All Chapters of คลั่งไคล้รักเมียหมอ NC25+: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41ปกป้องพริกแกงเพราะคำว่าเป็นห่วงลูกเมียทำให้คุณหมอศรุตรีบเคลียร์งานของตนเองส่วนการประชุมเขาฝากทั้งคุณพ่อและน้องชายช่วยจัดการแทนเขาทีเพราะว่าตอนนี้เขาต้องรีบบินไปเชียงใหม่ให้เร็วที่สุด เมื่อมาถึงหนูใจ๋ก็ต้องตกใจที่เห็นศรุตเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับน้องชายของตน"ทำไมมาเร็วล่ะกำหนดพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือไง""ผมคิดถึงพี่แล้วก็เป็นห่วงพี่กับลูกด้วยกลับกรุงเทพฯ กับผมไหม" มาถึงเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบเดินไปหาสุดที่รักทั้งสองคน"เรื่องนี้พี่คุยกับคุณพ่อแล้วนะทุกคนจะช่วยกันดูแลไม่ให้คนนอกเข้ามาวุ่นวายมากลูกค้าก็เลือกรับไปก่อนส่วนคุณพริกแกงก็แทบไม่ออกไปไหนเลย""เอาให้แน่ผมเป็นห่วงพี่กับลูกรู้ไหมเมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยนะ""พี่เข้าใจแต่พี่ก็ยังต้องทำงานที่นี่อยู่ดีปกติพี่ต้องบินมาทุกเดือนพักหลังแทบไม่ได้มาเชียงใหม่เลยช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวสตรอว์เบอร์รี่ด้วยพี่ไม่อยากพลาดโอกาสสำคัญนี่ก็กำลังวางแผนเกี่ยวกับการแปรรูปสตรอว์เบอร์รี่อยากจะเอามาทำแยมใส่กระปุกขายที่คาเฟ่ของคุณแม่ทั้งลูกหม่อน บลูเบอร์รี่เอามาทำแยมทำผลไม้รวมน่าจะเข้าท่า" คุณหมอศรุตมองเอกสารรายละเอียดต่าง ๆ ที่แฟนสาวกำลังทำเขาเห็นด้วย

บทที่ 43มินตราต้องรอดตั้งแต่ที่มินตรารู้ตัวว่าท้องเธอก็ยังคงโหมงานหนักแม้จะเอางานกลับมาทำที่บ้านประชุมทางไกลกับลูกน้องที่บริษัทแต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดเพราะเหมือนว่าเธอกำลังกินแรงคนอื่นก่อนเกิดเหตุเธอรับสายจากทีมงานว่าเกิดปัญหาเรื่องระบบไฟของกองถ่ายทำให้เธอรีบออกไปดูด้วยความเป็นห่วงเนื่องจากฝนตกหนักทำให้เกิดสายไฟรั่วทีมงานหลายคนถูกไฟช็อตจนต้องเข้าโรงพยาบาลแต่แล้วระหว่างที่เธอกำลังเดินลงบันไดอยู่นั้นก็เกิดอาการหน้ามืดจนเป็นลมกลิ้งตกลงมาเลือดมากมายที่ไหลออกมาจากหว่างขาทำให้คนทั้งบ้านตกใจรีบพาเธอมาโรงพยาบาลคุณหมอทิวไผ่รู้ข่าวเขาก็มารออยู่หน้าห้องฉุกเฉินและทำการรักษาด้วยตนเองแต่ด้วยสติที่มันกำลังหายไปทำให้คุณหมอศิลาเข้ามาช่วยอีกแรงแต่เลือดก็ยังไม่หยุดไหลทั้งสองยื้อชีวิตทารกในครรภ์น้ำตาก็หลั่งไหลออกมาโชคดีที่คุณหมอศรุตบินกลับมาทันเขาไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยอีกแรงจนสุดท้ายก็สามารถช่วยทารกในครรภ์เอาไว้ได้แต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์น่าเป็นห่วง ทุกคนในบ้านทยอยกลับจากโรงพยาบาลเพื่อปล่อยให้มินตราได้พักผ่อนโดยมีคุณหมอทิวไผ่ดูแลไม่ห่างเขาเอาแต่นั่งเฝ้าคอยดูความดันของมินตราคอยเช็ดตัวให้เวลาเธอรู้สึกไม่สบาย

บทที่45หนูมินนี่เวลาผ่านไปจนถึงวันที่มินตราปวดท้องถึงคลอดก่อนกำหนดเนื่องจากร่างกายของเธอไม่ค่อยแข็งแรงจากภาวะแท้งคุกคามคุณหมอทิวไผ่จึงตัดสินใจที่จะให้เธอคลอดก่อนกำหนดเพื่อความปลอดภัยของตัวเธอและลูกในท้อง เมื่อเสียงเด็กทารกดังออกมาจากห้องคลอดถูกคนต่างโล่งใจที่มินตราคลอดลูกคนแรกแล้วและเธอก็ปลอดภัยน้องมินนี่ลูกสาวคนสวยของมินตรากับคุณหมอทิวไผ่อยู่ในตู้อบทุกคนมายืนดูผ่านกระจกใสเด็กน้อยตัวเล็กนิดเดียวอยู่ในตู้อบทั้งแขนทั้งขาดิ้นดุ๊กดิ๊กน่ารักน่าเอ็นดู"ยินดีด้วยนะเว้ยถึงจะคลอดก่อนกำหนดแต่อย่างน้อยมินนี่ก็แข็งแรง""ขอบใจมากว่ะกูเครียดแทบตายตอนที่อาจารย์ลงมีดไม่เคยกดดันขนาดนี้มาก่อนเลยทำคลอดเด็กมามีครั้งนี้แหละที่กูเครียดจนปวดไมเกรน""แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีมึงเก่งมากมินตราก็เก่งเหมือนกันเจอเรื่องแย่ ๆ เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกันมาแล้วหวังว่าหลังจากนี้มึงจะดูแลน้องสาวกูให้ดีเท่าที่มึงจะทำได้นะกูไม่ขอให้มึงดูแลน้องกูให้ดีที่สุดแต่กูขอให้มึงรักและดูแลน้องกูกับหลานกูเท่าที่มึงจะทำได้ ถ้าวันไหนมึงหมดรักน้องกูแล้วขออย่างเดียวอย่าทำร้ายน้องกูแม้แต่ตบหน้ากูก็คงไม่ยอม""มึงไม่ต้องห่วงไอ้ศรุตกูไม่ม

บทที่ 47เปียโนเด็กวัดปุ้มปุ้ยถูกพามาโรงพยาบาลพร้อมกับเข้าห้องทำคลอดเธอปวดท้องจนจะเป็นลมแต่ก็ยังมีแรงมากพอที่จะเบ่งลูกคนแรกได้สบาย ๆ ตอนนี้ครอบครัวของเธอทั้งโปรดและปริญญ์รวมถึงแม่เป้ยเดินทางมาถึงแล้วทุกคนจะเฝ้ารอหลานคนแรกของตระกูลอยากใจจดใจจ่อ ถึงเวลาที่น้องเปียโนลืมตาดูโลกคุณพ่อปริญญ์รีบเดินมาอุ้มหลานสาวคนแรกทันทีเขาไม่สนทางบ้านคุณหมอศิลาแม้แต่คนเดียวเพราะเขาถือคติว่าเปิดก่อนได้เปรียบ "พ่อเด็กวัดเปียโนหน้าเหมือนหนูไหม" "เหมือนสิเหมือนลูกสาวพ่อมากเลย -__-""หึ!" คุณหมอศิลาอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงทั้งคิ้วตาจมูกปากเหมือนเขาอย่างกับถอดเอาอะไรมาเหมือนแม่พ่อตาของเขาช่างเข้าข้างตัวเองเหลือเกิน "ไม่ต้องห่วงนะทุกคนเดี๋ยวผมจะเลี้ยงหลานสาวของผมเองโตขึ้นจะได้เป็นเด็กวัด""เดี๋ยวนะพ่อ แค่พ่อเป็นเด็กวัดก็เกินพอแล้วยังจะให้ลูกหนูไปเป็นเด็กวัดอีกเหรอ!""ใช่คุณพ่อคิดอะไรอยู่ครับบ้านผมไม่ได้ขัดสนถึงกับต้องส่งลูกไปอยู่วัดนะ"ดูเหมือนว่าทุกคนจะคัดค้านกับความคิดของริญญ์แต่ปริญญ์ก็คือปริญญ์อยู่ดีเขาสนใจใครที่ไหนขนาดเจ้าโปรดลูกชายของเขาตอนช่วงอายุ 18 ยังถูกส่งไปอยู่วัดตั้งหลายปีจนเรียนจบมหาลัยถึงได้ไป

บทที่ 49เปียโนไม่อยากเป็นเด็กวัดวันนี้คุณหมอศิลากับคุณหมอปุ้มปุ้ยมีประชุมทำให้เธอต้องฝากลูกสาวกับลูกชายเอาไว้กับคุณตาปริญญ์แค่บอกว่าจะฝากลูกเอาไว้คุณตาปริญญ์ก็รีบขับรถมารับหลานทั้งสองตั้งแต่เช้ายิ่งช่วงปิดเทอมแบบนี้สถานที่ที่เหมาะที่สุดจะเป็นที่ไหนได้ถ้าไม่ใช่ วัด "คุณตาขาอีกแล้วนะคะตอนนี้เปียโนอายุ 15 โตเป็นสาวสวยมากแต่เปียโนต้องมาทำความสะอาดวัดถ้าคุณพ่อรู้คุณพ่อคงบ่นหูชา" เจ้าหนูเปียโนนึกถึงตัวเองในวัย 5 ขวบช่วงนั้นเธอเรียนอนุบาลคุณตาปริญญ์สอนแต่สิ่งดี ๆ ยามที่เธอกลับมาจากโรงเรียนคุณตามักจะถามว่าเธอได้อะไรกลับมาบ้างและสิ่งที่เธอได้มามันไม่ใช่ความรู้แต่มันคือดินสอ สีเทียน ยางลบแม้กระทั่งลิปสติกสีแดงของคุณครูเธอก็หยิบใส่กระเป๋ากลับมา'วันนี้หนูได้ลิปสติกสีแดงมาฝากคุณแม่ด้วยค่ะพอดีว่าคุณครูเผลอหนูเลยหยิบใส่กระเป๋ามาด้วย'หลังจากวันนั้นปริญญ์จึงถูกอบรมสั่งสอนโดยลูกสาวของตนเองและลูกชายที่เข้ามาสมทบ สอนหลานแบบนั้นมันไม่ได้แทนที่จะสอนสิ่งดี ๆ กับสอนให้หลานเป็นมิจฉาชีพตั้งแต่เด็กปริมในวัย 9 ขวบเริ่มรู้ประสีประสา มีเพื่อนเป็นเด็กวัดอนาคตยังไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรตอนนี้คบเด็กวัดเป็นเพื่อนสบา