Todos los capítulos de Boşandıktan Sonra: Karısı, CEO'ya Üroloji Randevusu Aldı: Capítulo 71 - Capítulo 80

Kaan derin bir nefes aldı, yüzü değişti. Taşradan gelen bu çirkin ördek yavrusu, kendini zorla Demir'e eş yapan bu kadın ne diyordu?Demir'in yerine onu mu cezalandıracaktı?Dünya tersine mi dönmüştü?Bütün Gümüşşehir'de onu cezalandırmaya cüret edebilecek tek kişi yalnızca Demir'di!Elif, Selin'i çekti. "Selin, gidelim."İkisi dışarı yöneldi. O sırada Demir elini uzatıp Elif'in minik elini yakaladı.Uzun ve keskin parmakları Elif'in yumuşacık elini yakalamıştı. Ten teması sanki büyülü bir elektrik akımı yaratmış, ikisinin de zihnine Batı Köşkü'ndeki o gece gelmişti; Demir'in onu duvara sıkıştırdığı an…Elif hızla elini geri çekti.Demir, Elif'in avuç içi kadar minik ve zarif yüzüne baktı. Belirgin adem elması umursamazca yukarı aşağı hareket etti. "Elif, böyle bir şey bir daha olmayacak."Elif adama baktı. "Demir Bey, büyükanne konusunu bir an önce hallet. Ben seninle istediğin an boşanırım."Bunu söyledikten sonra Elif, Selin'i alıp uzaklaştı.Demir, Elif'in giden zarif silüetine bak

Elif, Soykan Malikânesi'ne döndü. Salona girer girmez birini gördü; hayatı boyunca unutamayacağı biri: Vural.Yıllar önce Lale onu köye, Vural'ın evine göndermişti. Vural onun üvey babası sayılırdı.Şimdi Sibel ile Vural salondaki koltukta oturuyordu. Sibel, Vural'ı sıcak bir şekilde ağırlıyordu. "Elif köyde büyüdü. O yıllarda ona sen baktın. Elif'i bu kadar iyi yetiştirmişsin, şimdi de bize gelin oldu."Vural'ın sol gözü kördü, tek gözlü bir adamdı. Cüssesi çok iriydi; eskiden içki içer, karısını döverdi.Şimdi pahalı koltukta oturuyor, kalan sağ gözüyle Soykan Malikânesi'ni inceliyordu. İçerideki lüks dekorasyon ve her yerdeki antikalar ile ünlü tablolar onu hem heyecanlandırıyor hem de açgözlülüğünü kabartıyordu.Ama Sibel'in karşısında saf ve dürüst biri gibi davranıyordu. "Sibel Hanım, abartıyorsunuz. Bizim Elif, Soykan ailesine gelin olarak hiç sorun çıkardı mı?"Sibel, Elif'ten son derece memnundu. "Ne sorunu? Elif çok uslu."Vural birden bir şey hatırlamış gibi garip ve sinsi b

Demir çok cömertti. Vural biraz düşündü, sonra, "Demir Bey, siz uygun gördüğünüzü verin," dedi.Demir, "Beş milyon yeter mi?" diye sordu.Beş milyon mu?Vural'ın gözleri parladı. Demir'in böyle düşünmeden beş milyon verebileceğini hiç beklemiyordu."Yeter."Demir bir çek çıkarıp Vural'a uzattı.Vural sonundaki sıfırları saydı, gerçekten beş milyondu. "Teşekkürler Demir Bey, o zaman ben gideyim."Vural beş milyonluk çeki alıp keyifle gitti.***Demir yatak odasına döndü. Elif onu odada bekliyordu.Elif ona baktı. "Az önce Vural sana ne söyledi?"Demir elini kaldırıp siyah gömleğinin bir düğmesini çözdü; zarif köprücük kemiği ortaya çıktı. Eğlenerek gülümsedi. "Sence bana ne söylemiş olabilir?"Elif kaşlarını çattı. "Ben ciddi soruyorum, şaka yapmıyorum."Demir bileğindeki pahalı çelik saati çıkarıp dolaba koydu. Elif'in gergin ve ciddi ifadesini görünce kaşını kaldırdı. "Önemli bir şey değil, sadece para istedi."Elif'in yüzü değişti. "Verdin mi?""Verdim.""Ne kadar?""Beş milyon."Eli

Küçük Elif de o zavallı kadının işlerini devralmıştı. Her gün çamaşır yıkıyor, yemek yapıyor, üstüne bir de Vural'ın dayaklarına katlanıyordu.Vural saçını çekiyor, onu tekmeliyor, bazen de kemerle dövüyordu.O günler gerçekten çok zordu.Zamanla büyüdü. Küçük güzel kız, köy gibi bir yerde giderek daha çok göze batmaya başladı ve daha korkunç bir şey oldu.Vural'ın ona bakışları değişti; şehvetle bakmaya başladı. Onu zorla kucağına oturtuyor, içki ve ter kokan ağzıyla yüzünü öpüyordu.Gece banyo yaparken kapıyı dikkatlice kilitliyordu ama başını çevirip baktığında kapı aralığında iğrenç ve heyecanlı bir çift gözün, sırıtarak onu izlediğini görüyordu.Bu, çocukluğunun unutamadığı kâbusuydu.Bir keresinde Vural iki serseri arkadaşını eve içki içmeye getirmişti. Arkadaşları gülerek sormuştu. "Vural, neden kendine yeni bir karı bulmuyorsun?"Vural sırıtmıştı. "Benim yeni karım evde duruyor ya. Biraz daha büyüsün, tamamdır."Arkadaşları ona bakıp ne demek istediğini hemen anlamış, kıskançlı

Bu "anne" lafı ağzından çıkar çıkmaz Demir, bu işi kendisinden başka kimsenin bilmediğine gerçekten şükretti.Rezil olmamış mıydı?Hayatı boyunca böyle bir şey yapmamıştı!Neyse ki Elif, bu "annen burada" sözüyle sakinleşmiş, Demir'in kucağına sokulmuş, minik elleriyle onun sıkı ve ince beline sımsıkı sarılıp uykuya dalmıştı.Demir, Elif'in gerçekten insana yapıştığını düşündü. Gözlerini indirip ona baktı. Artık ağlamıyordu ama berrak yaşlar kirpiklerini ıslatmıştı; gerçekten çok acınası görünüyordu.Demir gülümsedi. "Ben annen değilim, babanım! Elif, hadi baba de bakalım."Uyuyan Elif hiçbir tepki vermedi.Demir onun omzuna sarıldı, o da uykuya daldı.***Ertesi sabah Elif gözlerini açtı.Dışarıda sabah güneşi parlıyor, sıcak ışıklar odayı dolduruyordu. Ertesi günün sabahı olmuştu.Elif kalkmak istedi ama kıpırdayınca bir tuhaflık fark etti. Güçlü ve sıcak bir kol onun incecik omzuna dolanmıştı; birinin kucağında yatıyordu.Elif bir an durdu, sonra başını kaldırdı ve Demir'in yakışıkl