All Chapters of พระชายาว่าจ้าง: Chapter 21 - Chapter 30

“แล้วเจ้า…เลิกแสร้งทำได้แล้วเหมยหลิน” มือหนาชี้ไปที่ นางกำนัลคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพระชายาหวงลี่ ทุกคนที่ได้ยินต่างจับจ้องไปที่นาง นางกำนัลคนที่หยางหลิวบอกว่าเป็นพระชายาเหมยหลิน นางก้าวเท้าออกมายืนตรงหน้า รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าอ่อนหวาน นางแสยะยิ้มเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบังเช่นกัน“ฮ่า ๆ … ไม่คิดว่าข้าอุตส่าห์ปลอมตัวขนาดนี้ยังจะถูกจับได้ ท่านอ๋องยังทรงจดจำหม่อมฉันได้อยู่อีกนะเพคะ ช่างซาบซึ้งใจเสียเหลือเกิน”หยางหลิวมองใบหน้าของพระชายาเหมยหลิน เขาไม่ตกใจสักนิดเพียงแค่แปลกใจเล็กน้อยเท่านั้น ผิดกับหลายคนที่ดูเหมือนจะตกใจและไม่เชื่อว่านางกำนัลคนที่ยืนอยู่จะเป็นพระชายาเหมยหลิน “จะ…เจ้า”หวงลี่ที่ยังไม่ได้ถูกนำตัวไปก็ตกใจไม่ต่างกัน นางเคยเห็นนางกำนัลคนนี้ เพราะเมื่อก่อนยามใดที่ท่านอ๋องเสด็จมาหานาง ยามเช้าจะมีนางกำนัลคนนี้เข้ามาปรนนิบัติเสมอ นางคิดว่าเป็นคนที่ท่านอ๋องส่งมาโดยตลอด “แปลกใจหรือเพคะ พระชายาหวงลี่ ไม่คิดสินะว่านางกำนัลที่คอยปรนนิบัติเจ้ายามเช้าทุกครั้งที่ท่านอ๋องทรงเสด็จไปหาจะเป็นข้า”พระชายาเหมยหลินสืบเท้าเข้าไปใกล้ ๆ พระชาย

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดทุกคนต่างเสียใจ แต่เมื่อคิดแล้วทุกอย่างล้วนเกิดจากความริษยาของตนเองแทบทั้งนั้น หลังจบปัญหาทั้งหลายท่านอ๋องก็ดูแลหลี่หมิงอย่างดี และต่างไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้นอีกหลายวันก่อนท่านอ๋องส่งขบวนรถม้าไปรับครอบครัวของหลี่หมิงมาที่ตำหนัก เหตุผลก็เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นซ้ำรอยเดิม ซึ่งเจ้าตัวก็ดูจะดีใจไม่น้อยทันทีที่บิดา มารดา และน้องสาวของหลี่หมิงมาถึง แม้จะดีใจแต่ก็กังวลเพราะหลี่หมิงไม่รู้จะบอกกับครอบครัวอย่างไร กับเรื่องที่ตนแต่งงานกับท่านอ๋อง ทว่าก็ผิดคาดเพราะบิดามารดาของหลี่หมิงกลับไม่ได้มีท่าทีตกใจอย่างที่คิดอีกทั้งยังบอกด้วยว่ารู้ความจริงมานานแล้ว กลับเป็นหลี่หมิงเสียเองที่ตกใจ เรื่องนี้คงหนีไม่พ้นฝีมือท่านอ๋องอีกตามเคย ทว่าเรื่องตั้งครรภ์ท่านอ๋องยังไม่ได้บอกกับครอบครัวของหลี่หมิงเพราะอยากให้หลี่หมิงได้เป็นคนเอ่ยปากบอกเอง แม้จะตกใจกับเรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น แต่บิดาและมารดาของหลี่หมิงต่างก็ยินดีหลี่หมิงอ้อนวอนให้บิดามารดาและน้องสาวอาศัยอยู่กับตัวเองที่นี่พวกเขาจะได้ไม่ต้องลำบาก แต่บิดาของหลี่หมิงก็ให้เหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ว่าไม่อยากรบกวน

สายลมพัดพลิ้วแผ่วเบา พอให้อากาศไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป พระชายาหลี่หมิงถูกสั่งให้คัดตำรา 10 จบ เนื่องจากเจ้าตัวที่ตั้งใจเล่าเรียนอ่านเขียนกับท่านอ๋องมาหลายเดือน กลับเขียนอ่านไม่คล่องเสียทีผู้เป็นสามีจึงต้องลงโทษภรรยาผู้ไม่ได้ความอย่างโหดร้าย ทว่าการลงโทษคัดตำรา 10 จบภายใน 1 วันกลับไม่ได้ทำให้ผู้ที่ถูกลงโทษร้อนรนแต่อย่างใดหลี่หมิงนั่งพิงหลังอย่างสบาย มือหนึ่งหยิบขนมเข้าปาก มือหนึ่งจับพู่กันคัดตำราตามที่สามีสั่ง เจ้าของใบหน้าและดวงตากลมโต ยิ้มแย้มร่าเริงไม่เหมือนกับคนที่ถูกลงโทษแม้แต่น้อยยามนี้ท่านอ๋องไม่อยู่หลี่หมิงจึงแอบใช้โอกาสเพื่อผ่อนคลาย ที่จริงก็เริ่มเบื่อ ๆ เพราะตนเองนั่งคัดตำรามาครึ่งค่อนวันแล้ว ขนมที่กินไปก็เล่นเอาเจ้าตัวจุกจนลุกไม่ขึ้นหลี่หมิงวางพู่กันลงก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น มือเล็ก ๆ ลูบท้องตัวเองที่นูนออกมาเพราะความกินจุ ร่างเล็กนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างอารมณ์ดี หากยามนี้ท่านอ๋องอยู่ด้วยเห็นทีคนที่นอนสบายอยู่บนพื้น มีหวังได้นั่งคัดตำราจนหลังขดหลังแข็งแน่ ๆดูท่าคำว่ากินให้อิ่มนอนให้หลับนั้นจะมีผลไม่น้อย เมื่อนอนเล่นไปมาสายลมที่พัดพาเข้ามาจากทางด้านหน้าต่างกระทบกับเ

ลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดพัวพันจนเกิดเสียงชื้นแฉะ ร่างเล็กถูกผู้เป็นสามีคร่อมทับพร้อมกักขังให้อยู่ใต้ร่าง มือหนาลูบไล้ตามเรือนร่างจนผู้ที่ถูกสัมผัสบิดเร่าไปมาหน้าอกแบนราบนูนขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากเพิ่งคลอดบุตร ยามนี้ถูกมือสามีบีบเคล้นเสียจนเจ็บไปหมดหยางหลิวมองหน้าอกหลี่หมิงที่ตนบีบตุ่มไตแข็ง ๆ จนมีน้ำนมสีขุ่น ๆ ไหลออกมาเป็นทาง ลิ้นชื้นผละออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม หมายจะครอบครองเม็ดบัวสีชมพูชูชันชวนหน้าสัมผัสบนเนินอก แต่แล้ว …“แอ้” เสียงร้องทักท้วงไม่ให้ผู้เป็นบิดาได้ครอบครองส่วนที่เป็นของตนเอง หลี่หมิงพลันได้สติผลักผู้เป็นสามีออกให้พ้นจากตัว ก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มร่างเด็กชายที่นอนดูดนิ้วป้อม ๆ อยู่ไม่ห่างจากเขานัก“ทะ…ท่านพี่ข้าบอกแล้วว่าลูกจะตื่นท่านก็ไม่ฟัง” หลี่หมิงเอ็ดสามีหยางหลิวนั่งไม่สบอารมณ์อยู่บนเตียง“เหตุใดเจ้าไม่ให้แม่นมดูแลเล่า” ความจริงหยางหลิวได้หาแม่นมเตรียมไว้แล้ว เนื่องจากหลี่หมิงเป็นบุรุษ มีข้อจำกัดหลายอย่าง ที่ไม่สามารถทำเพื่อการเลี้ยงบุตรได้เหมือนอย่างสตรีทำได้ เช่นการให้นม“ท่านพี่นี่ลูกของเรานะขอรับ”หยางหลิวมองภรรยาและบุตรชายด้วยความขัดใจ ตั้งแต่หลี่หมิงคลอดบุตรมานั

แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้า สาดกระทบเสี้ยวใบหน้าหวานล้ำ หลี่หมิงนั่งทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่ผู้เดียวภายในห้องนอน หลายวันมานี้หลี่หมิงรู้สึกว่าท่านอ๋องเริ่มทำตัวแปลก ๆ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนว่าหยางหลิวกำลังพยายามทำตัวห่างเกินไม่สนใจ เมื่อเช้านี้ตอนที่หลี่หมิงตื่นขึ้นมาก็ไม่พบกับสามีเสียแล้ว และในวันก่อน ๆ หน้า ยามค่ำท่านอ๋องก็ยังกลับมาช้า จนหลี่หมิงต้องเข้านอนก่อนตลอด ครั้นละอยู่รอเขาก็หลับไปเสียอย่างนั้นหลี่หมิงรู้สึกกังวลใจหลายอย่างในหลายวันที่ผ่านมา ในห้วงความคิดหลี่หมิงอดที่จะคิดไม่ได้ว่าท่านอ๋องอาจจะเริ่มเบื่อเขา หรือไม่ก็อาจจะเริ่มปันใจให้กับคนอื่นหรือไม่ แต่หลี่หมิงก็พยายามคิดว่าท่านอ๋องอาจจะมีงานมากมาย และกลัวว่าท่านอ๋องจะเหนื่อยเขาเลยไม่อยากยุ่งวุ่นวายนัก“พระชายาเพคะ วันนี้ท่านอ๋องแจ้งว่าจะกลับมาไม่ทันอาหารค่ำนะเพคะ” นางกำนัลแจ้งคำสั่งที่ท่านอ๋องสั่งไว้แก่หลี่หมิงให้ทราบ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่ หลี่หมิงถอนหายใจเบา ๆ ทั้งกังวลทั้งสับสน ได้แต่นั่งทำใจยอมรับ“ข้าอยากไปเดินเล่นด้านนอก หากมีสิ่งใดค่อยไปถามข้าก็แล้วกัน”สวนดอกไม้ที่หลี่หมิงเป็นคนดูแลเองกับมือ ตลอดเวลาที่อยู่กั