All Chapters of ทาสรักพระชายาอี้เฟิง: Chapter 21 - Chapter 30

หากอี้เฟิงโดนมอมเมาด้วยฤทธิ์ยาแล้ว เห็นทีหยางหมิงก็คงจะถูกอี้เฟิงมอมเมาต่ออีกทอดหนึ่ง ใจที่คิดจะกลั่นแกล้งเพียงเล็กน้อยและช่วยอี้เฟิงปลดปล่อยอาการกระสันแปรเปลี่ยน เพราะยามนี้ความพยายามอดทนอดกลั้นความปวดตึงตรงแก่นกายพังทลายหายไปจนสิ้นแล้วตอนที่เห็นว่าร่างผ่ายผอมตรงหน้านี้อาจหาญเชิญชวนยั่วยวนถึงเพียงใด หยางหมิงไม่รีรอใด ๆ แล้ว หากอี้เฟิงต้องการเช่นนั้นเขาตอบสนองย่อมมิใช่เรื่องผิด ร่างหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ตนเองออกจนเปลือยเปล่า เขาจับแก่นกายที่แข็ง ชูชันปลิดปริ่มน้ำคาวออกมาจนแฉะจดจ่อที่เข้ากับรอยจีบทันที อี้เฟิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะส่ายสะโพกตนเองเข้าหาอีกฝ่ายเร่งเร้าให้หยางหมิงสอดใส่เข้ามาด้านในเสียที “อือ…” เสียงหวานครางพร้อมกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเสียด เพราะช่องทางยังไม่ได้ขยับขยายเพื่อรองรับความใหญ่โตที่กำลังบดเบียดเข้ามา ทว่าไม่นานหยางหมิงก็ส่งตัวตนของเขาเข้าไปจนสุด ก่อนจะค่อย ๆ ขยับสะโพกเข้าออกจนเกิดเสียงหยาบโลน ยิ่ง อี้เฟิงส่งเสียงร้องสุขสมมากเพียงใด หยางหมิงก็ยิ่งเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเพื่อปรนเปรอความต้องการของอีกฝ่าย ไม่นานร่างผ่ายผอมก็กระตุกเกร็งตัว ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาจนเต็ม

“ฟื้นแล้วหรือ ข้ารู้สึกว่าคุณชายกับข้าเจอกันบ่อยเหลือเกิน” ท่านหมอเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าคนป่วยที่เขากำลังรักษาลืมตาขึ้น“ขะ…ปวดท้อง” เป็นสิ่งหนึ่งที่อี้เฟิงสัมผัสได้หลังจากที่ตนเองตื่น ความเจ็บร้าวที่ท้องน้อยทำเอาใบหน้าซีดเซียวนิ่วหน้า“ช่างน่ายินดี ๆ” ท่านหมอพูดวนซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะคลี่ยิ้มให้กับอี้เฟิงที่นอนอยู่บนเตียง “ข้าไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน คุณชายท่านช่างโชคดีนัก”“ท่านหมายถึงสิ่งใด”“ข้าตรวจจับชีพจรของคุณชาย พบว่ามีชีพจรเต้นพร้อมกันอยู่สองที่ หากเป็นสตรีก็คงต้องบอกว่าตั้งครรภ์” ท่านหมอหยุดนิ่งชั่วครู่ก่อนพูดต่อ “แต่ก็น่าหวั่นใจชีพจรอีกที่หนึ่งของคุณชายอ่อนแอนัก ข้าไม่มั่นใจว่าก่อนหน้านี้ท่านมีอาการตกเลือดอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ชีพจรอีกที่หนึ่งอ่อนลง” ท่านหมออธิบายตามที่ตนเองได้ตรวจอาการ แต่เพราะเป็นบุรุษเขาจึงยากที่จะเอ่ยได้เต็มปาก“ทะ…ท่านหมายความว่าข้าตั้งครรภ์หรือ” อี้เฟิงเอ่ยเสียงสั่น มิใช่เพราะหวาดกลัวที่ตนเองตั้งครรภ์ แต่เป็นเพราะรู้ดีว่าบุตรในท้องนี่เป็นบุตรของหยางหมิง “หากคุณชายเป็นสตรี ข้าเองก็คงยืนยันเช่นนั้น” เมื่อได้ยินสิ่งที่ท่านหมอยืนยัน อี้เฟิงก็ยันกายลุกขึ้นจากที

“สวยหรือไม่” หยางหมิงเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตาสื่อความหมายให้อี้เฟิงมองไปยังสวนดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้า “เจ้าเคยบอกข้าว่าอยากได้จวนที่เต็มไปด้วยสวนดอกไม้ ถึงยามเช้าเจ้าก็จะออกมาเดินเล่นและดูแลเหล่าดอกไม้ที่เจ้าเป็นคนปลูก ตกเย็นเจ้าก็จะเก็บดอกไม้เอามาประดับไว้ในที่ต่าง ๆ ในจวนให้เต็มไปหมด” หยางหมิงหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าคนด้านข้างที่กำลังมองมาทางเขาอย่างตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังพูด ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะหันกลับไปมองตรงหน้าและเอ่ยต่อในสิ่งที่เขาค้างไว้“ข้าทำทุกสิ่งที่เจ้าเคยบอกเอาไว้ ทว่าจู่ ๆ ทุกอย่างราวกับว่าเป็นแค่เพียงฝุ่นอากาศสิ่งที่ข้าทำไว้เพื่อเจ้าในวันนั้นกลับกลายเป็นความว่างเปล่า เจ้าทอดทิ้งข้า หันหลังให้กับข้าแม้จะเป็นเช่นนั้นทว่าข้าก็ยังเก็บทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเจ้าเอาไว้ แม้ว่าข้าจะต้องปล่อยมือจากเจ้าก็ตาม”“จนกระทั่งวันนั้น วันที่ข้าได้พบกับเจ้าสิ่งที่ข้าคิดว่าถ้าหากวันหนึ่งข้าได้พบเจ้า เจ้าจะต้องมีความสุขใบหน้าของเจ้าจะประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของข้า ทว่าสิ่งที่ข้าเห็นกลับทำให้ข้ารู้สึกโกรธแค้น เหตุใดเจ้าที่หันหลังให้ข้ากลับมีชีว

สายลมพัดพลิ้วแผ่วเบาพอให้อากาศที่ร้อนอบอ้าวในยามบ่ายได้ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย หลังจากที่นั่งพักอยู่นานก็ได้เวลาลงมือทำขนมให้อี้หลานตามที่ได้ให้สัญญาเอาไว้ อี้เฟิงตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำ*ยู่หยวนเป็นขนมมงคลที่นิยมทานในเทศกาลปีใหม่ ทำจากแป้งผสมกับหัวมันปั้นให้เป็นทรงแล้วนำไปต้ม มีรสชาติหวานและเหนียวนุ่ม ปกติแล้วจะทานคู่กับน้ำขิงทว่าวันนี้อากาศค่อนข้างร้อน อี้เฟิงจึงเปลี่ยนจากน้ำขิงเป็นน้ำตาลเคี่ยวพักให้เย็นและลอยด้วยดอกไม้กลิ่นหอมแทน“ท่านพ่อข้าขอเป็นคนไปเก็บดอกไม้ในสวนได้หรือไม่ขอรับ” อี้หลานเอ่ยถามผู้เป็นบิดาที่กำลังนั่งปั้นแป้งอยู่ ใบหน้าเด็กน้อยยู้ลงเมื่อเห็นว่าในมือของบิดาปั้นแป้งเป็นรูปดอกไม้ต่าง ๆ อย่างสวยงาม ผิดกับตนเองที่ทำได้แต่เพียงทรงกลม ๆ เท่านั้น มือเล็ก ๆ ยื่นไปด้านหน้าโชว์ผลงานของตนเองพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “ท่านพ่อดูสิ ข้าทำไม่สวยเลยให้ข้าไปเก็บดอกไม้เถิดขอรับ”อี้เฟิงมองก้อนแป้งกลม ๆ ขนาดไม่เท่ากันหลายลูกบนมือของบุตรชายก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ เอ่ยอนุญาตให้อี้หลานไปเก็บดอกไม้ในสวนแทน เด็กน้อยที่ดีใจรีบลุกขึ้นวิ่งไปทันทีโดยที่มีพี่เลี้ยงและบ่าวใช้ลุกตามไปด้วยติด

แสงสลัวจากเปลวเทียนบ่งบอกว่ายามนี้ผู้ที่นั่งอยู่ภายในห้องทำงานยังไม่ได้พักผ่อน อี้เฟิงที่พาอี้หลานเข้านอนแล้วเดินมาตามสามีเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายเข้านอนด้วยเช่นกัน ทว่าไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดผู้ที่นั่งอยู่ก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน “ข้าขอโทษ” “ขอโทษข้าด้วยเรื่องใดกัน” อี้เฟิงเอ่ยถามพร้อมกับยืนมองสามีที่กำลังจัดแจงหาหมอนนุ่มมารองที่นั่งเพื่อให้ภรรยาได้นั่งลง อี้เฟิงคลี่ยิ้มให้กับท่าทีใส่ใจแม้ว่าภายในใจของหยางหมิงยามนี้จะว้าวุ่นก็ตาม “ข้าไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นกับอี้หลาน หากข้าจัดแจงทุกอย่างให้ดีกว่านี้ อี้หลานคง…” “ข้าเองก็ไม่คิด แต่มันไม่ใช่ความผิดเจ้าเสี่ยวหมิง เรื่องราวมันผ่านไปแล้วเจ้าแก้ไขสิ่งใดไม่ได้ทว่าเจ้าก็ทำได้ดีมากแล้วเช่นกัน” อี้เฟิงเอ่ยปลอบใจสามีพร้อมกับเอื้อมมือไปกอบกุมมือหนาเอาไว้ “หากเปลี่ยนจากฝ่ามือเจ้าเป็นอ้อมกอดข้าคงยินดีกว่านี้” “แต่หากเจ้าเรื่องมากนักแม้แต่ฝ่ามือข้าเจ้าก็จะมิได้สิ่งใดสักอย่าง” แต่ทว่าไม่ทันไรก็เถียงกันเสียแล้ว แม้อี้เฟิงจะเอ่ยเช่นนั้นทว่าเมื่อเห็นหยางหมิงทิ้งกายลงนอน ใช้ตักของตนเองแท