Short
อโศกเมื่อพบอีกครา

อโศกเมื่อพบอีกครา

에:  ข้าวปั้นไข่แดง참여
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
24챕터
16.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

“ซูอี้ พี่สาวของลูกหมั้นกับพี่เขยแล้ว อย่าไปก่อเรื่องอีกเลย พ่อแม่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว ช่วงนี้ลูกก็ไปอยู่ต่างประเทศก่อน รอให้พี่สาวแต่งงานเสร็จค่อยกลับมา” เมื่อมองสีหน้าพ่อแม่ที่เหมือน “หวังดีต่อลูก” หยานซูอี้ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอย้อนกลับมาเกิดใหม่แล้ว เธอได้ย้อนกลับมาในวันที่ถูกพ่อแม่บีบบังคับให้ไปต่างประเทศ และต้องตัดใจจากซ่งเหวินชิงโดยสิ้นเชิง

더 보기

1화

บทที่ 1

「你要幫大嫂生一個孩子?怎麼幫?」

陸昭寧眼睫輕顫,不可置信地望向眼前的男人——她的夫君顧長淵。

顧長淵今日剛凱旋,身著冷硬的盔甲。

他目視前方,語氣帶著武將特有的冷冽果決。

「今夜起,我會宿在她的聽雨軒,直到她懷上孩子。」

陸昭寧的心直往下墜。

「難怪,兄長嚥氣一個多月,公婆卻掩蓋此事,至今沒有對外發喪……」

她扯唇,自嘲地笑。

「所以,你們都商議好了,眼下不過是通知我?」

大婚後,顧長淵就去了邊境,他們至今沒有圓房。

今晚,本該補上這洞房花燭夜,他卻要和別的女人纏綿,那人還是他的大嫂!

簡直荒唐!

顧長淵聽出她陰陽怪氣。

「父親母親都已決定,本不需要徵詢你的意見,是長嫂非要我來問你的意思。」

陸昭寧清冷抬眸。

「長嫂真是貼心哪。只是,這樣有違人倫的事,長嫂竟也能同意嗎?」

顧長淵立刻面露惱意。

「長嫂冰清玉潔!她是為了忠勇侯府!為了給大哥留後!

「你莫要再無理取鬧,只需同意,讓長嫂安心就是。」

陸昭寧反問:「若我不同意呢?」

顧長淵:「那我就休妻另娶!」

陸昭寧瞳仁一顫。

休妻?!

她這兩年的付出與等待,真成了一場笑話……

陸昭寧對他再無期待。

「好,我同意。」

顧長淵觸及她失望的眼神,心中莫名發悶。

他平復心情,告誡她。

「此事不可告訴任何人,尤其是你那個商賈出身,滿腦子算計的父親。」

陸昭寧冷笑。

「當初你忠勇侯府虧空十萬金,是我陸家出手相助。這兩年,陸家也沒少在仕途上幫襯你。

「你不給我正妻的體面也就罷了,如今竟侮辱我父親——你的岳丈,侯府的恩人!」

顧長淵一臉正氣,更正她。

「當年的事,你非得整天掛在嘴邊嗎?

「至於我的仕途,你父親只是個尋常商人,能做什麼?

「長嫂的父親是丞相,他才是我仕途上的恩人。」

他那岳父,不拖侯府後腿就很好了,如何能與丞相比?

陸昭寧眼睛微紅。

他顧長淵能坐上如今這位置,靠的是她陸家,是陸家用金銀鋪就的登雲梯!

除卻京中上下打點,還有糧餉輜重,若是沒有陸家出手,等到邊境,早就被層層搜刮得所剩無幾。

如今在他口中,沒有功,全是算計……

她差點忍不住要搧他幾巴掌。

這時,一道身影衝進來。

「長淵,昭寧,你們別吵了。」

是長嫂林婉晴。

她一襲白衣,淚眼漣漣。

顧長淵的視線隨著她,關心道。

「夜裡涼,嫂嫂怎穿得如此單薄?」

陸昭寧從未見他如此溫柔的神情。

他始終是冷冰冰的性子,上門求娶是這樣,大婚那日也是這樣。

她以為他就是這樣的人,原來不是。

林婉晴拉住陸昭寧的手,愧疚又悲傷。

「是我不爭氣,成婚三年無所出。如今還要來為難你……原諒我,不要因著我這無用的嫂嫂,令你們夫妻生了嫌隙。」

眼見她淚如雨下,顧長淵拉過陸昭寧,低斥。

「兄長出事後,長嫂一心想隨他去了,是我和母親好不容易勸住她。你一會兒小心說話。」

「當然。」陸昭寧淡然一笑。

隨後,她轉身看向林婉晴。

「嫂嫂,我同意你和夫君生個孩子。」

林婉晴聞言,愣了一愣,隨即就要下跪。

「我替夫君謝你……」

顧長淵眼明手快地扶住她。

「你是長嫂,該由昭寧對你行禮!何況你是為了侯府犧牲!」

陸昭寧只覺得諷刺。

一邊對亡夫情深義重,一邊靠在顧長淵懷裡不掙扎。

這就是顧長淵口中冰清玉潔的嫂嫂啊。

「咳咳……」林婉晴虛弱咳嗽,且有暈倒之兆。

顧長淵十分緊張,「我送嫂嫂回去。」

說完他就抱起林婉晴走了。

燭光下,陸昭寧那張穠麗的臉明暗參半。

婢女阿蠻走進來,義憤填膺。

「小姐,我都聽見了!他們真無恥!」

陸昭寧眸中泛起一抹涼意。

「藥,到了嗎?」

「是!」

阿蠻趕忙從懷裡掏出來,呈上。

「小姐,為何不告訴老夫人和將軍,世子是中了奇毒,陷入假死?他們要是知道,就不會想出借種的餿主意了。

「你可是薛神醫的弟子,有你施針,再加上這花重金從西域買來的藥,定能救活世子的!」

陸昭寧撫摸藥瓶,眸色沉重。

起初沒說,是因為她也不確定,不想讓婆母他們空歡喜一場。

現在不說,是因為顧長淵沒給她這個機會。

她抬眸,唇角勾起冰冷弧度。

侯府如此噁心她。

她便讓世子起死回生,親睹那對滿口「敬兄愛夫」的叔嫂,如何珠胎暗結……
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 하기

Papermint Club's
Papermint Club's
เรื่องนี้จบยังคะ
2026-05-16 11:23:18
0
0
Nahamary 4165
Nahamary 4165
น่าสนใจมากๆ
2026-05-15 14:01:55
0
0
ณัฐพร พานิชกุล
ณัฐพร พานิชกุล
เนื้อเรื่องดี สนุก ทำให้รู้สึกอยากติดตามต่อ
2026-05-13 11:40:32
0
0
Prapakron Kaenphannao
Prapakron Kaenphannao
สนุกดี อ่านแล้วเพลิน แต่ปลดล็อกยาก งง
2026-05-13 08:12:11
3
0
Jeen Kittima
Jeen Kittima
เริศมากกกก
2026-05-12 05:10:01
0
0
24 챕터
บทที่ 1
ชาติก่อน เธอก็ถูกพ่อแม่เกลี้ยกล่อมให้จากไปแบบนี้ แต่เธอไม่ยอม ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อธิบายกับซ่งเหวินชิงว่าคนที่เขาควรรักคือเธอ หลายต่อหลายครั้งที่ขอร้องให้พ่อแม่พูดความจริง อย่าให้พี่สาวสวมรอยแทน สุดท้ายกลับได้มาแค่ความรังเกียจจากเขาที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆถึงขั้นตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุใกล้ตาย เขายังพูดกับพยาบาลปลายสายอย่างเย็นชา “เธอจะเล่นละครอะไรอีก บอกเธอไป อย่ามาทำลายงานแต่งของฉันกับอี้โม่”และเธอ ก็ตายอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทั้งที่ยังลืมตาดูงานแต่งสุดยิ่งใหญ่ที่ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก เห็นซ่งเหวินชิงสวมแหวนให้อย่างอ่อนโยนกับหยานอี้โม่ พลางมองดูพวกเขารับคำอวยพรจากทุกคน…ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ชาตินี้ เธอจะไม่ทำตัวโง่แบบเดิมอีกแล้ว“ได้ ฉันจะไป” เธอหยิบตั๋วเครื่องบินขึ้นมา น้ำเสียงนิ่งสงบจนผิดปกติพอเห็นเธอตอบรับง่ายดายขนาดนี้ พ่อแม่หยานก็ตกใจมาก“ซูอี้ ลูกยอมไปจริง ๆ ใช่ไหม จะไม่คิดแผนไปทำลายพี่สาวอีกใช่ไหม?!”ทำลายงั้นเหรอ?น่าขำสิ้นดี ซ่งเหวินชิงเดิมทีก็เป็นของเธออยู่แล้วแต่กลับถูกพ่อแม่แย่งไปให้พี่สาวอย่างหน้าตาเฉย20 กว่าปีก่อน พี่สาวหยานอี้โม่ถูกวินิจฉัยว่า
더 보기
บทที่ 2
ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยานซูอี้พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลพยาบาลกำลังเปลี่ยนยาอยู่ พอเห็นเธอตื่นก็ถอนหายใจโล่งอก“คุณสลบไป 2 วันแล้ว ในที่สุดก็ตื่นสักที รู้สึกยังไงบ้าง? วันที่พี่สาวคุณพาคุณมาส่งโรงพยาบาล เธอช็อกจนหมดสติไป พ่อแม่กับพี่เขยของคุณอยู่ห้องข้าง ๆ ดูแลเธออยู่ จะให้ฉันไปเรียกพวกเขามาไหม”พอได้ยินแบบนั้น ขนตาของหยานซูอี้สั่นเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า“ไม่ต้องหรอก พวกเขาไม่อยากเจอฉัน ฉันก็ไม่อยากเจอพวกเขาเหมือนกัน”ในแววตาพยาบาลมีความสงสารแวบผ่าน ก่อนจะหันหลังออกจากห้องไป“เฮ้อ ทั้งที่เป็นพี่น้องแท้ ๆ น้องเสียเลือดจนเข้าห้องฉุกเฉิน แต่คนในบ้านกลับไม่แม้แต่จะถามถึง เอาแต่ดูแลพี่สาวที่ตกใจ สองวันมานี้ไม่เคยมาดูเลยสักครั้ง”“ได้ยินว่าพี่เขยเป็นประธานกลุ่มซ่ง พี่สาวได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่ จะละเลยน้องก็ไม่แปลก แต่พี่เขยนี่รักพี่สาวมากจริง ๆ เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอด คอยป้อนยา ป้อนโจ๊กเอง ยังเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาที่เกษียณแล้วมาช่วยบำบัด ส่งของปลอบใจเข้าห้องไม่ขาด…”เสียงกระซิบของทั้งสองดังเข้าหูหยานซูอี้ชัดเจนแต่เธอกลับไร้สีหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องแบบนี้ เธอชินแล้วตอนบ่าย หมอเรี
더 보기
บทที่ 3
หยานซูอี้ไม่อยากสนใจคำยั่วยุของเธอ เบี่ยงตัวจะเดินหนีเห็นว่าเธอจะไป หยานอี้โม่ขมวดคิ้ว กำลังจะดุด่าอีก แต่จู่ ๆ ก็มีเงาคุ้นเคยปรากฏขึ้นในระเบียงแววตาเธอเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะคว้ามือหยานซูอี้แล้วลากกระโดดลงสระน้ำพุทั้งคู่ว่ายน้ำไม่เป็น ดิ้นรนอยู่ในน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือแผลบนตัวหยานซูอี้ปริอีกครั้ง เลือดย้อมน้ำในสระเป็นสีแดงน้ำเย็นไหลเข้าจมูก ทำให้เธอสำลักไอไม่หยุดเจ็บจนไม่มีแรงดิ้น ร่างค่อย ๆ จมลงในวินาทีที่ใกล้ขาดอากาศ เธอเห็นซ่งเหวินชิงวิ่งมาแล้วกระโดดลงน้ำเขาว่ายผ่านเธอไป โดยไม่แม้แต่จะมอง ไม่คิดจะช่วย แต่เลือกอุ้มหยานอี้โม่ขึ้นฝั่งทันทีหยานอี้โม่ตาแดง ซุกตัวในอ้อมแขนเขา มองไปที่หยานซูอี้ที่ยังจมน้ำอยู่ แล้วแสร้งทำเป็นร้อนใจ“ซูอี้เผลอผลักฉันลงน้ำ เหวินชิง นายก็รู้ว่าฉันมีน้องคนเดียว ช่วยดึงเธอขึ้นมาหน่อยได้ไหม”ได้ยินแบบนั้น ซ่งเหวินชิงมองคนในสระ สีหน้าเย็นเยียบ“โม่โม่ เลิกพูดแทนเธอเถอะ เธอตั้งใจจะทำร้ายเธอแน่ ๆ แถมยังกระโดดลงไปเองหวังเล่นละครเรียกความสงสาร ในเมื่อไม่รู้จักสำนึก ก็ปล่อยให้เธออยู่ในน้ำให้มันได้สติสักหน่อย”ทุกคำที่หลุดออกมา แทงลึกเข้าไปในใจหยาน
더 보기
บทที่ 4
หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว หยานซูอี้กลับถึงบ้าน ก็เก็บของทุกอย่างที่เกี่ยวกับซ่งเหวินชิงออกมาไดอารี่กับจดหมายรักสมัยวัยรุ่น รูปถ่ายของเขาที่แอบเก็บไว้ ของขวัญที่ตั้งใจจะให้ เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้…เดิมที เธอตั้งใจว่าจะรอให้ได้อยู่กับเขา แล้วค่อยเล่าเรื่องแอบรักของตัวเองให้เขาฟังทีละอย่างแต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอกับเขาไม่มีวันเป็นไปได้อีก ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปเธอโยนมันทิ้งทั้งหมด พอหันกลับมา ก็เจอซ่งเหวินชิงที่เพิ่งพาหยานอี้โม่กลับมาเขาเหลือบมองถังขยะ ก่อนจะมองมาที่เธอ สายตายังคงเย็นชาหยานอี้โม่ก็เห็นของพวกนั้น จงใจคล้องแขนเขา ยิ้มออดอ้อน“เหวินชิง ดูเหมือนซูอี้จะเชื่อฟังจริง ๆ แล้ว ต่อไปคงไม่ตามตื๊อนายอีก เธอยังไงก็เป็นน้องสาวฉัน นายอย่าเย็นชากับเธอขนาดนั้นเลยนะ”ซ่งเหวินชิงมองหยานซูอี้อย่างเฉยชา “กับคนที่ฉันไม่ชอบ ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะมันฝืนจะทำหน้าดี ๆ ไม่ไหว”หยานซูอี้ฟังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเธอสูดหายใจเบา ๆ กลืนความรู้สึกที่อธิบายไม่ออก แล้วเดินเข้าห้องไปวันต่อมา เป็นงานวันเกิดของหยานอี้โม่ในห้องโถงแขกแน่นขนัด ต่างจับกลุ่มซุบซิบกันไม่หยุด“งานวันเกิ
더 보기
บทที่ 5
หยานซูอี้ไม่คิดเลยว่า ซ่งเหวินชิงจะจำเธอไม่ได้ แต่กลับจำสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้ความรู้สึกในใจปั่นป่วนซับซ้อน เธอกำลังจะพูด แต่ถูกหยานอี้โม่ขัดไว้ก่อน“ซูอี้ เธอไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ทำไมถึงเอาสร้อยของฉันไป?”พูดจบ หยานอี้โม่ก็เดินเข้ามาจะแย่ง สร้อย เล็บแหลมกรีดลงบนหลังมือเธอเป็นรอยเลือดหยานซูอี้เจ็บจนครางเบา ๆ พยายามดึงมือกลับ แต่เธอกลับฉวยโอกาสล้มไปด้านหลังเห็นภาพนั้น ซ่งเหวินชิงสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบปกป้องหยานอี้โม่ไว้ในอ้อมแขน มองหยานซูอี้ด้วยสายตาเย็นเฉียบ“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ฉันนึกว่า…”“ที่แท้เธอขโมยสร้อยของอี้โม่ พอถูกจับได้ก็โมโหลงมือทำร้ายเธอ หยานซูอี้ เธอน่าขยะแขยงจริง ๆ!”เมื่อเห็นว่าเขาไม่แม้แต่จะให้โอกาสเธออธิบาย ก็เชื่อคำของหยานอี้โม่ทันที ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างเธอเธอยกมือที่มีเลือดไหลขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเจ็บปวดที่ปิดไม่อยู่“ในเมื่อคุณจำสร้อยเส้นนี้ได้ แล้วไม่เคยสังเกตเลยเหรอ หลังจากคุณมองเห็นแล้ว หยานอี้โม่ไม่เคยใส่มันเลย เพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสร้อยเส้นนี้มีอยู่ และเธอก็ไม่ใช่คนที่คุณคิดว่า…”คำพูดที่เหมือนหลั่งเลือดยังไม่ทันจบ พ่
더 보기
บทที่ 6
จนถึงเช้ามืดวันถัดมา หยานซูอี้ถึงมีแรงขึ้นมาบ้าง ไปโรงพยาบาลทำแผลคนเดียวหมอเห็นบาดแผลน่าตกใจก็ยังตกใจ ต้องทำความสะอาดและพันแผลอยู่นานสามชั่วโมงเธอเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลท่วม เล็บหักไปหลายเล็บ ถึงจะผ่านไปได้พักฟื้นในโรงพยาบาลสองวัน แผลค่อย ๆ ตกสะเก็ดช่วงนั้น หยานอี้โม่ส่งข้อความยั่วยุมาแทบทุกวัน“พ่อแม่ตกลงแล้ว จะเอาห้องเธอไปทำห้องเด็ก ต่อไปลูกของฉันกับเหวินชิงจะอยู่ห้องนั้น เธอจะย้ายของขยะของเธอออกไปเมื่อไหร่?”“วันนี้เหวินชิงพาฉันไปเลือกชุดแต่งงาน ฉันชอบหลายชุด เขาเลยซื้อให้หมดเลย ลองรองเท้าจนเท้าเจ็บ เขายังนวดให้ฉันด้วยนะ”มองภาพในข้อความ ที่ซ่งเหวินชิงมองหยานอี้โม่อย่างอ่อนโยน ในแววตาหยานซูอี้เหลือเพียงความชาเธอไม่ตอบสักข้อความ พอแผลดีขึ้นก็กลับบ้าน เริ่มเก็บของนอกจากเอกสารจำเป็น ของอย่างอื่นเธอทิ้งหมด ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวพ่อบ้านเห็นเข้า ก็เข้ามาเตือนอย่างเกรง ๆ“คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่บอกให้คุณย้ายไปอยู่ชั้นใต้ดิน ถึงจะไม่ค่อยมีแสง แต่พื้นที่กว้าง ไม่จำเป็นต้องทิ้งของก็ได้นะครับ”หยานซูอี้มองห้องที่ว่างเปล่า เสียงเรียบ“ไม่ต้องหรอก ของพวกนี้ฉันไม่ได้ใช้แล้ว ทิ้งไปเถ
더 보기
บทที่ 7
ช่วงเวลาอาหารเย็น คนรับใช้มาแจ้งว่า พ่อกับแม่จองห้องส่วนตัวที่โรงแรมปั้นซาน ให้ไปกินข้าวข้างนอกหยานซูอี้เดิมทีอยากหาข้ออ้างปฏิเสธ แต่กลับถูกหยานอี้โม่ลากขึ้นรถไปนั่งเบาะหลังตลอดทาง ไม่ว่าหยานอี้โม่จะพูดอะไร ซ่งเหวินชิงก็รับคำทันที“เหวินชิง หลังแต่งงานเราไปฮันนีมูนที่ยุโรปดีไหม? ฉันอยากไปดูแสงเหนือ แล้วก็อยากไปดูแฟชั่นโชว์ ถึงตอนนั้นนายต้องถ่ายรูปให้ฉันเยอะ ๆ เลยนะ มือถือ คอม แท็บเล็ตของนายต้องตั้งเป็นรูปฉันหมด ห้ามซ้ำ!”“ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะไปเรียนถ่ายรูปเพิ่ม ถ่ายให้เธอสวยที่สุด เอาไปอัดรูปติดเต็มออฟฟิศกับห้องทำงาน คิดถึงเมื่อไหร่ก็แค่เงยหน้าก็เห็นเธอ”“พูดแล้วต้องทำนะ แล้วพอเรามีลูก ก็มานั่งเปิดอัลบั้มดูความทรงจำด้วยกัน เอ้อ นายอยากมีลูกกี่คน? ผู้ชายหน้าตาเหมือนนาย สูง หล่อ ส่วนผู้หญิงเหมือนฉันดีกว่า…”ทั้งสองคุยกันออกรสออกราว เหมือนไม่มีหยานซูอี้อยู่ในรถเธอมองวิวข้างนอกนิ่ง ๆ ไม่พูดสักคำวันที่ซ่งเหวินชิงผ่าตัดรักษาตา เธอถูกวางยานอนหลับจนหลับไป และฝันในฝัน คนแรกที่เขาเห็นหลังลืมตาคือเธอ จากนั้นเขาก็ไม่มองใครอีกเขาจะอยู่ข้างเธอตลอด เตรียมเซอร์ไพรส์ พาเธอไปเดต ให้เธอได้
더 보기
บทที่ 8
หยานซูอี้ไม่คิดว่าตัวเองจะยังมีชีวิตกลิ่นยาฆ่าเชื้อทำให้เธอค่อย ๆ ได้สติหมอตรวจอาการ น้ำเสียงมีแววโล่งใจ“พวกเราช่วยชีวิตคุณไว้ได้หลังผ่าตัดกว่าสิบชั่วโมง โชคดีที่คุณฟื้นแล้ว”หยานซูอี้ขยับสายตา เสียงแหบ“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน”หมอพยักหน้า มองเธอเหมือนอยากพูดอะไร“วันที่พาคุณมาส่งโรงพยาบาล เป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของคุณใช่ไหม?”ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อย แล้วเงียบไปหมอเห็นสีหน้าเธอ ก็ไม่กล้าถามต่อ เลยถอนหายใจแล้วออกไปสองวันถัดมา เธออยู่โรงพยาบาลคนเดียว ไม่มีใครมาเยี่ยมจนวันออกจากโรงพยาบาล พ่อแม่ถึงมา แต่ก็ไม่ได้มาถามอาการ แค่เตือนเพียงประโยคเดียว“พรุ่งนี้เป็นวันแต่งงานพี่สาว เธอตกลงจะไปแล้ว ก็ไปก่อนพิธีนะ”น้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา หยานซูอี้พยักหน้าเมื่อเห็นว่าเธอเชื่อฟัง สีหน้าพ่อแม่ก็ดีขึ้น“เพื่อความสุขของพี่สาว ก็หลีกทางเถอะ พอพวกเขามั่นคง มีลูกแล้ว เราจะไปรับเธอกลับ เงินโอนเข้าบัญชีแล้ว ไปอยู่ต่างประเทศก็ดูแลตัวเองดี ๆ”พอกำชับจบ ทั้งสองก็รีบไปหาหยานอี้โม่หยานซูอี้มองแผ่นหลังพวกเขา หยิบตั๋วไปอังกฤษออกมาฉีกเป็นชิ้น ๆจากนั้นหยิบมือถือออกมา แล้วจองตั๋วไปออสเตรเลี
더 보기
บทที่ 9
ตอนที่เครื่องบินค่อย ๆ ทะยานขึ้น หยานซูอี้ที่นั่งริมหน้าต่างเหม่อลอยเล็กน้อยเธอมองอาคารที่คุ้นเคยค่อย ๆ เลือนหายไปไกลจากสายตาในใจกลับไม่มีความอาลัยเลยสักนิดมีแต่ความรู้สึกโล่งใจในที่สุด เธอก็กำลังจะออกจาก “บ้าน” ที่เรียกกันเสียทีตั้งแต่ยังเล็ก หยานซูอี้ก็เคยคิดอยากหนีไป เพราะเธอรู้ดีว่า พ่อแม่ลำเอียงแค่ไหนไม่ว่าจะเรื่องไหน ในสายตาพวกเขา เธอเหมือนคนนอกมาโดยตลอดเธอถึงกับเคยคิดด้วยซ้ำว่า ตัวเองอาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ พ่อแม่เลยปฏิบัติไม่เหมือนกันแต่ความจริงกลับยิ่งโหดร้ายกว่า เธอเป็นลูกแท้ ๆ เป็นน้องแท้ ๆ ของหยานอี้โม่ความจริงนั้นมันยิ่งตอกย้ำลึกในใจว่าตลอดมา พวกเขาแค่ “ไม่รัก” เธอก็เท่านั้นเพราะไม่รัก จึงปฏิบัติต่างกันแม้แต่การเกิดของเธอ ก็เพื่อช่วยชีวิตหยานอี้โม่เท่านั้นบางครั้งเธอก็คิดว่า ถ้าหยานอี้โม่ไม่ต้องใช้เลือดสายสะดือช่วยชีวิต เธออาจไม่เคยได้เกิดมาเลยส่วนซ่งเหวินชิง เธอเคยคิดว่า เขาจะเป็นแสงสว่างของเธอเพราะเขาเป็นคนที่ดีกับเธอที่สุด ทำให้เธอรู้สึกถึงความอ่อนโยนถึงเธอจะหลงรักเขาตั้งแต่ก่อนเขาเกิดเรื่อง แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวั่นไหว ไม่ใช่ฐานะหรือชื่อเสียงแ
더 보기
บทที่ 10
มองไปรอบ ๆ เห็นทั้งตึกแปลกตาและผู้คนหลากสีผิวรวมถึงสายตาเป็นมิตรที่ทุกคนส่งมาให้เธอหยานซูอี้รู้สึกแปลกใหม่มากที่นี่แตกต่างจากถนนที่เธอเติบโตมาโดยสิ้นเชิง แต่เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเลยกลับกัน เธอกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อชีวิตข้างหน้าหยานซูอี้เข็นกระเป๋าไปวางไว้ข้าง ๆ แล้วเปิดดูพิกัดที่เจ้าของห้องให้มาพบว่าอยู่ไม่ไกลนัก แต่เพราะมีกระเป๋าเลยนั่งแท็กซี่จะสะดวกกว่าเธอจึงเปิดแอปเรียกรถ เรียกรถคันที่ใกล้ที่สุดแม้ราคาจะค่อนข้างแพง แต่ตอนนี้ทั้งตัวเธออ่อนล้าไปหมดแค่อยากได้พักเร็ว ๆ เท่านั้นคนขับมาถึงไวมาก ไม่ถึง 5 นาทีก็มารับเธอริมถนนเธอเห็นเขาหน้าดุ มีเนื้อมีหนังเต็มหน้า แขนขวาสักลายสีสดเขาลงมารับกระเป๋าให้โดยไม่พูดอะไรสักคำพอรู้สึกได้ถึงความระแวงของหยานซูอี้คนขับถึงค่อยหันมาถามช้า ๆ ว่าเธอเป็นคนเกาหลีหรือเปล่าหยานซูอี้รีบส่ายหน้า บอกว่าเธอเป็นคนจีนพอได้ยินคำว่าคนจีน สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงทันที“คุณก็คนจีนนี่นา เจอคนบ้านเดียวกันแล้วสิ”“มาจากที่ไหนล่ะ ผมคนตะวันออกเฉียงเหนือของจีน”ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ต่างประเทศนานหรือเปล่า สำเนียงเขาฟังแปลก ๆแต่หยานซูอี้กลับ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status