All Chapters of คลั่งไคล้รักเมียหมอ NC25+: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่20หลงตัวเอง NC"วันนี้ฉันตรวจคนไข้มาคุณเองก็เหมือนกันขออาบน้ำอาบท่าก่อนได้ไหม""ก็ได้แต่อาบด้วยกันนะ""คุณมันเหลือเกินจริง ๆ คุณหมอศิลาฉันไม่น่าหลวมตัวมาร่วมมือกับคนอย่างคุณเลย" "จะถอนตัวตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะน้องสาวตอนนี้เป็นเมียพี่แล้วถ้าพี่ไม่ปล่อยน้องสาวก็ไปไหนไม่ได้หรอกจ้ะ^^"คุณหมอศิลาพาปุ้มปุ้ยเข้ามาในห้องน้ำเพื่อหวังจะอาบน้ำกับเธอแต่เป็นการอาบน้ำที่ใช้ต้องสัมผัสของกันและกัน "ฉันถูกเองได้คุณถอยออกไปเลย""ไม่ เธอถูข้างหลังได้หรือไงอยู่เฉยๆ เถอะ" คุณหมอศิลาขยับเข้ามาด้านหลังปุ้มปุ้ยเพื่อถูกสบู่ด้านหลังให้เธอแต่ปุ้มปุ้ยกับรู้สึกถึงของแข็งบางอย่างที่มันชนก้นของเธอ ไม่ทันที่เธอจะหันไปมองมือหนาก็กดแผ่นหลังของเธอลงก่อนจะดันท่อนเอ็นเข้าไปในโพรงสาวแฉะชื้น "อ๊าาา" "อื๊ออ แน่นโคตร เสียวหัวมากกก" ศิลาไม่รอช้าเขาขยับเอวเข้าออกทันทีจนเสียงร้องครวญครางของปุ้มปุ้ยดังออกมา เธอรู้สึกเสียววาบมวลอยู่ในท้องแต่เธอก็สู้สุดใจแอ่นสะโพกรับแรงกระแทกของเขาไม่มีบ่นเลยปึก! ปึก! ปึก! แรงกระทุ้งของคุณหมอศิลาทำเอาปุ้มปุ้ยขาอ่อนสายน้ำที่ไหลลงมาอาบชโลมทำให้ปุ้มปุ้ยรู้สึกเสียวซ่านเกินบรรยาย ร่องรักของ

บทที่22พรีเซนเตอร์เมื่อถึงวันสำคัญของคุณหมอศิลาและคุณหมอปุ้มปุ้ยนั่นก็คืองานหมั้นที่ถูกจัดขึ้นในโรงแรมเครือญาติของคุณหมอศิลา ทั้งสองสวมใส่ชุดไทยเพื่อเตรียมตัวเข้าพิธีหมั้นดูเหมือนว่าการกลับมาปรับความเข้าใจระหว่างคุณหมอปุ้มปุ้ยกับคุณหมอศิลาจะทำให้ทั้งสองเข้าใจกันมากขึ้น "ถือว่านี่เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีนะลูก มาเป็นคู่หมั้นคู่หมายให้ศิลา พ่อฝากหนูปุ้มปุ้ยช่วยดูแลหัวใจของลูกชายพ่อด้วยนะครับ" คุณหมอศรัณย์ลูบหัวลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู"ค่ะหนูสัญญาว่าจะดูแลหัวใจของคุณหมอศิลาให้ดีที่สุดค่ะจนกว่าเขาจะไม่ต้องการหนูแล้ว" ปุ้มปุ้ยเปรยตามองไปยังคู่หมั้นของเธอแต่หมอศิลาแอบขึงตาใส่เธอเล็กน้อย"เธอต่างหากที่จะไล่ฉัน ถ้าเธอไม่ต้องการฉันบอกฉันได้เลยนะ""พูดอะไรของลูกเดี๋ยวแม่ตีตายเลย หลังจากนี้ศิลาลูกต้องดูแลหนูปุ้มปุ้ยให้ดีนะรับผิดชอบสิ่งที่เราทำด้วยเห็นไหมว่าคุณพ่อคุณแม่ของหนูปุ้มปุ้ยเป็นคนมีหน้ามีตาอย่าทำอะไรให้ครอบครัวของเราต้องอับอายขายขี้หน้าล่ะแม่ไม่ไว้ใจเราเลยรู้เอาไว้ด้วย"ไม่รู้ว่าเป็นคำอวยพรแบบไหนทำให้คุณหมอศิลาถูกผู้หลักผู้ใหญ่หัวเราะชอบใจจะมีก็เพียงแค่คุณพ่อปริญญ์ที่เอาแต่นั่งเงียบขรึมมอง

บทที่24สลับกันทำ 69 NC คืนนี้ทั้งสองนั่งดื่มไวน์กันจนเกือบตี 1 จากที่มินตราไม่ค่อยพูดเธอก็เริ่มพูดไปเรื่อยแม้แต่ทิวไผ่เองเขาก็ดูผ่อนคลายไม่ตึงเหมือนตอนแรก "จะว่าไปคุณก็หน้าคุ้น ๆ เหมือนกันนะแต่ฉันนึกไม่ออกว่าเคยเห็นคุณที่ไหนว่าแต่คุณทำงานอยู่บริษัทอะไรนะ?" "คุณจะอยากรู้ไปทำไมตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมาถามถึงเรื่องงานเลย" "นั่นสิฉันเองก็เบื่องานเหมือนกันต้องคอยทำงานตามงานเอกสารบราๆ เต็มโต๊ะไปหมดตอนนี้เป็นเวลาที่เราสองคนมา relax กัน เพราะฉะนั้นห้ามพูดถึงเรื่องงานโอเคไหม^^""ครับ^^" มินตรารินไวน์ในขวดใส่แก้วให้กับชายหนุ่มแต่พอมาถึงแก้วของเธอไวน์ในขวดดันหมดไปเสียได้เธอหันซ้ายหันขวาเวลานี้ไม่มีลูกน้องในไร่อยู่เลยสักคนเธอจึงเดินเข้าไปหลังบาร์เพื่อหาไวน์มาเปิดใหม่"ทำไมไม่มีล่ะ คุณลุงปล่อยให้ของขาดได้ยังไง" มินตราไล่เปิดดูตามตู้แต่หายังไงก็ไม่พบจนกระทั่งเธอเห็นขวดไวน์ที่ดูหรูหราแต่ดันไม่มีฉลากอะไรเลยไม่รู้ว่าไวน์ขวดนี้มันเป็นของใคร "ถ้าไม่มีก็พอก่อนเถอะคุณ" เสียงของทิวไผ่ตะโกนมาแต่มินตราไม่ตอบเธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะยกไวน์ขวดนั้นขึ้นมาให้เขาดู"ขวดนี้มันไม่มีฉลากสงสัยคุณลุงคงทำเอาไว้

บทที่26มินตราไม่แคร์ค่ะการทำงานของทิวไผ่เป็นไปอย่างราบรื่นเขามีความจำที่ดีเลิศอ่านสคริปต์แค่ครั้งเดียวก็จดจำรายละเอียดได้หมดแถมยังทำการบ้านรู้มุมกล้องรู้จังหวะการเดินเป็นอย่างดีทำให้งานทุกอย่างเสร็จก่อนกำหนดแต่ในเมื่อเขาลางานมา 1 อาทิตย์เขาจึงใช้โอกาสนี้อยู่เที่ยวพักผ่อนให้เต็มที่จะได้กลับไปทำงานกับคนไข้ที่น่ารักของเขาใหม่อีกครั้งด้านมินตราเธอยังคงต้องอยู่เคลียร์งานไม่ใช่ว่างานถ่ายแบบเสร็จแล้วเธอจะกลับได้เลยเธอจึงต้องอยู่ดูเรื่องบัญชีการส่งออกต่าง ๆ ครอบครัวของเธอมีหลากหลายธุรกิจแต่ละคนเป็นเศรษฐีตั้งแต่ตัวน้อย ๆ ศึกษางานกันมาตั้งแต่เด็ก "คุณผมคิดว่าคุณจะกลับพร้อมทีมงานไปซะอีก" ทิวไผ่เดินมาด้านหลังของมินตราเมื่อเห็นว่าเธอกำลังยืนอยู่เพียงลำพัง "งานฉันยังไม่เสร็จย่ะ ฉันยังต้องดูบัญชีดูรายรับต่าง ๆ ของที่ไร่เพราะยังไงแม่ของฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของรีสอร์ตและไร่เฝ้ารัก""ผมอยากรู้ว่าไอ้ไวน์ขวดนั้นมันคือไวน์อะไร""ทำไมคุณอยากกินอีกหรือไง?""มันอร่อยดีรสชาติโอเคเลยแต่ผมว่ามันไม่เหมาะที่จะมาวางจำหน่าย" ทิวไผ่คิดถึงแง่ลบข้อเสียของไวน์ขวดนั้นถ้าหากคนอื่นดื่มเข้าไปจะเป็นยังไงขนาดเขาที่เป็นหมอ

บทที่ 28 รับผิดชอบ"อะไรกันเนี่ยฉันงงไปหมดแล้วนะคะ เดี๋ยวส่งฉันไปตรงนั้นตรงนี้ฉันเป็นถึงลูกเจ้าของโรงพยาบาลทำไมบุคลากรที่นี่ถึงทำงานชุ่ยจังเลย!"มินตราทำท่าหัวร้อนแต่เธอก็ยอมเดินออกมาพร้อมกับพยาบาลแล้วตรงไปยังห้องด้านในเธอไม่ได้สนใจป้ายชื่อเลยด้วยซ้ำว่าใครจะเป็นแพทย์เจ้าของไข้เธอตอนนี้สิ่งที่เธอสนใจคือทำไมเธอต้องมาอยู่ตรงนี้!"เชิญค่ะคุณมินตรา""ส่งผลตามมาทีหลังได้ไหมคะรู้สึกอยากนอนมากเลย""เรื่องนั้นคงไม่ได้ค่ะคุณมินตราลองปรึกษาคุณหมอดูก่อนดีกว่าค่ะ""ให้ตายเถอะเกิดแต่กับฉันจริงๆ -_-!"เพียงแค่มินตราเดินเข้ามาในห้องเธอก็พบกับใครบางคน เขามองผลตรวจในมือพร้อมกับรอยยิ้มแต่เธอกลับรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงเหมือนคนจะเป็นลมเมื่อผู้ชายตรงหน้าที่กำลังอ่านชาร์จเอกสารผลการตรวจของเธอคือเขาคนนั้น"คุณหมอทิวไผ่คะคุณมินตรามาฟังผลการตรวจค่ะ" "ขอบคุณครับเดี๋ยวที่เหลือผมจัดการต่อเองคุณจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ""ค่ะคุณหมอ"มินตราจ้องมองใบหน้าของทิวไผ่จนในที่สุดเธอก็ต้องถอยหลังชิดกำแพงจนคุณหมอทิวไผ่ลุกขึ้นมาเขามองหน้าเธออย่างมีเลศนัยสายตาคู่นั้นมันกำลังคิดแผนการบางอย่าง "สวัสดีครับคุณมินตรา" "คุณโกหกฉัน! คุณมา