Short
อโศกเมื่อพบอีกครา

อโศกเมื่อพบอีกครา

By:  ข้าวปั้นไข่แดงCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
24Chapters
18.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ซูอี้ พี่สาวของลูกหมั้นกับพี่เขยแล้ว อย่าไปก่อเรื่องอีกเลย พ่อแม่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว ช่วงนี้ลูกก็ไปอยู่ต่างประเทศก่อน รอให้พี่สาวแต่งงานเสร็จค่อยกลับมา” เมื่อมองสีหน้าพ่อแม่ที่เหมือน “หวังดีต่อลูก” หยานซูอี้ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอย้อนกลับมาเกิดใหม่แล้ว เธอได้ย้อนกลับมาในวันที่ถูกพ่อแม่บีบบังคับให้ไปต่างประเทศ และต้องตัดใจจากซ่งเหวินชิงโดยสิ้นเชิง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Ella

“I’m sorry Ella.” My physician says gently. “I’m afraid you have very few viable eggs remaining. Frankly, I normally see these numbers in women ten or fifteen years your senior.”

“What?” I murmur, not believing my ears. I’ve been trying to get pregnant for years. I’m only 30, I should have plenty of eggs left.

“In terms of fertility, you have very little time left.” She continues. “If you want to conceive, you need to do so before your next cycle begins.”

“My next cycle?” I repeat, my mouth hanging open in shock. I love kids more than anything, and though it might not be everyone’s ambition, I want nothing more than to be a mother.

I have to get home and tell my boyfriend this news, and there’s not a moment to waste.

I make it home in record time, bursting through the door and opening my mouth to call for Mike, but stopping dead in my tracks. As soon as I walk inside I see a pair of high heels and a handbag by the door – neither of which belong to me.

I cock my ears towards the bedroom, and my stomach churns when I hear the unmistakable sound of moaning, accompanied by a steady thump thump thump, as the bed collides with the wall. Worse even than realizing that Mike is clearly in there with another woman, is realizing who he’s with. I know that handbag, and I know those shoes – they belong to my best friend, Kate.

 “Fuck, Ella is so stupid.” Mike laughs, “can you believe she actually expects me to have a baby with her?”

Kate snorts, “she’s delusional. I don’t know how you put up with her for so long in the first place.”

“If she wasn’t so beautiful I never would have given her the time of day.” Mike scoffs. “Thankfully daily doses of plan B kept her from ever conceiving.”

“The morning after pill?” Kate asks, “how did you manage to give it to her without her realizing?”

“I put it in her morning coffee.” Mike chortles, sounding far too proud of himself.

My vision goes completely red as everything finally falls into place. Suddenly it’s clear why I’ve never been able to get pregnant, despite having unprotected sex multiple times a week for years. It’s even clear how I could have the eggs of a 45-year-old, if my despicable partner has been secretly feeding me emergency contraceptives every day – there’s no telling what other damage that might have done to my reproductive system.

Before I can think better of it, I pull the smoke alarm on the wall, wanting to frighten and punish the pair in the bedroom so fiercely that I fear I might attack them when they emerge. Water immediately sprays down from the sprinkler system mounted to the ceiling as a shrill siren fills the air, and I hear Mike and Kate cry out in surprise.

A few moments later they come rushing out of the bedroom, stopping in their tracks when they see me looming in the doorway. Mike’s eyes go comically wide, “What are you doing home so early?” The snake has the nerve to sound affronted that I surprised him, when he’s the one who’s been sneaking around behind my back for God knows how long. He seems to realize how suspicious it looks that he and Kate are standing there in their underwear and quickly adds, “Kate came to see me so we could plan a surprise for your birthday, but then we spilled coffee all over our clothes so we had to change.”

Fire blazes in my veins, he must truly believe I’m an idiot if he expects me to buy such a feeble excuse.

It’s a testament to their horrifically low opinion of me that they buy my act, and I vow to get my revenge one way or another. I can’t believe I wasted so many years – my best years – on this scumbag. And now he may have cost me my future too. As soon as the thought enters my head, I know I can’t afford to waste another moment on Mike, I have more important things to take care of.

I make my excuses and rush across town for the second time that afternoon, running to the comforting arms of my surrogate sister, Cora. Not only did we grow up together in the orphanage, but she became an OBGYN and now works for the most exclusive sperm bank in the city. I’ve never gone to her before because I always imagined Mike and I would eventually conceive the natural way, but that clearly isn’t an option anymore.

Even if I could find a man willing to have a baby with me in time, I’m not eager to trust anyone after Mike’s betrayal. I’m going to have to do this on my own, and I know Cora can help me. I don’t have much money, but I have enough savings to pay for the insemination, especially since I basically have one shot and one shot only.

When I arrive, all my plans to lay out my situation for Cora clearly and concisely go out the window, because the moment I see my sister I fall to pieces. She hugs and kisses me until my tears subside, slowly extracting the story from me piece by piece. When she hears about Mike and Kate she swears up a storm, but that’s nothing compared to her reaction when I explain about my fertility.

“That little shit! I’ll kill him!” She fumes, studying me with a worried expression. “Ella, if your doctor was right this means you only have one chance to conceive.”

“I know.” I sniffle. “And if this is going to be my only baby, I don’t want to take any chances. I want the best donor we can find.”

“Don’t you worry about that.” Cora assures me, “We’ve got donations from actors, models, scientists – it’s only the creme de la creme here.” She glances at the door and lowers her voice. “You didn’t hear it from me, but even Dominic Sinclair sent his samples here for testing.”

“Dominic Sinclair? I repeat, “the billionaire?” I’ve seen the man around town, but we don’t exactly run in the same circles. He lives in the same neighborhood as my wealthy employer and often says hello to the children I nanny, but he’s always surrounded by bodyguards and is so intimidating I get goosebumps just thinking about him. 

“Oh my god!.” Cora slaps her hand over her mouth. “I wasn’t supposed to tell you that! I don’t know what I was thinking. Apparently he’s no stranger to fertility issues himself, and he trusted us to handle his swimmers over every other lab in the country. I’ve got his sperm in the other room at this very moment.” She frets, “But Ella you can’t tell anyone, you have to promise me.”

“Of course!” I agree immediately. “I know how important confidentiality is here.”

“Thank you,” Cora breathes. “Now, I’m going to give you a dossier of our clients so you can pick a donor, and once you’ve chosen we’ll get you knocked up before you can even blink.”

It’s not an easy decision, but eventually I choose a handsome surgeon whose photo practically makes me swoon. Cora leaves the room only long enough to prepare the sample, and though she looks a bit flustered when she returns, she quickly and professionally completes the insemination, holding my hand when the procedure is finished. “It’s all take care of now, Ella.” She promises, “You can come back in ten days to see if it worked.”

Ten days. I think dazedly. Ten days to decide my entire future.

If only I’d known that by the time those ten days were up, my future would no longer belong to me – but to Dominic Sinclair himself.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Papermint Club's
Papermint Club's
เรื่องนี้จบยังคะ
2026-05-16 11:23:18
0
0
Nahamary 4165
Nahamary 4165
น่าสนใจมากๆ
2026-05-15 14:01:55
0
0
ณัฐพร พานิชกุล
ณัฐพร พานิชกุล
เนื้อเรื่องดี สนุก ทำให้รู้สึกอยากติดตามต่อ
2026-05-13 11:40:32
0
0
Prapakron Kaenphannao
Prapakron Kaenphannao
สนุกดี อ่านแล้วเพลิน แต่ปลดล็อกยาก งง
2026-05-13 08:12:11
3
0
Jeen Kittima
Jeen Kittima
เริศมากกกก
2026-05-12 05:10:01
0
0
24 Chapters
บทที่ 1
ชาติก่อน เธอก็ถูกพ่อแม่เกลี้ยกล่อมให้จากไปแบบนี้ แต่เธอไม่ยอม ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อธิบายกับซ่งเหวินชิงว่าคนที่เขาควรรักคือเธอ หลายต่อหลายครั้งที่ขอร้องให้พ่อแม่พูดความจริง อย่าให้พี่สาวสวมรอยแทน สุดท้ายกลับได้มาแค่ความรังเกียจจากเขาที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆถึงขั้นตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุใกล้ตาย เขายังพูดกับพยาบาลปลายสายอย่างเย็นชา “เธอจะเล่นละครอะไรอีก บอกเธอไป อย่ามาทำลายงานแต่งของฉันกับอี้โม่”และเธอ ก็ตายอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทั้งที่ยังลืมตาดูงานแต่งสุดยิ่งใหญ่ที่ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก เห็นซ่งเหวินชิงสวมแหวนให้อย่างอ่อนโยนกับหยานอี้โม่ พลางมองดูพวกเขารับคำอวยพรจากทุกคน…ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ชาตินี้ เธอจะไม่ทำตัวโง่แบบเดิมอีกแล้ว“ได้ ฉันจะไป” เธอหยิบตั๋วเครื่องบินขึ้นมา น้ำเสียงนิ่งสงบจนผิดปกติพอเห็นเธอตอบรับง่ายดายขนาดนี้ พ่อแม่หยานก็ตกใจมาก“ซูอี้ ลูกยอมไปจริง ๆ ใช่ไหม จะไม่คิดแผนไปทำลายพี่สาวอีกใช่ไหม?!”ทำลายงั้นเหรอ?น่าขำสิ้นดี ซ่งเหวินชิงเดิมทีก็เป็นของเธออยู่แล้วแต่กลับถูกพ่อแม่แย่งไปให้พี่สาวอย่างหน้าตาเฉย20 กว่าปีก่อน พี่สาวหยานอี้โม่ถูกวินิจฉัยว่า
Read more
บทที่ 2
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยานซูอี้พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลพยาบาลกำลังเปลี่ยนยาอยู่ พอเห็นเธอตื่นก็ถอนหายใจโล่งอก“คุณสลบไป 2 วันแล้ว ในที่สุดก็ตื่นสักที รู้สึกยังไงบ้าง? วันที่พี่สาวคุณพาคุณมาส่งโรงพยาบาล เธอช็อกจนหมดสติไป พ่อแม่กับพี่เขยของคุณอยู่ห้องข้าง ๆ ดูแลเธออยู่ จะให้ฉันไปเรียกพวกเขามาไหม”พอได้ยินแบบนั้น ขนตาของหยานซูอี้สั่นเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า“ไม่ต้องหรอก พวกเขาไม่อยากเจอฉัน ฉันก็ไม่อยากเจอพวกเขาเหมือนกัน”ในแววตาพยาบาลมีความสงสารแวบผ่าน ก่อนจะหันหลังออกจากห้องไป“เฮ้อ ทั้งที่เป็นพี่น้องแท้ ๆ น้องเสียเลือดจนเข้าห้องฉุกเฉิน แต่คนในบ้านกลับไม่แม้แต่จะถามถึง เอาแต่ดูแลพี่สาวที่ตกใจ สองวันมานี้ไม่เคยมาดูเลยสักครั้ง”“ได้ยินว่าพี่เขยเป็นประธานกลุ่มซ่ง พี่สาวได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่ จะละเลยน้องก็ไม่แปลก แต่พี่เขยนี่รักพี่สาวมากจริง ๆ เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอด คอยป้อนยา ป้อนโจ๊กเอง ยังเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาที่เกษียณแล้วมาช่วยบำบัด ส่งของปลอบใจเข้าห้องไม่ขาด…”เสียงกระซิบของทั้งสองดังเข้าหูหยานซูอี้ชัดเจนแต่เธอกลับไร้สีหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องแบบนี้ เธอชินแล้วตอนบ่าย หมอเรี
Read more
บทที่ 3
หยานซูอี้ไม่อยากสนใจคำยั่วยุของเธอ เบี่ยงตัวจะเดินหนีเห็นว่าเธอจะไป หยานอี้โม่ขมวดคิ้ว กำลังจะดุด่าอีก แต่จู่ ๆ ก็มีเงาคุ้นเคยปรากฏขึ้นในระเบียงแววตาเธอเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะคว้ามือหยานซูอี้แล้วลากกระโดดลงสระน้ำพุทั้งคู่ว่ายน้ำไม่เป็น ดิ้นรนอยู่ในน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือแผลบนตัวหยานซูอี้ปริอีกครั้ง เลือดย้อมน้ำในสระเป็นสีแดงน้ำเย็นไหลเข้าจมูก ทำให้เธอสำลักไอไม่หยุดเจ็บจนไม่มีแรงดิ้น ร่างค่อย ๆ จมลงในวินาทีที่ใกล้ขาดอากาศ เธอเห็นซ่งเหวินชิงวิ่งมาแล้วกระโดดลงน้ำเขาว่ายผ่านเธอไป โดยไม่แม้แต่จะมอง ไม่คิดจะช่วย แต่เลือกอุ้มหยานอี้โม่ขึ้นฝั่งทันทีหยานอี้โม่ตาแดง ซุกตัวในอ้อมแขนเขา มองไปที่หยานซูอี้ที่ยังจมน้ำอยู่ แล้วแสร้งทำเป็นร้อนใจ“ซูอี้เผลอผลักฉันลงน้ำ เหวินชิง นายก็รู้ว่าฉันมีน้องคนเดียว ช่วยดึงเธอขึ้นมาหน่อยได้ไหม”ได้ยินแบบนั้น ซ่งเหวินชิงมองคนในสระ สีหน้าเย็นเยียบ“โม่โม่ เลิกพูดแทนเธอเถอะ เธอตั้งใจจะทำร้ายเธอแน่ ๆ แถมยังกระโดดลงไปเองหวังเล่นละครเรียกความสงสาร ในเมื่อไม่รู้จักสำนึก ก็ปล่อยให้เธออยู่ในน้ำให้มันได้สติสักหน่อย”ทุกคำที่หลุดออกมา แทงลึกเข้าไปในใจหยาน
Read more
บทที่ 4
หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว หยานซูอี้กลับถึงบ้าน ก็เก็บของทุกอย่างที่เกี่ยวกับซ่งเหวินชิงออกมาไดอารี่กับจดหมายรักสมัยวัยรุ่น รูปถ่ายของเขาที่แอบเก็บไว้ ของขวัญที่ตั้งใจจะให้ เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้…เดิมที เธอตั้งใจว่าจะรอให้ได้อยู่กับเขา แล้วค่อยเล่าเรื่องแอบรักของตัวเองให้เขาฟังทีละอย่างแต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอกับเขาไม่มีวันเป็นไปได้อีก ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปเธอโยนมันทิ้งทั้งหมด พอหันกลับมา ก็เจอซ่งเหวินชิงที่เพิ่งพาหยานอี้โม่กลับมาเขาเหลือบมองถังขยะ ก่อนจะมองมาที่เธอ สายตายังคงเย็นชาหยานอี้โม่ก็เห็นของพวกนั้น จงใจคล้องแขนเขา ยิ้มออดอ้อน“เหวินชิง ดูเหมือนซูอี้จะเชื่อฟังจริง ๆ แล้ว ต่อไปคงไม่ตามตื๊อนายอีก เธอยังไงก็เป็นน้องสาวฉัน นายอย่าเย็นชากับเธอขนาดนั้นเลยนะ”ซ่งเหวินชิงมองหยานซูอี้อย่างเฉยชา “กับคนที่ฉันไม่ชอบ ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะมันฝืนจะทำหน้าดี ๆ ไม่ไหว”หยานซูอี้ฟังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเธอสูดหายใจเบา ๆ กลืนความรู้สึกที่อธิบายไม่ออก แล้วเดินเข้าห้องไปวันต่อมา เป็นงานวันเกิดของหยานอี้โม่ในห้องโถงแขกแน่นขนัด ต่างจับกลุ่มซุบซิบกันไม่หยุด“งานวันเกิ
Read more
บทที่ 5
หยานซูอี้ไม่คิดเลยว่า ซ่งเหวินชิงจะจำเธอไม่ได้ แต่กลับจำสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้ความรู้สึกในใจปั่นป่วนซับซ้อน เธอกำลังจะพูด แต่ถูกหยานอี้โม่ขัดไว้ก่อน“ซูอี้ เธอไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ทำไมถึงเอาสร้อยของฉันไป?”พูดจบ หยานอี้โม่ก็เดินเข้ามาจะแย่ง สร้อย เล็บแหลมกรีดลงบนหลังมือเธอเป็นรอยเลือดหยานซูอี้เจ็บจนครางเบา ๆ พยายามดึงมือกลับ แต่เธอกลับฉวยโอกาสล้มไปด้านหลังเห็นภาพนั้น ซ่งเหวินชิงสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบปกป้องหยานอี้โม่ไว้ในอ้อมแขน มองหยานซูอี้ด้วยสายตาเย็นเฉียบ“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ฉันนึกว่า…”“ที่แท้เธอขโมยสร้อยของอี้โม่ พอถูกจับได้ก็โมโหลงมือทำร้ายเธอ หยานซูอี้ เธอน่าขยะแขยงจริง ๆ!”เมื่อเห็นว่าเขาไม่แม้แต่จะให้โอกาสเธออธิบาย ก็เชื่อคำของหยานอี้โม่ทันที ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างเธอเธอยกมือที่มีเลือดไหลขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเจ็บปวดที่ปิดไม่อยู่“ในเมื่อคุณจำสร้อยเส้นนี้ได้ แล้วไม่เคยสังเกตเลยเหรอ หลังจากคุณมองเห็นแล้ว หยานอี้โม่ไม่เคยใส่มันเลย เพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสร้อยเส้นนี้มีอยู่ และเธอก็ไม่ใช่คนที่คุณคิดว่า…”คำพูดที่เหมือนหลั่งเลือดยังไม่ทันจบ พ่
Read more
บทที่ 6
จนถึงเช้ามืดวันถัดมา หยานซูอี้ถึงมีแรงขึ้นมาบ้าง ไปโรงพยาบาลทำแผลคนเดียวหมอเห็นบาดแผลน่าตกใจก็ยังตกใจ ต้องทำความสะอาดและพันแผลอยู่นานสามชั่วโมงเธอเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลท่วม เล็บหักไปหลายเล็บ ถึงจะผ่านไปได้พักฟื้นในโรงพยาบาลสองวัน แผลค่อย ๆ ตกสะเก็ดช่วงนั้น หยานอี้โม่ส่งข้อความยั่วยุมาแทบทุกวัน“พ่อแม่ตกลงแล้ว จะเอาห้องเธอไปทำห้องเด็ก ต่อไปลูกของฉันกับเหวินชิงจะอยู่ห้องนั้น เธอจะย้ายของขยะของเธอออกไปเมื่อไหร่?”“วันนี้เหวินชิงพาฉันไปเลือกชุดแต่งงาน ฉันชอบหลายชุด เขาเลยซื้อให้หมดเลย ลองรองเท้าจนเท้าเจ็บ เขายังนวดให้ฉันด้วยนะ”มองภาพในข้อความ ที่ซ่งเหวินชิงมองหยานอี้โม่อย่างอ่อนโยน ในแววตาหยานซูอี้เหลือเพียงความชาเธอไม่ตอบสักข้อความ พอแผลดีขึ้นก็กลับบ้าน เริ่มเก็บของนอกจากเอกสารจำเป็น ของอย่างอื่นเธอทิ้งหมด ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวพ่อบ้านเห็นเข้า ก็เข้ามาเตือนอย่างเกรง ๆ“คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่บอกให้คุณย้ายไปอยู่ชั้นใต้ดิน ถึงจะไม่ค่อยมีแสง แต่พื้นที่กว้าง ไม่จำเป็นต้องทิ้งของก็ได้นะครับ”หยานซูอี้มองห้องที่ว่างเปล่า เสียงเรียบ“ไม่ต้องหรอก ของพวกนี้ฉันไม่ได้ใช้แล้ว ทิ้งไปเถ
Read more
บทที่ 7
ช่วงเวลาอาหารเย็น คนรับใช้มาแจ้งว่า พ่อกับแม่จองห้องส่วนตัวที่โรงแรมปั้นซาน ให้ไปกินข้าวข้างนอกหยานซูอี้เดิมทีอยากหาข้ออ้างปฏิเสธ แต่กลับถูกหยานอี้โม่ลากขึ้นรถไปนั่งเบาะหลังตลอดทาง ไม่ว่าหยานอี้โม่จะพูดอะไร ซ่งเหวินชิงก็รับคำทันที“เหวินชิง หลังแต่งงานเราไปฮันนีมูนที่ยุโรปดีไหม? ฉันอยากไปดูแสงเหนือ แล้วก็อยากไปดูแฟชั่นโชว์ ถึงตอนนั้นนายต้องถ่ายรูปให้ฉันเยอะ ๆ เลยนะ มือถือ คอม แท็บเล็ตของนายต้องตั้งเป็นรูปฉันหมด ห้ามซ้ำ!”“ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะไปเรียนถ่ายรูปเพิ่ม ถ่ายให้เธอสวยที่สุด เอาไปอัดรูปติดเต็มออฟฟิศกับห้องทำงาน คิดถึงเมื่อไหร่ก็แค่เงยหน้าก็เห็นเธอ”“พูดแล้วต้องทำนะ แล้วพอเรามีลูก ก็มานั่งเปิดอัลบั้มดูความทรงจำด้วยกัน เอ้อ นายอยากมีลูกกี่คน? ผู้ชายหน้าตาเหมือนนาย สูง หล่อ ส่วนผู้หญิงเหมือนฉันดีกว่า…”ทั้งสองคุยกันออกรสออกราว เหมือนไม่มีหยานซูอี้อยู่ในรถเธอมองวิวข้างนอกนิ่ง ๆ ไม่พูดสักคำวันที่ซ่งเหวินชิงผ่าตัดรักษาตา เธอถูกวางยานอนหลับจนหลับไป และฝันในฝัน คนแรกที่เขาเห็นหลังลืมตาคือเธอ จากนั้นเขาก็ไม่มองใครอีกเขาจะอยู่ข้างเธอตลอด เตรียมเซอร์ไพรส์ พาเธอไปเดต ให้เธอได้
Read more
บทที่ 8
หยานซูอี้ไม่คิดว่าตัวเองจะยังมีชีวิตกลิ่นยาฆ่าเชื้อทำให้เธอค่อย ๆ ได้สติหมอตรวจอาการ น้ำเสียงมีแววโล่งใจ“พวกเราช่วยชีวิตคุณไว้ได้หลังผ่าตัดกว่าสิบชั่วโมง โชคดีที่คุณฟื้นแล้ว”หยานซูอี้ขยับสายตา เสียงแหบ“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน”หมอพยักหน้า มองเธอเหมือนอยากพูดอะไร“วันที่พาคุณมาส่งโรงพยาบาล เป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของคุณใช่ไหม?”ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อย แล้วเงียบไปหมอเห็นสีหน้าเธอ ก็ไม่กล้าถามต่อ เลยถอนหายใจแล้วออกไปสองวันถัดมา เธออยู่โรงพยาบาลคนเดียว ไม่มีใครมาเยี่ยมจนวันออกจากโรงพยาบาล พ่อแม่ถึงมา แต่ก็ไม่ได้มาถามอาการ แค่เตือนเพียงประโยคเดียว“พรุ่งนี้เป็นวันแต่งงานพี่สาว เธอตกลงจะไปแล้ว ก็ไปก่อนพิธีนะ”น้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา หยานซูอี้พยักหน้าเมื่อเห็นว่าเธอเชื่อฟัง สีหน้าพ่อแม่ก็ดีขึ้น“เพื่อความสุขของพี่สาว ก็หลีกทางเถอะ พอพวกเขามั่นคง มีลูกแล้ว เราจะไปรับเธอกลับ เงินโอนเข้าบัญชีแล้ว ไปอยู่ต่างประเทศก็ดูแลตัวเองดี ๆ”พอกำชับจบ ทั้งสองก็รีบไปหาหยานอี้โม่หยานซูอี้มองแผ่นหลังพวกเขา หยิบตั๋วไปอังกฤษออกมาฉีกเป็นชิ้น ๆจากนั้นหยิบมือถือออกมา แล้วจองตั๋วไปออสเตรเลี
Read more
บทที่ 9
ตอนที่เครื่องบินค่อย ๆ ทะยานขึ้น หยานซูอี้ที่นั่งริมหน้าต่างเหม่อลอยเล็กน้อยเธอมองอาคารที่คุ้นเคยค่อย ๆ เลือนหายไปไกลจากสายตาในใจกลับไม่มีความอาลัยเลยสักนิดมีแต่ความรู้สึกโล่งใจในที่สุด เธอก็กำลังจะออกจาก “บ้าน” ที่เรียกกันเสียทีตั้งแต่ยังเล็ก หยานซูอี้ก็เคยคิดอยากหนีไป เพราะเธอรู้ดีว่า พ่อแม่ลำเอียงแค่ไหนไม่ว่าจะเรื่องไหน ในสายตาพวกเขา เธอเหมือนคนนอกมาโดยตลอดเธอถึงกับเคยคิดด้วยซ้ำว่า ตัวเองอาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ พ่อแม่เลยปฏิบัติไม่เหมือนกันแต่ความจริงกลับยิ่งโหดร้ายกว่า เธอเป็นลูกแท้ ๆ เป็นน้องแท้ ๆ ของหยานอี้โม่ความจริงนั้นมันยิ่งตอกย้ำลึกในใจว่าตลอดมา พวกเขาแค่ “ไม่รัก” เธอก็เท่านั้นเพราะไม่รัก จึงปฏิบัติต่างกันแม้แต่การเกิดของเธอ ก็เพื่อช่วยชีวิตหยานอี้โม่เท่านั้นบางครั้งเธอก็คิดว่า ถ้าหยานอี้โม่ไม่ต้องใช้เลือดสายสะดือช่วยชีวิต เธออาจไม่เคยได้เกิดมาเลยส่วนซ่งเหวินชิง เธอเคยคิดว่า เขาจะเป็นแสงสว่างของเธอเพราะเขาเป็นคนที่ดีกับเธอที่สุด ทำให้เธอรู้สึกถึงความอ่อนโยนถึงเธอจะหลงรักเขาตั้งแต่ก่อนเขาเกิดเรื่อง แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวั่นไหว ไม่ใช่ฐานะหรือชื่อเสียงแ
Read more
บทที่ 10
มองไปรอบ ๆ เห็นทั้งตึกแปลกตาและผู้คนหลากสีผิวรวมถึงสายตาเป็นมิตรที่ทุกคนส่งมาให้เธอหยานซูอี้รู้สึกแปลกใหม่มากที่นี่แตกต่างจากถนนที่เธอเติบโตมาโดยสิ้นเชิง แต่เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเลยกลับกัน เธอกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อชีวิตข้างหน้าหยานซูอี้เข็นกระเป๋าไปวางไว้ข้าง ๆ แล้วเปิดดูพิกัดที่เจ้าของห้องให้มาพบว่าอยู่ไม่ไกลนัก แต่เพราะมีกระเป๋าเลยนั่งแท็กซี่จะสะดวกกว่าเธอจึงเปิดแอปเรียกรถ เรียกรถคันที่ใกล้ที่สุดแม้ราคาจะค่อนข้างแพง แต่ตอนนี้ทั้งตัวเธออ่อนล้าไปหมดแค่อยากได้พักเร็ว ๆ เท่านั้นคนขับมาถึงไวมาก ไม่ถึง 5 นาทีก็มารับเธอริมถนนเธอเห็นเขาหน้าดุ มีเนื้อมีหนังเต็มหน้า แขนขวาสักลายสีสดเขาลงมารับกระเป๋าให้โดยไม่พูดอะไรสักคำพอรู้สึกได้ถึงความระแวงของหยานซูอี้คนขับถึงค่อยหันมาถามช้า ๆ ว่าเธอเป็นคนเกาหลีหรือเปล่าหยานซูอี้รีบส่ายหน้า บอกว่าเธอเป็นคนจีนพอได้ยินคำว่าคนจีน สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงทันที“คุณก็คนจีนนี่นา เจอคนบ้านเดียวกันแล้วสิ”“มาจากที่ไหนล่ะ ผมคนตะวันออกเฉียงเหนือของจีน”ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ต่างประเทศนานหรือเปล่า สำเนียงเขาฟังแปลก ๆแต่หยานซูอี้กลับ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status