Todos los capítulos de Boşandıktan Sonra: Karısı, CEO'ya Üroloji Randevusu Aldı: Capítulo 151 - Capítulo 160

O yokken bu, aslında Çağla'nın işine yaradı.Çağla o öğrenci grubuna imza verdi, sonra keyfi yerinde Elif'in önüne geldi. "Elif, Burak seni kaçırmış. Neden hep başını belaya sokuyorsun, gerçekten Erdem ailesini utandırıyorsun!"Elif'in başına bir şey geldiğinde bütün Erdem ailesinin ona tek yaptığı suçlamak ve kabahat bulmaktı; kimse onu önemsemiyordu.Elif hiç sinirlenmedi, buna alışmıştı. Şirin bir tavırla kirpiklerini kırpıştırıp Çağla'yı övdü. "Erdem ailesini utandırmamın önemi yok, nasıl olsa Erdem ailesi için sen yetersin."Bu söz Çağla'nın tam içine işledi; hemen kırmızı dudaklarını kıvırıp kibirle gülümsedi. "Akademik makalemin tıp müzesi tarafından seçildiğini, yarın resmen tıp müzesinin vitrininde sergileneceğini sen de duydun, değil mi? Erdem ailesi çalkalandı. Yarın büyükannem, annem ve babam da tıp müzesine gidip bu onur anıma tanıklık edecek."Neriman bile harekete geçmişti; Çağla onun en gurur duyduğu torunuydu. O sadece C Üniversitesi'nin değil, Erdem ailesinin de gurur

Hızının hızlı olduğunu biliyordu ama bu kadar hızlı olabileceğini düşünmemişti.Demir oyunlarda bugüne kadar rakipsizdi; şimdi bir rakip çıkmıştı, o da Elif'ti!Elif'le başa baş oynuyorlardı.Bu, Demir'in hiç beklemediği bir şeydi.Kaan işlerin ters gittiğini hissetti. "Lanet olsun! Demir abi, Elif senin rakibin olabiliyor. Dayan, ne olur dayan, bu eli kaybedersem Efsane'den Bronz'a düşeceğim."Bu sözler yeni bitmişti ki Berkay aniden içeri girdi. "Demir Bey, az önce Soykan Malikânesi'nden telefon geldi…"Soykan Malikânesi'nden bir şey mi olmuştu?Demir'in dikkati dağıldı.Bir saniye sonra, GAME OVER.Demir'in kemikli parmakları bir an duraksadı; kaybetmişti.Dikkatinin dağıldığı o saniyede Elif baltayla saldırdı, doğrudan onu yere serdi.Elif'e yenilmişti!Aslında Elif'e küçük bir ders verip onu ağlatmayı planlıyordu."Vah vah" diye bir ağlama sesi duyuldu. Kaan kendi oyun hesabına inanamayarak baktı. "Demir abi, kaybettin mi? Tanrım, Bronz oldum, hıçk…"Efsane olmak üç yılını almıştı

Elif ne söylediğini hiç bilmiyordu.Demir elindeki dondurmaya baktı, sonra Elif'in beyaz, genç ve saf küçük yüzüne baktı; sesi boğuktu, soruya soruyla karşılık verdi. "Ne yiyeceksin?"Elif'in zihni allak bullaktı, onun ne sorduğunu bile anlamıyordu.Küt küt, kalbi çok hızlı atıyordu.İkisinin arasında bir elektrik vardı.Elif her şeyi bitirmeye karar verdi. "Demir Bey, ben yatacağım, önce kapatayım."Elif elini uzatıp görüntülü görüşmeyi kapattı.Aylin duş almaya gidiyordu; o sırada Elif'in kıpkırmızı yüzünü gördü. "Elif, yüzün neden bu kadar kızardı?"Elif kendi küçük yüzüne dokundu. "Sıcaktan olabilir. Aylin, sen hemen duşa gir.""Tamam."Aylin banyoya girdi.Elif tek başına oturdu, başını eğip elindeki dondurmayı yemeye başladı; yavaş yavaş sakinleşti. Az önce neye paniklemişti?Bu sabah telefonda ona karşılığını isteyip istemediğini sormuştu, o da doğrudan telefonu kapatmıştı.Ne kadar da havalı.Ne kadar da rol yapıyordu.Peki az önce neden havalı davranmamış, rol yapmamıştı?Elif

Çağla kendinden emin bir şekilde gülümsedi. "Büyükanne, bu daha başlangıç. İleride çok daha ileri gideceğim."Neriman'ın ağzı kulaklarına varıyordu; bu torununun olağanüstü olduğunu, Erdem ailesine mutlaka büyük bir şeref getireceğini düşünüyordu.Veli ile Nihal çok mutluydu; kızları ne kadar başarılı olursa, ileride o kadar köklü bir aileye gelin gidebilirdi.O sırada Neriman arkadaki Elif'i gördü, yüzü değişti. "Elif, buraya gelmeni kim söyledi?"Elif de gelmişti ama aile sevinçten onu fark etmemişti.Çağla, Elif'e bir bakış attı. "Büyükanne, Elif'i ben çağırdım. O da benimle biraz dünya görmek istedi. Boş ver, burada kalsın."Neriman, Elif'i hiç görmek istemiyordu. Çağla ve Ceyda Erdem ailesine yüz akı getiriyordu, bir tek Elif Erdem ailesini utandırıyordu.Onun gözünde Elif'i hiç torunu olarak görmemişti.Madem Çağla söylemişti, Neriman hoşnutsuz bir sesle konuştu. "Elif, o zaman uslu dur. Buradaki hiçbir şeye dokunma. Kirletir veya kırarsan hesabını sen verirsin!"Neriman onun öz

Bu zengin çocukları hemen coştu. "Ne arkadaşı? Erkek arkadaş mı, kız arkadaş mı?""Mert, yoksa gizlice aşk mı yaşıyorsun?""Ne oldu, doğum gününü fırsat bilip kız arkadaşını mı açıklayacaksın? Hangi zengin kız Mert'i tavladı acaba?"Mert dudaklarını kıvırıp söylendi. "Birazdan sesinizi kısın, kızı kaçırmayın!"Vay canına, bu sözle ortalık kaynadı.Demir kanepede oturuyordu. Ceyda onun yanında gülümseyerek konuştu. "Demir, Mert'in beklediği kişi Elif olmasın?"Kaan, "Kesin o. Mert onun peşinde deli gibi dönüyor." dedi.Hülya'nın yüzünde kıskançlık vardı. Onların bu çevresine normal insanlar kolay kolay giremezdi. Demir, Ceyda'yı dışarı çıkarırdı; bugün Mert'in doğum gününde Elif'i çağırmıştı; bu da onun Elif'e verdiği değeri ve ilgiyi gösteriyordu.Demir bu gece siyah gömlek ve siyah pantolon giymişti. O asil yüzünde pek duygu dalgalanması yoktu; sanki kendisiyle ilgili değilmiş gibiydi.O sırada lüks özel odanın kapısı açıldı, ince ve zarif bir siluet göründü; Elif gelmişti.Mert hemen