All Chapters of ทาสรักพระชายาอี้เฟิง: Chapter 1 - Chapter 10

01 พบหน้ากลิ่นเหม็นอับยังคงอบอวลแม้เหมือนเบาบางลงกว่าครึ่งที่เคยได้กลิ่น ร่างผ่ายผอมพยายามขยับเปลือกตาหนักอึ้งราวถูกใครสักคนเอาก้อนหินสองก้อนวางทับเอาไว้ให้ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ครั้นลืมตาได้เขาพบว่าทั้งร่างกายของเขาเองก็คงกำลังถูกทับด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ด้วยเช่นกัน เพราะมันรู้สึกหนักอึ้งจนแทบไม่อาจขยับกาย“แค่ก ๆ …” แม้กระทั่งยามไอยังรู้สึกปวดหนึบไปทั่วราวกับว่าร่างกายอ่อนแอนี่กำลังใกล้จะแตกสลาย เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะกัดฟันทนค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง“หึ…” เสียงเค้นหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง เพราะไร้แสงสว่างจากตะเกียง ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงเก่า ๆ มองเห็นไม่ชัดนัก ต่างจากอีกฝ่ายที่กลับมองเจ้าของร่างบนเตียงได้อย่างแจ่มชัดร่างผ่ายผอมอดนึกหวาดระแวงไม่ได้ เขาพยายามจดจ้องไปทางต้นต่อเสียงทว่ากลับยากเกินจะมองเห็นสิ่งใดเพราะภายในห้องมืดสนิท ยิ่งเหงาสูงโปร่งลุกยืนขึ้น ระยะห่างค่อย ๆ ขยับใกล้เข้าหาอี้เฟิงก็ยิ่งหวาดกลัวเสียจนร่างกายสั่นเทาได้แต่ขดตัวกอดตนเอง“จะ…เจ้าเป็นใคร ขะ…ข้าไม่มีสิ่งใดจะให้เจ้า” เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ“ไม่คิดเลยว่าจะลืมเลือนข้ารวดเร็วเช่นนี้” ใบหน้า

03 แหลกสลายสายตาที่ทอดมองมาตลอดทั้งวันทำให้อี้เฟิงรู้สึกอึดอัด ตั้งแต่เกิดเรื่องหลายวันมานี้ แม้หยางหมิงแทบจะไม่ได้เข้ามาวุ่นวายหรือกลั่นแกล้งแบบวันนั้นอีกเลย แต่ก็ใช่ว่าอีกฝ่ายจะปล่อยให้เขาอยู่อย่างสงบ อย่างเช่นวันนี้…“ทาสในจวนข้ามีเรี่ยวแรงทำงานได้เพียงเท่านี้เองหรือ เสียแรงเปล่าจริง ๆ ที่ข้าอุตส่าห์เสียเงินซื้อมา” มือหนาหยิบถ้วยน้ำชายกขึ้นดื่ม พร้อมกับปรายตามองร่างบอบบางที่กำลังนั่งขุดดินตรงสวนบริเวณหลังจวนอี้เฟิงได้แต่กลอกตามองบน ตั้งแต่เช้าเขาถูกใช้งานสารพัดไม่มีกระทั่งเวลาพักหรือเวลาที่จะปลีกตัวไปดูแลอี้หลาน ซ้ำยามบ่ายแดดแรงจัดขนาดนี้ยังถูกหยางหมิงใช้ให้มาทำงานกลางแจ้งในสวน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมีสิทธิ์ปฏิเสธเสียเมื่อใด ทำได้เพียงทำตามคำสั่งให้อีกฝ่ายพอใจย่อมดีกว่าถูกหยางหมิงข่มเหงอีกเป็นไหน ๆ เพราะแบบนั้นอี้เฟิงจึงก้มหน้าก้มตาทำงาน แม้จะเหนื่อยและรู้สึกอึดอัดก็ตามที“ไม่รู้มาก่อนว่าคุณชายตระกูลอี้จะขุดดินเป็นกับเขาเสียด้วย” ร่างหนายืนค้ำศีรษะอี้เฟิงสายตามองร่างที่นั่งราบไปกับพื้นดินสกปรกอย่างดูแคลน มุมปากแสยะยิ้มพอใจที่ได้เห็นว่าอี้เฟิงยามนี้เนื้อตัวแดงก่ำ ซ้ำใบหน้ายังเต็มไปด้วย

แม้ว่าแสงอาทิตย์ในยามเย็นจะเบาบางลงบ้างแล้ว ทว่าร่างบางที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ดูแลสวนหลังจวนของคุณชายหยาง กลับมีสภาพไม่ต่างจากเพิ่งลงแช่ในน้ำมาหมาด ๆ อี้เฟิงอยู่ในสภาพเนื้อกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดิน ซ้ำยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หลังจากที่เพิ่งฟื้นไข้ อี้เฟิงก็กลับมาทำหน้าที่ของตนเองตามเดิม แม้ว่าจะมีบางสิ่งเปลี่ยนไปก็ตามทีว่ากันว่าบุรุษรูปงามย่อมควรคู่กับสตรีที่งดงามเช่นกันข้อนี้อี้เฟิงไม่เถียง อี้เฟิงมองทั้งคู่เดินเคียงคู่กันในสวน ปฏิเสธมิได้เลยว่าทั้งคู่ช่างเหมาะสม แม้ว่าภายในใจยามนี้จะรู้สึกหน่วงจนแทบอยากหลบไปให้พ้นจากสายตา ทว่าหลบไป…แล้วอย่างไร ในเมื่อทั้งเขาและหยางหมิงเราต่างจบความสัมพันธ์กันไปเสียหมดสิ้นแล้ว แต่เขาก็ปฏิเสธมิได้อีกเช่นกันว่าไม่หลงเหลือความรู้สึกที่มีต่อหยางหมิง แม้ว่าอีกฝ่ายจะเกลียดชังเขาก็ตามทีอี้เฟิงไม่รู้เลยว่าเพราะเหตุใดหยางหมิงจึงเกลียดเขาเช่นนั้น ทุกครั้งที่อยู่ตามลำพังกับหยางหมิง เขามักจะโดนอีกฝ่ายดูแคลน ทั้งยังสาดพ่นถ้อยคำดูถูกต่าง ๆ นานา อี้เฟิงไม่เข้าใจว่าเมื่อสามปีก่อนตนผิดพลาดตรงไหน “ท่านพ่อ ฟังข้าอธิบายก่อนขอรับ” เศษกระดาษใบหนึ่งถูกเขวี้ยงใส

ริมฝีปากบางถูกครอบครองโดยคนที่กำลังบันดาลโทสะ ความเจ็บแปลบที่ถูก หยางหมิงขบกัดอย่างเอาแต่ใจทำให้อี้เฟิงต้องยินยอมโอนอ่อนผ่อนตาม แม้นหยาดน้ำตาจะไหลรินด้วยความเจ็บหน่วงภายในจิตใจกับการกระทำนั้นของหยางหมิง แต่อี้เฟิงก็ไม่คิดจะเอ่ยห้ามอีก มือหยาบหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างของอี้เฟิงอย่างหยาบโลน หยางหมิงไม่อ่อนโยนต่ออี้เฟิงแม้แต่น้อย ฝ่ามือหนาบีบเคล้นไปทั่วเรือนร่างผอมบางราวกับจะบีบให้แหลกแตกสลายคามือ อี้เฟิงทำได้เพียงข่มกลั้นความเจ็บปวดทั้งกับร่างกายและภายในจิตใจที่หยางหมิงสร้างขึ้น “หยางหมิงข้าไม่โกรธ หากเจ้าต้องการข้าก็จะไม่ขัดขืน แต่ข้าขอร้องเจ้าอย่าทำเหมือนว่าเจ้ากำลังเกลียดชังข้าได้หรือไม่” คนใต้ร่างอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนจนดูน่าสงสาร หยางหมิงจ้องมองใบหน้าเว้าวอนของอี้เฟิงด้วยความรู้สึกสับสน แม้นใจที่คุกรุ่นไปด้วยโทสะเริ่มเบาบางลงบ้าง ถึงกระนั้นหยางหมิงก็ยังเลือกที่จะวางท่าทีเมินเฉย“เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาร้องขอข้า เป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่รู้สึกเช่นนั้น บอกว่าให้ข้าเลิกเกลียดชังเจ้า แล้วเจ้าเล่า? เจ้าเคยถามตัวเองหรือไม่” คำพูดของหยางหมิงอี้เฟิงไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

“ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่”หลังจากที่อี้เฟิงกลับมาถึงห้องนอนของตนเอง ร่างผ่ายผอมก็เดินเข้าไปกอดเด็กน้อยที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงอย่างรักใคร่ เขาแทบจะไม่มีเวลาได้ดูแลอี้หลานเลย ถึงอย่างนั้นอี้หลานก็ไม่เคยงอแง อี้เฟิงนึกตำหนิตนเองว่าไม่ได้ทำหน้าที่ของบิดาที่ดีมากพอนัก เขาจุมพิตลงบนแก้มนุ่มที่เริ่มมีเนื้อจนรู้สึกเหมือนลูกหมั่นโถวเล็ก ๆ หนึ่งที จากนั้นก็แทรกร่างกายนอนลงบนเตียงด้านที่ว่าง โชคดีที่หยางหมิงยังมีน้ำใจทำความสะอาดเนื้อตัวให้เขาอยู่บ้าง อี้เฟิงจึงไม่ต้องเสียเวลาอาบน้ำใหม่สามารถล้มตัวลงนอนกอดอี้หลานจนผล็อยหลับไปตกเย็นอี้เฟิงต้องประหลาดใจ เมื่อจู่ ๆ ก็มีคนนำหีบผ้าอย่างดีหลายหีบมาให้เขาถึงเรือนนอน ซ้ำยังบอกด้วยว่าคุณชายหยางเป็นผู้ให้นำมาให้ นั่นทำเอาอี้เฟิงทำสิ่งใดไม่ถูกเพราะตั้งใจไว้ว่าอยากจะหลบหน้าหยางหมิงสักพัก ทว่าสุดท้ายก็มีเหตุให้ต้องจำใจไปหาอีกฝ่ายจนได้“หีบพวกนั้นเจ้าหมายความว่าอย่างไร” ทันทีที่เจอหน้า อี้เฟิงก็เอ่ยถามไม่รีรอ “ก็ของบรรณาการจากข้า เจ้าไม่พอใจหรือ” “ข้าไม่ได้ร้องขอบอกว่าอยากได้ เจ้าเอากลับไปเถิด” ไม่ใช่อี้เฟิงไม่รู้ว่าของบรรณาการหมายถึงสิ่ง