Semua Bab ทาสรักพระชายาอี้เฟิง: Bab 11 - Bab 20

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นเพราะท่านเอง เหตุใดจึงทำเหมือนว่าตนเองเป็นฝ่ายเสียใจ มิใช่ว่านั่นควรเป็นอี้เฟิงหรอกหรือ” เฟยฮวาเอ่ยถาม ขณะที่ยืนมองบุรุษร่างหนาที่กำลังนั่งดื่มสุราราวกับดื่มน้ำเปล่าตั้งแต่ได้ยินเรื่องที่ทั้งหยางหมิงและอี้เฟิงทะเลาะกันจนพวกบ่าวใช้เอาไปนินทาว่าดีว่าร้าย คุณชายหยางก็กลายเป็นคุณชายที่เอาแต่ดื่มสุรา ซ้ำยังอารมณ์ฉุนเฉียวจนแทบไม่มีบ่าวใช้คนใดกล้าเข้าใกล้ จะมีก็แต่พวกสาวใช้ที่หยางหมิงเรียกมาคอยดูแลปรนนิบัติก็เท่านั้น เฟยฮวาได้แต่มองหยางหมิงด้วยแววตาเวทนาผ่านมาเกือบร่วมเดือนแล้วที่อี้เฟิงออกจากจวนของหยางหมิง เป็นนางเองที่คอยช่วยเหลืออี้เฟิงกับบุตรชายอยู่ห่าง ๆ แต่นางก็ทำได้แค่เพียงช่วยหาที่พักอาศัยได้เท่านั้น ต่อจากนี้ชีวิตของคุณชายอี้คงไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนไม่คิดเลยว่าบุรุษที่นางชื่นชมมาตลอดจะกลายเป็นคนใจร้ายเช่นนี้ ยิ่งได้รู้แล้วว่าอี้เฟิงคือคนรักของหยางหมิงเพราะเหตุนี้นางจึงยิ่งยอมไม่ได้…ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้ม มุมปากเย้ยหยันกับคำพูดของเฟยฮวา ปรายตามองใบหน้าของหญิงสาวก่อนจะเมินหนีอย่างไม่สนใจ ใช่ว่าเขาเองจะไม่รู้ว่าเฟยฮวาแอบช่วยเหลืออี้เฟิง แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนร้อง

กระท่อมหลังเล็กที่ค่อนข้างห่างไกลจากผู้คนเนื่องจากอยู่ห่างออกไปจนแทบจะติดชายป่า ทว่าคุณชายหยางก็ยังอุตส่าห์สืบหาที่อยู่ของอี้เฟิงแล้วตามมาจนพบ หลังจากที่ไปขอความช่วยเหลือจากเฟยฮวาอีกครั้ง นางกลับบอกแค่ให้เขาหาหนทางเอาเองเสีย เรื่องเท่านี้มีหรือจะหนักหนาเกินไปสำหรับคุณชายหยาง เขาใช้เวลาสืบหาไม่นาน เพียงแต่สิ่งที่พบกลับทำให้เขารู้สึกหน่วง เขาไม่คิดเลยว่าอี้เฟิงต้องอาศัยอยู่ในสถานที่ลำบากเช่นนี้ เห็นแล้วก็ทำเอาอดรู้สึกผิดไม่ได้เช่นกัน…เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายืนทำสีหน้าบึ้งตึงอยู่หน้ากระท่อมอยู่นาน รู้ดีว่าใช่ไม่ผิดแน่และเตรียมใจมาก่อนแล้วว่าอย่างไรเขาก็ต้องปรับความเข้าใจกับอี้เฟิงให้จนได้ หากแต่เมื่อมาถึงเหตุใดจู่ ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทว่าไม่ทันได้ตัดสินใจต่อว่าจะเอาอย่างไร จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก“ท่านพ่อ!” เสียงเด็กน้อยตะโกนเรียกบิดาดังลั่น หยางหมิงสบสายตากับ เด็กน้อยครู่หนึ่ง ทว่ายังไม่ทันที่จะเอ่ยสิ่งใดอี้หลานก็วิ่งหนีเสียดื้อ ๆ แต่นั่นไม่เท่ากับ หยางหมิงที่ยังไม่ทันได้เตรียมใจว่าหากพบอี้เฟิงอีกครั้งเขาจะทำเช่นไรดี เพราะจู่ ๆ บิดาของเด็กน้อยที่ร้

อี้เฟิงถูกความเหนื่อยล้าจากการออกไปรับจ้างเถ้าแก่ในตลาดเล่นงานแทบทุกวัน ถึงจะลำบาก หากแต่เพื่ออี้หลานแล้วเขายอมทำได้ทุกสิ่ง แม้ว่าตนเองจะเหนื่อยสักเพียงใด ยามเมื่อกลับมาถึงบ้านได้พบหน้าอี้หลานได้กอดบุตรชาย ความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเขาก็สลายหายเป็นปลิดทิ้ง ยกเว้นเสียแต่…“ท่านพ่อกลับมาแล้ว” ทันทีที่อี้เฟิงกลับมาถึง เสียงเรียกอย่างดีใจของอี้หลานก็ดังขึ้นเรียกให้คนแปลกหน้าที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวเดิมเงยหน้าขึ้นสบตา “เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่อีก” อี้เฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าแขกไม่ได้รับเชิญอย่างคุณชายหยางกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกับบุตรชาย อี้หลานวิ่งมากอดผู้เป็นบิดา นั่นทำให้อี้เฟิงต้องย่อกายลงไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมากอดเอาไว้เช่นกัน“แปลกใจนักหรือที่ข้ามา” หยางหมิงเอ่ยถาม“ท่านพ่อ คุณชายหยางเอากระดาษมาให้ข้าวาดรูปเยอะแยะไปหมด คุณชาย หยางบอกข้าว่า หากข้าเล่าเรียนเก่ง ๆ จะช่วยท่านทำงานได้ ข้าไม่อยากให้ท่านไปทำงาน หากข้าโตขึ้นข้าจะช่วยท่านพ่อทำงานเองขอรับ” อี้หลานพูดเจื้อยแจ้วกับบิดา ซ้ำยังพยักพเยิดให้อี้เฟิงเดินมาดูกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะอี้เฟิงหยิบกระดาษขึ้นมาดู ก่อนจะมองสลับกับใบหน้าหล

หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดเกิดขึ้น อี้เฟิงมั่นใจว่าสิ่งที่ตนเองเอ่ยกับหยางหมิงนั้นน่าจะเพียงพอให้อีกฝ่ายเข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่างแล้ว หากแต่เหมือนกับคำพูดของเขาที่เอ่ยออกไปในคราวนั้นดูจะไม่เป็นผลอะไรเลยแม้สักน้อย คุณชายหยางผู้นี้ยังคงทำตัวเฉกเช่นดังที่เคยทำผ่าน ๆ มา ไม่ว่าจะเป็นการแวะเวียนมาที่บ้านโดยอ้างเหตุผลเพราะต้องการมาเล่นเป็นเพื่อนอี้หลาน อี้เฟิงหาได้โง่งมต่อให้มองลงมาจากบนฟ้าดูก็รู้ว่าคุณชายหยางผู้นี้เพียงแค่หาข้ออ้างเท่านั้น เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่ยืนยันย้ำคำพูดที่เคยเอ่ยก่อนหน้า คุณชายหยางเองก็เหมือนจะรับรู้ หากก็ยังคงทำราวกับว่าสิ่งที่อี้เฟิงพยายามบอกให้อีกฝ่ายเลิกข้องแวะจะเป็นแค่เพียงคำพูดที่พัดผ่านเข้าหูแล้วก็สลายไปเท่านั้น หาได้จดจำไว้ในหัวจนท้ายที่สุดก็เป็นอี้เฟิงเองที่เหนื่อยหน่ายจนเกินกว่าจะออกปากเอ่ยไล่อีกฝ่ายไปเสียอย่างนั้น เพราะอย่างน้อยหยางหมิงก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจเช่นแต่ก่อน ซ้ำดูเหมือนว่าคุณชายหยางผู้นี้ก็เริ่มจะนิสัยดีขึ้นบ้างแล้ว อี้เฟิงครุ่นคิดเรื่องของหยางหมิงมาหลายวัน หากแต่ก็ต้องยอมปล่อยผ่าน เพราะไม่ว่าอย่างไรคุณชายหยางก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำตามอย่างที่เขาต้องการเลยสั

“อี้หลานเป็นเช่นไรบ้าง” เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอี้เฟิงกำลังป้อนยา อี้หลานด้วยความทุลักทุเล “เด็กดื้อไม่ยอมดื่มยาเช่นนั้นหรือ” อี้เฟิงไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงแค่หันหน้ากลับมายิ้มให้กับเฟยฮวาก็เท่านั้น “ข้ามิใช่เด็กดื้อนะขอรับ” เป็นอี้หลานที่ปฏิเสธเสียงแข็งแทน เด็กน้อยเริ่มทำหน้าแง่งอใส่ผู้เป็นบิดาเพราะถูกบังคับให้ดื่มยาตั้งแต่เช้า“เห็นเจ้าไม่ดื่มยาเช่นนี้ เห็นทีขนมที่ข้าเตรียมมาคงไม่มีความหมายเสียแล้ว” เฟยฮวาทำท่าทางผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงกายหลบให้อี้หลานเห็นว่าด้านหลังของนางมีบ่าวใช้ที่ถือถาดขนมอยู่ด้วย เมื่ออี้หลานเห็นเช่นนั้นก็ตาลุกวาวเพราะขนมที่อยู่ในจานนั้นมีสีสันชวนให้น่าทานจริงอย่างที่เฟยฮวาบอก “ท่านพ่อ ส่งถ้วยยามาขอรับ ข้าจะดื่ม” อี้หลานว่าง่ายต่างจากเมื่อครู่ที่อี้เฟิงต้องหว่านล้อมอยู่ตั้งนานเพื่อให้บุตรชายของตนนั้นดื่มยา “เมื่อครู่เจ้ายังร้องโวยวายไม่อยากดื่มยาอยู่เลยมิใช่หรือ” ผู้เป็นบิดาคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเป่าถ้วยยาให้หายร้อนและส่งให้กับอี้หลานอี้หลานทำหน้างอใส่บิดาเล็กน้อย มือเล็ก ๆ ค่อย ๆ ยกถ้วยยาขึ้นอย่างหวาดหวั่น กลิ่นของยาในถ้วยไม่ต้องสูดดมก็พอรู้ว่าขอ