บททั้งหมดของ พระชายาว่าจ้าง: บทที่ 1 - บทที่ 10

01“ข้าต้องการคนนั้น” น้ำเสียงหนักแน่นของบุรุษผู้สวมผ้าสีดำเพื่อปกปิดใบหน้ามิให้ผู้ใดได้เห็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ในกรงเหล็กสภาพไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงตลาดค้าทาสแห่งนี้ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าคือสถานที่ใด บรรดาเด็กหนุ่มและเด็กสาวทั้งหลายต่างก็ล้วนถูกครอบครัวที่ฐานะยากจน จำยอมแม้ต้องขายบุตรในไส้ของตนเอง เพื่อแลกกับเศษเงินเพียงน้อยนิดใช้ประทั้งต่อลมหายใจอีกหลายชีวิตที่ยังเหลืออยู่ เช่นเดียวกับ หลี่หมิง เด็กหนุ่มวัย 16 หนาวที่ถูกครอบครัวนำมาขายด้วยสาเหตุเหมือน ๆ กัน“นายท่านช่างตาถึง เด็กหนุ่มผู้นี้เพิ่งจะมาวันนี้เองขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอไปเตรียมการให้ เชิญท่านไปรอที่ห้องรับรองเถิด” พ่อค้าร่างกายอวบอ้วนหุ่นหนาเทอะทะน่ารังเกียจกล่าวคำประจบประแจงเสร็จก็รับถุงเงินจำนวนหนึ่งจากบุรุษที่เขาเรียกขานว่านายท่าน พร้อมกับโยนถุงเงินในมือเล่นอย่างดีใจภายในห้องรับรอง“มาแล้วขอรับ ทาสที่นายท่านเลือกไว้” พ่อค้าคนเดิมเปิดประตูเข้าด้านใน พร้อมทั้งผลักร่างของเด็กหนุ่มบังคับให้นั่งลงคุกเข่า“เจ้าออกไปก่อน ข้าต้องการพูดคุยกับเด็กหนุ่มนี่ตามลำพัง” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจขอ

03ร่างกายหนักอึ้งคล้ายเหมือนจะไม่สบาย หลี่หมิงขยับร่างกายอย่างยากลำบาก ดวงตากลมลืมขึ้นเพราะรู้สึกหายใจไม่ออก แต่ก็ต้องตกใจที่เห็นใครอีกคนนอนอยู่ด้านข้าง แล้วยังโอบกอดเขาเอาไว้ สภาพร่างกายเปลือยเปล่ายามนี้สร้างความตกใจให้หลี่หมิงไม่น้อย“ทะ…ท่านอ๋อง” หลี่หมิงเอ่ยเรียกหยางหลิวที่นอนกอดตนเองอยู่บนเตียง“เมื่อคืนเจ้าแทบไม่ได้นอน นอนต่ออีกหน่อยเถิด” หยางหลิวลืมตาขึ้นมามองผู้เพิ่งเป็นภรรยาเต็มตัวเมื่อคืน ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ ๆ“ตะ…แต่ข้า มะ…เมื่อคืน”“เมื่อคืนเจ้าเป็นภรรยาข้าเต็มตัวแล้ว จะมีแต่อันใดอีก”“ท่านอ๋อง ท่านล้อข้าเล่นใช่ไหมขอรับ” หลี่หมิงพยายามคิดในแง่ดี เพราะเมื่อคืนเขาแทบจำอะไรไม่ได้ จำได้ล่าสุดคือตอนที่เขากระโดดลงจากเตียงเพราะจะเดินไปหาผ้ามาปูนอนที่พื้น จากนั้นก็รู้สึกตัวตอนที่ตื่นขึ้นมา“ข้าจะล้อเล่นได้อย่างไร เมื่อคืนเจ้าขอให้ข้าพาเจ้าขึ้นมานอนบนเตียงเองมิใช่หรือ” คราวนี้หยางหลิวยอมตื่นเต็มตา เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งมองพระชายาตัวน้อยที่ทำหน้านิ่ว ครุ่นคิดทบทวนบางอย่างอยู่หน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีเมื่อคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืนนี้ ความทรงจำเริ่มไหลเข้า

หลังจากค่ำคืนที่ได้พูดคุยกับท่านอ๋องเรื่องคำสาป หลี่หมิงก็แทบไม่ได้พบกับท่านอ๋อง แม้บางครั้งท่านอ๋องจะแวะมาหาแต่ก็ไม่ได้นอนค้างที่ตำหนักเช่นเคย แม้จะรู้สึกวูบโหวงแต่ก็ทำใจยอมรับ เพราะหากคำสาปสลายไปหลี่หมิงก็ต้องกลับไปยังที่ของตนเอง “พระชายาหลี่หมิง ท่านอ๋องให้มาเรียนว่าคืนนี้จะพาพระชายาไปเดินเล่นที่งานเทศกาลเจ้าค่ะ” นางกำนัลเข้ามาแจ้งข่าว หลี่หมิงชื้นใจขึ้นอีกนิด เมื่อรู้ว่าท่านอ๋องยังไม่หลงลืมตนเอง “พระชายา ไปเตรียมตัวกันเถิดขอรับ” อาลู่บ่าวรับใช้ที่ท่านอ๋องส่งมาให้ดูแลหลี่หมิงพูดขึ้น หลี่หมิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินตามอาลู่ไป เทศกาลปล่อยโคมไฟเป็นเทศกาลที่หลี่หมิงอยากไปมากที่สุด ตั้งแต่เล็กด้วยฐานะยากจนเจ้าตัวจึงไม่เคยได้ไปเที่ยวเล่นเหมือนดั่งเด็ก ๆ คนอื่น ๆ หลี่หมิงเคยได้แต่แหงนหน้ามองท้องฟ้า เพียงแค่ได้จ้องมองโคมไฟที่ผู้คนมากมายพากันปล่อยลอยขึ้นไปก็เท่านั้น พระชายาหลี่หมิงถูกนางกำนัลและบ่าวรับใช้อาลู่จับแต่งกายด้วยอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ดวงหน้าเนียนไม่ได้แต่งเติมสิ่งใดลงไปเพิ่มเผยให้เห็นผิวเนียนกระจ่าง ปากอวบอิ่มสีชมพูแต่งแต้มด้วยส

พระชายาหลี่หมิงรีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมายังที่นัดหมายทันที หลังจากที่เจ้าตัวกำลังเลือกซื้อตำรา จู่ ๆ อาลู่บ่าวรับใช้ก็เดินหน้าตาตื่นมาแจ้งข่าวว่า พระชายาซูฮวาจู่ ๆ ก็เป็นลมหมดสติไปในขณะที่เดินเล่นท่านอ๋องตกใจมากจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ทุกคน รวมถึงพระชายาหลี่หมิงให้รีบกลับตำหนักโดยด่วน ซึ่งหลี่หมิงเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อทราบเรื่องเช่นกัน “อาลู่ ข้าเป็นห่วงพระชายาซูฮวาเหลือเกิน”หลี่หมิงกระวนกระวายใจ ครั้นกลับมาถึงตำหนักหลี่หมิงก็เอาแต่เดินวนไปมา เฝ้าแต่เอ่ยว่าเป็นห่วงพระชายาซูฮวา แม้อาลู่จะปลอบเพียงใดก็ไม่มีท่าทีว่าหลี่หมิงจะเบาใจลง “พระชายาหลี่หมิง ท่านอย่ากังวลใจไปเลยขอรับ พระชายาซูฮวาทรงไม่เป็นอะไรมากหรอกขอรับ มีท่านอ๋องดูแลอยู่ทั้งคน อีกทั้งยามนี้หมอหลวงก็มาถึงแล้วด้วย หากเป็นห่วงพรุ่งนี้พระชายาลองไปเยี่ยมดีหรือไม่ขอรับ”อาลู่พูดเช่นนี้เป็นรอบที่สิบแล้วเห็นจะได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พระชายา หลี่หมิงหยุดเดินไปมาได้แต่อย่างใด “แต่ข้า…” “นอนพักผ่อนเถิดขอรับ หากพระชายาเป็นอันใดไปอีกคน ท่านอ๋องจะทรงกังวลใจอีกนะขอรับ” อาลู่พูดความจริงยามนี้เพียงแค่พ

เป็นเวลาผ่านมาร่วม 2 เดือนนับตั้งแต่วันที่ตกลงปลงใจเป็น พระชายาว่าจ้างของท่านอ๋อง หลังจากคืนที่ได้รับทราบว่าพระชายาซูฮวาตั้งครรภ์ก็ผ่านมาประมาณสองสัปดาห์แล้วหลี่หมิงได้อาศัยอยู่ในตำหนักของท่านอ๋องด้วยฐานะพระชายาเช่นเดิม ท่านอ๋องดูแลหลี่หมิงอย่างดีไม่ด้อยไปกว่าพระชายาคนอื่น ๆ แม้แต่น้อย “เหตุใดวันนี้พระชายาของข้าถึงกินเยอะเป็นพิเศษ” มือหนาเอื้อมไปจับแก้มกลม ๆ ที่กำลังเขี้ยวขนมอยู่ในปากจนแก้มตุ่ย“ดูสิตรงนี้ของเจ้ากลายเป็นก้อนกลม ๆ เสียแล้ว” มือหนาเคลื่อนมาคลำ ๆ ที่หน้าท้องน้อย ๆ “อ๊ะ…จริงด้วย แต่ข้าหิวนี่ขอรับ” หลี่หมิงเอามือน้อย ๆ ของตัวเองลูบตรงบริเวณหน้าท้องที่หยางหลิวจับเมื่อครู่ ก็พบว่ามันนูน ๆ ป่อง ๆ เหมือนที่ท่านอ๋องว่า“ตะ…แต่ข้าอ้วนขึ้นแน่ ๆ ขอรับ เป็นแบบนี้แล้วท่านอ๋องไม่ชอบใช่หรือไม่ ง…งั้นข้าจะกินให้น้อยลง” ว่าแล้วหลี่หมิงก็วางขนมในมืออีกข้างลงกลับที่เดิมตลอดหลายวันมานี้หลี่หมิงรู้สึกแปลก ๆ เห็นอะไรก็อยากกินไปเสียหมด ต่อให้ทานอ๋องไม่ทักหลี่หมิงก็รู้ตัวเองดี แต่ทั้งนั้นเขาก็ไม่อาจห้ามใจได้ หลี่หมิงทำหน้าเสียดายนิด ๆ ที่ต้องหยุดกินขนมตรงหน้าแต่เ