All Chapters of พระชายาว่าจ้าง: Chapter 11 - Chapter 20

“เหตุใดรถม้าของนางกำนัลจึงทิ้งห่างออกไปเช่นนั้น” อาลู่ตะโกนถามคนขับรถม้าด้านหน้า “ท่านอ๋องทรงสั่งเอาไว้ว่าหากใกล้ถึงแล้วให้รีบพาพระชายาไปให้ถึงบ้านโดยด่วน ข้าจึงต้องใช้เส้นทางลัด” คนที่ถูกถามตะโกนตอบกลับมา หลี่หมิงที่นั่งอยู่ด้านในเกี้ยวได้ยินชัดเจนเต็มสองหู “พระชายาข้าว่ามีบางอย่างผิดปกตินะขอรับ ท่านอ๋องได้บอก พระชายาไว้ก่อนล่วงหน้าหรือไม่” อาลู่ถาม หลี่หมิงส่ายหน้า “เช่นนั้นพระชายาได้โปรดระวังตัวด้วย” อาลู่พูดด้วยความเป็นห่วง ทั้ง หลี่หมิงและอาลู่มีสีหน้าไม่สู้ดีทั้งคู่ หลี่หมิงและอาลู่ระวังตัวเต็มที่ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นทั้งสองก็พร้อมที่จะสู้อย่างไม่คิดชีวิต หากต้องตายก็ไม่อาจตายอย่างเสียเกียรติอาลู่เปิดม่านไปมองด้านหลังอีกครั้ง ครานี้ไม่เห็นแม้วี่แววรถม้าของนางกำนัลที่ตามมาแม้แต่คันเดียว ในใจก็ภาวนาว่าไม่ให้เป็นอย่างที่คิด พลัน…จู่ ๆ รถม้าก็วิ่งเร็วขึ้น หลี่หมิงและอาลู่มองหน้ากันด้วยสีหน้าหวาดหวั่น อาลู่รีบหันกลับไปดูคนขับปรากฏว่า ยามนี้ไม่มีผู้ใดบังคับรถม้า คนขับเมื่อครู่ได้หายตัวไปเสียแล้ว อาลู่เบิกต

“เจ้าว่าอย่างไรนะ แค่ทาสชั้นต่ำคนเดียวพวกเจ้าก็จัดการไม่ได้ นี่หรือผลงานที่ข้าเสียเงินจ้างพวกเจ้าตั้งมากมาย ฝีมือพวกเจ้าทำได้เพียงเท่านี้” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตวาดข้ารับใช้ที่ทำงานผิดพลาดอย่างเหลืออด “พวกข้าผิดไปแล้วได้โปรดให้พวกข้าได้แก้ตัวสักครั้งเถิดขอรับ” หนึ่งในชายชุดดำที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มโจรเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้ความมืดปรายตามองพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม “แก้ตัวสักครั้งเช่นนั้นหรือ ดีหากพวกเจ้ายังพลาดอีกข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไปแน่”เสียงตวาดอีกครั้งทำเอาเหล่าชายชุดดำต่างหวาดกลัว รอยยิ้มชั่วร้ายและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บใจนั้นไม่ได้น้อยลง แม้ชายาทาสที่เขาถูกจ้างไปกำจัดจะรับบทเรียนที่มอบให้ แล้วอย่างไรหากมันยังไม่ตายเขาก็ไม่อาจปล่อยไว้ได้พระชายาหลี่หมิงหมดสติไป 2 คืน หยางหลิวคอยดูแลร่างเล็กอยากไม่คลาดสายตาแม้แต่เสี้ยวเดียว ใจหนึ่งก็กังวลอีกใจก็เป็นห่วง ในที่สุดหลี่หมิงก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาในยามดึก “ท่านอ๋อง” เสียงแหบแห้งของหลี่หมิงเอ่ยเรียกผู้เป็นที่รักแทบจะทันที สายตายังพร่ามัวเพราะนอนหมดสติเป็นเวลานาน ร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ มองสำรวจว่

ราตรีมืดมิดมีเพียงแสงจันทราสาดส่อง บุรุษชุดดำเคลื่อนกายแฝงตัวไปตามความมืดไม่มีผู้ใดพบเห็น นั่นเพราะฝีมือที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี “ข้าน้อยเตรียมการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ” เขาเอ่ยกับ ผู้เป็นนาย หญิงสาวร่างระหงหยักยิ้มพอใจ มือเรียวเอื้อมหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโบกมือไล่ผู้มาเยือนให้จากไป “พระชายาดึกมากแล้วนะเพคะ อย่าทรงออกไปเลยนะเพคะ หากท่านอ๋องรู้เข้าพระชายาจะโดนลงโทษเอานะเพคะ” หญิงรับใช้คนสนิทพยายามห้ามปราม “หากเจ้ากลัวนักก็ไม่ต้องตามมา” ร่างบางหันไปตวาด ก่อนจะหมุนกายเดินออกไปอย่างไม่สนใจคนทักท้วง เมื่อช่วงเย็นพระชายาหวงลี่ได้ยินนางกำนัลในห้องเครื่องพูดกันเสียงดังว่า พระชายาหลี่หมิงตั้งครรภ์ นางไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่นางกำนัลเหล่านั้นพูด เพราะหลี่หมิงนั้นเป็นบุรุษและเหตุนั้นนางจึงใช้เส้นสายของบิดาสืบจากปากของหมอหลวงที่มาดูอาการของพระชายาหลี่หมิง ซึ่งหมอหลวงเองก็ยืนยันว่าพระชายา หลี่หมิงตั้งครรภ์จริง อีกทั้งยังกำชับไม่ให้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป แต่จะให้นางเชื่อลงได้อย่างไร เหตุผลที่ว่

สุดท้ายแล้วพระชายาหวงลี่ก็พลาดที่จะได้พิสูจน์สิ่งที่นางอยากรู้ เพราะเมื่อท่านอ๋องออกไปนางก็ถูกทหารของท่านอ๋องกักตัวไว้ไม่ให้ไปไหน และเมื่อท่านอ๋องกลับมานางก็ถูกสั่งให้กลับออกไปโดยทันทีครั้นจะเอ่ยปากถามเกี่ยวกับพระชายาหลี่หมิงก็ไม่กล้า ยิ่งเห็นแววตาของท่านอ๋องแล้ว นางรู้ว่าเวลานี้ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก ไว้สบโอกาสนางค่อยหาทางใหม่น่าจะดีกว่า ยามเช้าเรื่องอื้อฉาวของพระชายาซูฮวาดังไปทั่วทั้งตำหนักท่านอ๋อง บิดาของนางทราบข่าวก็ส่งคนมารับตัวนางกลับไปโดยทันที บ่าวรับใช้และ นางกำนัลในตำหนักต่างจับกลุ่มพากันพูดถึงอย่างสนุกปาก เช่นกันเดียวกับ พระชายาหวงลี่นางเองก็ยินดีไม่น้อยที่ไม่ต้องเปลืองแรงกำจัด “ท่านอ๋องขอรับ ไม่เป็นอันใดแน่หรือขอรับเรื่องพระชายาซูฮวา” หลี่หมิงถามด้วยความห่วงใย เมื่อคืนเจ้าตัวหลับไม่รู้เรื่องราวว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นบ้าง เพิ่งทราบข่าวเมื่อเช้าเพราะได้ยินเหล่านางกำนัลที่เข้ามารับใช้พูดคุยกัน “หลี่หมิง เจ้าอย่าได้ใส่ใจผู้อื่นนัก เจ้าห่วงแค่เจ้าและบุตรในท้องของเจ้าก็พอแล้ว” หยางหลิวไม่ต้องการให้พระชายาตัวน้อยของเขาเป็นกังวลใจเรื่องของซูฮวา อย

หยางหลิวกระซิบเบา ๆ ให้หลี่หมิงเดินนั่งตรงเก้าอี้ข้าง ๆ เขา หลี่หมิงเองก็ทำตามอย่างว่าง่าย จนเมื่อท่านอ๋องประมุขของบ้านนั่งลง พระชายาหวงลี่ที่ถูกท่านอ๋องสั่งทหารให้จับตัวเอาไว้ ก็ถูกทหารพาตัวเดินเข้ามา “ทะ…ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำร้ายพระชายาหลี่หมิงนะ เพคะ” ทันทีที่นางเข้ามา หวงลี่ก็รีบปรี่หมายจะเข้าไปอธิบายให้หยางหลิวเข้าใจ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อทหารที่มาด้วยนั้นเดินมาขวางทางนางเอาไว้ “จริงหรือ?” ท่านอ๋องหันไปถามหลี่หมิงที่นั่งก้มหน้างุด ๆ อยู่ข้าง ๆ “หลี่หมิงเจ้าบอกท่านอ๋องไปสิว่าพี่สาวคนนี้ไม่ได้ทำสิ่งใดทั้งสิ้น เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น” นางกดเสียงต่ำคล้ายข่มขู่ให้ หลี่หมิงพูดตามที่สิ่งนางบอก ทว่าหลี่หมิงเองกลับไม่ได้ตอบอันใดออกมา “เช่นนั้นเจ้าจะว่าข้าหูหนวกตาบอดอีกคนงั้นหรือ” ดวงตาคมปรายตามอง “ต่อให้ข้าไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องก่อนหน้านี้ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ก็ใช่ว่าข้าจะหูหนวกตาบอดอย่างที่เจ้าคิด”ไม่เพียงเท่านั้นหยางหลิวยังกดเสียงต่ำข่มขู่นางเหมือนที่นางทำกับ หลี่หมิงเมื่อครู่อีกด้วยหวงลี่รู้ดีว่าย