันแต่ความจริงกลับยิ่งโหดร้ายกว่า เธอเป็นลูกแท้ ๆ เป็นน้องแท้ ๆ ของหยานอี้โม่ความจริงนั้นมันยิ่งตอกย้ำลึกในใจว่าตลอดมา พวกเขาแค่ “ไม่รัก” เธอก็เท่านั้นเพราะไม่รัก จึงปฏิบัติต่างกันแม้แต่การเกิดของเธอ ก็เพื่อช่วยชีวิตหยานอี้โม่เท่านั้นบางครั้งเธอก็คิดว่า ถ้าหยานอี้โม่ไม่ต้องใช้เลือดสายสะดือช่วยชีวิต เธออาจไม่เคยได้เกิดมาเลยส่วนซ่งเหวินชิง เธอเคยคิดว่า เขาจะเป็นแสงสว่างของเธอเพราะเขาเป็นคนที่ดีกับเธอที่สุด ทำให้เธอรู้สึกถึงความอ่อนโยนถึงเธอจะหลงรักเขาตั้งแต่ก่อนเขาเกิดเรื่อง แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวั่นไหว ไม่ใช่ฐานะหรือชื่อเสียงแ